Wie mijn vorige verhalen heeft gelezen, voelde het waarschijnlijk al een beetje aankomen. De relatie met mijn Thaise transgendervriendin is helaas voorbij. Het vreemde is dat ik hier een heel dubbel gevoel bij heb. Natuurlijk is het enorm verdrietig, want we hebben de afgelopen tijd toch lief en leed met elkaar gedeeld. Toch overheerst er bij mij op dit moment ook een sterke vorm van opluchting.
Hoewel ik oprecht heb geprobeerd om haar te accepteren precies zoals zij is, denk ik dat zij zichzelf nooit helemaal heeft geaccepteerd. Dat zorgde voor een constante onderstroom van spanning in ons dagelijks leven.
Het is algemeen bekend dat de geestelijke gezondheid van transgender vrouwen soms zwaar onder druk staat. Dit ontstaat vaak door een lastige combinatie van persoonlijke worstelingen en de reactie van de buitenwereld. Depressieve gevoelens en angsten komen simpelweg vaker voor.
Dat komt door de langdurige stress die ze ervaren, zoals sociale uitsluiting, discriminatie of het nare gevoel nergens echt veilig te zijn. Er heerst een voortdurende spanning als je bij een minderheidsgroep hoort die regelmatig verkeerd wordt begrepen of buitengesloten. Voor veel transgender vrouwen is de acceptatie van hun eigen lichaam en het opnieuw vinden van een vaste plek in relaties en de maatschappij een ontzettend zware opgave.
Ik wilde haar juist helpen door een veilige, warme omgeving te creëren met veel begrip, maar dat bleek helaas niet voldoende om haar echt gelukkig te maken.
In mijn vorige bericht schreef ik al dat ik steeds vaker het gevoel had op eieren te lopen en die situatie werd de laatste tijd alleen maar erger. Ik merkte dat ik mijn eigen gedrag ging aanpassen om haar maar gerust te stellen en onenigheid te voorkomen.
Toch was er heel weinig nodig om haar geïrriteerd te krijgen. Haar jaloezie nam toe, waarschijnlijk omdat ze zich onbewust minderwaardig voelde ten opzichte van vrouwen die ook als vrouw geboren zijn. Dit zorgde voor allerlei kleine, maar pijnlijke situaties waarbij ze haar eigen onzekerheid gebruikte om mij te kwetsen.
Een goed voorbeeld was toen ik laatst een zware boodschappentas van haar overnam. Zij reageerde direct fel en zei: “Waarom doe je dat? Je weet dat ik ooit een jongen was, dus ik kan sterk zijn.” Maar ik wist tegelijkertijd dat als ik niet had geholpen, ze waarschijnlijk boos had gezegd: “Als ik een echte vrouw was, had je me wel geholpen met deze zware tas.”
Kortom, het was in haar ogen eigenlijk nooit goed. Niet omdat ik verkeerde intenties had, maar omdat de onvrede in haarzelf zat.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil absoluut geen klaagzang houden. We hebben het samen ook ontzettend leuk gehad, intens de liefde bedreven en heel veel gelachen. Het was voor mij een waardevolle en leerzame periode. Helaas was het gewoon niet genoeg voor een bestendige, duurzame relatie; daarvoor werd het simpelweg te ingewikkeld.
Uiteraard heb ik deze breuk ook besproken met mijn Vlaamse vriend hier in Thailand. Hij bekijkt dit soort situaties altijd vanaf een nuchter afstandje. Hij had me vooraf al gewaarschuwd dat dit een hele lastige relatie zou worden. Ik had hem heel graag het ongelijk bewezen, maar hij had zoals zo vaak gewoon gelijk.
Zijn eigen leven ziet er overigens heel anders uit. Hij heeft al jaren een stabiele relatie met een Thaise vrouw en ze zijn erg gelukkig samen. Soms verlang ik daar stiekem ook wel naar. Maar aan de andere kant staat dat typische burgerlijke leven me ergens ook tegen. Als ik alleen maar op zoek was naar huisje-boompje-beestje, had ik net zo goed in Nederland kunnen blijven. Daar zijn immers genoeg vrouwen die zoiets zoeken.
Nu ben ik dus weer vrijgezel na een intense rit in de Thaise emotionele achtbaan. Soms ga ik dan toch aan mezelf twijfelen. Waarom zoek ik dit soort onstabiele relaties op? Wil ik stiekem iets aan mezelf bewijzen? Of is dit een fase die andere expats en pensionado’s in Thailand simpelweg ook overkomt?
Voorlopig ga ik de scherven oprapen en rustig nadenken over de toekomst. Misschien is het wel verstandig om gewoon even een tijdje alleen te blijven. Al denkt mijn Nederlandse vriend Bram daar heel anders over. Hij drukte me op het hart om nu juist volop te gaan genieten en de bloemetjes buiten te zetten. Zijn advies was glashelder: “Als je in een snoeptent woont, moet je niet op dieet gaan.”
Daar zou hij best wel eens gelijk in kunnen hebben…
Hoewel deze relatie me veel heeft geleerd over acceptatie en de valkuilen van de liefde in Thailand, kies ik nu bewust voor mijn eigen rust. Het is tijd om de lessen mee te nemen, de achtbaan te verlaten en met een open vizier te ontdekken wat Thailand de komende tijd nog meer voor mij in petto heeft.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico