Je maakt van alles mee in Thailand (190)

Door Ingezonden Bericht
Geplaatst in Leven in Thailand, Lezersinzending
Tags: , ,
21 juni 2021

Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een eerder geplaatst verhaal Bram Siam. 


Ongezond Thailand

Thailand is voor velen het land van de zon dat bedoeld is om bij te tanken gedurende een welverdiende vakantie voor de hardwerkende Nederlander uit wakker Nederland. Soms krijg je echter de kans op een inkijkje in een aspect van het land dat je tot dan minder goed kende.

Veel bemiddelde buitenlanders gaan ook naar Thailand als medisch toerist om in een luxe omgeving een ingreep te ondergaan en ‘en passant’ verwend te worden op een manier die thuis ondenkbaar zou zijn, zelfs voor de meer welgestelden. Daar wil ik het echter niet over hebben, maar wel over de gezondheidszorg voor de gewone Thai. Deze zorg heb ik van dichtbij waargenomen toen ik gisteren met mijn gezelschapsdame het staatsziekenhuis bezocht in Banglamung voor een controle van de wond op haar voet die ze heeft overgehouden aan een bromfietsongeluk. De afspraak stond voor acht uur ‘s morgens gepland.

Op haar advies meldden we ons al om zeven uur in het reeds druk bevolkte ziekenhuis. Waar heel Banglamung nog slaapt rond die tijd, heerste in het ziekenhuis al een nerveus makende bedrijvigheid. Wij trokken, na ons door een mensenmassa geworsteld te hebben, aan de ingang volgnummer 817. Ze waren op dat moment nog bezig met nummer 742, bij een desk dat, zo bleek, slechts bedoeld was om de patiënten te herverdelen naar de juiste discipline van de (nog niet) dienstdoende doctoren. Daar kregen we dan een nieuw volgnummer, te weten nr 49, voor de betreffende arts, die pas om tien uur zou arriveren om zijn afspraken van die dag af te werken.

Intussen vulde de chaotische ruimte zich steeds meer met een breed scala aan patiënten. Een complete doorsnede van de minder gezonde Thaise samenleving bood zich aan voor de ogen van de belangstellende waarnemer. Mensen op houten krukken, mensen met hoofden zwaar ingepakt in het verband. Hinkende mensen en lieden met een lapje voor een oog. Oude mensjes van nog geen 30 kg. in een rolstoel, doorgaans voortgeduwd door jongere familieleden, maar ook opmerkelijk veel jonge mensen en kinderen. Weldoorvoede monniken en zelfs drie kaalgeschoren gevangenen die hun enkelketenen met een touw omhoog moesten houden, waarbij ze door geüniformeerden in betere doen, begeleid werden. In het Thaise rechtssysteem heb je als gevangene niet de rechten en privacy die een Volkert van der G. of Mohammed B. bij ons krijgen en ook types als Badr Hari en Willem Holleeder zouden hier niet gauw de sterrenstatus en het respect krijgen dat in ons landje achter de blonde duinen gebruikelijk is. In Thailand lijkt men te vinden dat wie een ander van het leven berooft daarmee z’n rechten wel een beetje verspeeld heeft en dat dan nog slechts schaarse gunsten resteren. Zo’n gunst is dan blijkbaar ziekenhuisbezoek indien nodig.

Naar een staatsziekenhuis ga je vooral om te wachten zo lijkt het. Thais zijn erg gelaten en ze weten dat eens het moment komt dat de dokter tijd voor ze heeft, maar de stemming was intussen zodanig gedrukt dat er zelfs slechts sporadisch met telefoontjes werd gespeeld. Gewoon wachten, wachten en nog eens wachten. Ook de enige Westerling in de gigantische ruimte, met een veel te jonge vriendin bij zich, is kennelijk geen reden om op te kijken of er een mening over uit te wisselen.

De chaos in zo’n ziekenhuis is voor een Westerling nauwelijks te bevatten. Het gaat om aaneengeschakelde grote open ruimtes. Overal bevinden zich desks met onduidelijke functies. De ruimtes zijn vooral gevuld met heel veel geschakelde en allemaal bezette plastic stoeltjes. Er staan verder her en der ziekenhuisbedden op wieltjes met patiënten waar niemand zich om lijkt te bekommeren. Er zijn half afgeschermde hokjes waar als verpleegsters ogende dames met mensen in de weer zijn. Lengte opmeten, bloeddruk bepalen, verbanden wisselen en veel administreren en dat alles voor het oog van iedereen. Niet alleen de gevangenen krijgen hier weinig privacy, maar iedereen is onderdeel van een levende toneelvoorstelling. Daartussen zijn dan weer overal winkeltjes waar de meest basale levensbehoeften verkocht worden, die ondanks het ziekenhuis geen van alle het predicaat gezond verdienen. Ook is er een uitverkoop van diverse kleding gaande en worden loterijtickets aan de man of vrouw gebracht.

Uiteindelijk ben je dan toch aan de beurt. Mijn vriendin was blijkbaar een lastig geval want ze bleef zeker een kwartier in de dokterskamer. Omdat ze tevens geklaagd had over hoofdpijn werd ze meteen doorverwezen voor een X-ray van haar hoofd op een veel rustiger bovenverdieping. Een scan-apparaat zat helaas niet in het arsenaal van het ziekenhuis. Die foto ging redelijk snel. Het wachten op het bespreken daarvan (er was uiteraard niets gevonden) duurde weer een stuk langer en daarna gingen we met een laatste volgnummer naar de loketten waar je afrekent en waar de medicijnen toebedeeld worden. Dat was dus weer anderhalf uur wachten, want het tempo ligt overal laag.

Thais geloven heilig in medicijnen en een arts die weinig voorschrijft deugt niet. Naast een zak met antibiotica, een grote voorraad Ibuprofen, nog twee andere meer specifieke pijnstillers en het verzorgingsmateriaal voor de wond op de voet, kreeg ze ook nog een hele voorraad anti-depressiva mee. De laatste dus omdat mijn vriendin geklaagd had over hoofdpijn. Aangezien er niets fysieks te zien was op de foto’s had de arts haar geadviseerd vooral veel te rusten en niet teveel na te denken. Dat is voor een Thai het mooist denkbare advies. ‘mai kiet mahk’, niet teveel nadenken, dat is een veel gehoorde uitdrukking hier, die steevast gevolgd wordt door de vaststelling dat je daar slechts ‘puad hua’ ofwel hoofdpijn van krijgt. Zo dus ook het advies aan mijn Bibi en daarnaast de bijbehorende medicijnen, zodat nu het in mijn ogen vrolijkste dametje van Thailand aan de anti-depressiva zit. En aangezien ik, zowel in Nederland als in Thailand vrij gemakkelijk de reputatie ophoud bovengemiddeld eigenwijs te zijn, heb ik besloten maar niet tegen het doktersadvies in te gaan, want wat weet zo’n Hollander nou helemaal.

Om kwart na tweeën verlieten we tenslotte het ziekenhuis en mijn conclusie is dat een ziekenhuisbezoek aan een staatsziekenhuis in Thailand zeker bijdraagt aan de gezondheid en meer nog aan de dankbaarheid daarover. Het belang van niet ziek zijn besef je hier als nergens anders.

Voor de kosten hoef je het ook al niet te laten, want een staatsziekenhuis mag voor een bezoek slechts Bht 30, minder dan een Euro, in rekening brengen. Dit is nog te danken aan de corrupte leider Taksin, die heel goed wist hoe je het volk aan je moet binden. Men schnabbelt wel wat bij met de medicijnenverkoop, maar ik was slechts twaalf Euro lichter toen ik de hele ervaring weer achter me liet en dat was ze ruimschoots waard lijkt mij.


» Laat een reactie achter


Rating: 4.53/5. From 17 votes.
Please wait...

14 reacties op “Je maakt van alles mee in Thailand (190)”

  1. Robert in Hua hin zegt op

    Prachtig verhaal, heel herkenbaar.

    This is Thailand, TIT.

    Ik waag me in dat soort ziekenhuizen niet meer binnen, veel te gevaarlijk en zeer onprofessioneel!
    Een nachtmerrie voor de gemiddelde farang.

    Vreselijk en gevaarlijk!

  2. Tooske zegt op

    Prima verhaal,
    herken het helemaal moet zelf elke 3 maanden op controle voor de bloeddruk en de suiker hetzelfde verhaal
    wil je voor de middag weer buiten staan dan moet je je om 7 uur aamelden om vervolgens op de arts te wachten die om 10.00 uur begint (moet eerst in zijn stadse clinic de welgestelden behandelen).
    Persoonlijk heb ik er geen moeite mee, ik ga van het standpunt uit dat wat goed is voor een thai ook goed genoeg is voor de farang, heb trouwens niets omhanden waardoor ik niet zou kunnen wachten.
    Kan je het vergelijken met NL of BE nee dus, want Thailand kent geen huisarts men stapt direct naar het ziekenhuis, van enige voorselectie is dus geen spraken.
    Sta er telkens weer verstelt van hoe men het fikst om op een ochtend meer als 100 patienten te verwerken.
    Alles voor een habbekrats, cardioloog 50 thb en medicijnen 200 thb.
    I like it, leve het staatsgospitaal met respect en vertrouwen in het personeel.

    • Rob zegt op

      Tooske je hebt gelijk als je zegt dat Thailand geen huisartsen heeft zoals in Nederland. Maar dat de Thai direct naar het ziekenhuis gaan is naar mijn persoonlijke ervaring in ieder geval in mijn omgeving niet altijd zo. Ons dorp heeft heeft samen met ons buurdorp een klein medisch centrum met artsen en hulpjes, tandarts, massage en een ziekenwagen. Dan hebben we op 7 kilometer afstand een klein ziekenhuisje en op respectievelijk 50 en 100 kilometer maar liefst 2 staatsziekenhuizen. Ook is er op korte afstand nog een prive kliniek waar je sneller en meer prive terecht kan uiteraard tegen betaling. Dus voordat iemand hier in een staatsziekenhuis terecht komt zijn er nog diverse tussenstappen te maken.
      Net zoals jij heb ik uit eigen ervaring respect en vertrouwen opgebouwd in de medische zorg hier wat betreft bereikbaarheid, kwaliteit en het personeel.

      • chris zegt op

        Inderdaad. In Bangkok wemelt het van de kleine klinieken waar je trouwens ook naar toe MOET als je voor 30 baht verzekerd bent want de dokter moet een verwijsbriefje schrijven, noodgevallen uitgezonderd..

        • Tino Kuis zegt op

          Een verwijsbriefje schrijven, chris? Daar heb ik nog nooit van gehoord.

          Het grootste probleem waar Thais tegenaan lopen is dat een gratis behandeling onder het universele gezondheidssysteem (60% van de bevolking) alleen mogelijk is in een toegewezen ziekenhuis in het district waar men is ingeschreven, uitgezonderd in acute noodgevallen. Heel veel Thais werken en wonen soms ver van waar zij zijn ingeschreven. Dan is het bij een blaasontsteking maar zelf betalen.

          De regels voor verzekerde ambtenaren en mensen onder het SSO systeem ken ik niet.

          • chris zegt op

            Persoonlijke ervaring in het laatste jaar. Elke keer dat mijn vrouw naar het ziekenhuis moest (ook op controle) moest zij eerst langs de kliniek omdat het ‘eerste’ briefje maar een beperkt aantal dagen (ik meen 10) geldig is. Ging zij niet langs deze dokter mochten we de rekening zelf betalen.

            Dat probleem is eenvoudig op te lossen door je in te laten schrijven in het district waar je woont. Het is mij een raadsel waarom je al meer dan 10 jaar in Bangkok woont (zoals sommigen hier in mijn condo) en nog steeds staat ingeschreven in Buriram. Wellicht denken somigen dat je dan geen land of huis kunt bezitten in Buriram maar dat is onzin. En met het oog op verkiezingen zou het ook veel handiger zijn. Nu MOET men naar huis om te gaan stemmen.
            Verzekerden in het SSO systeem betalen naast het bedrag dat op hun salaris wordt ingehouden niets voor doktor, ziekenhuis of mediciijnen. Ze kunnen hun eigen ziekenhuis kiezen uit een beperkt aantal (waarmee SSO een contract heeft) en kunnen 1 keer per jaar van ziekenhuis veranderen.
            Als je met werken stopt krijg je al die betaalde premie terug op de datum van pensionering. Maar velen weten dit niet.

          • Jacques zegt op

            Ik maak gebruik van een lokale kliniek en heb daar een vaste (huis) dokter. In tweede instantie begeef ik mij naar een ziekenhuis. Maar doorgaans word ik voor kleine zaken wel goed behandeld in deze kliniek. Van mijn Thaise ziektekostenverzekeraar heb ik al meerdere keren te verstaan gekregen dat ik in bepaalde gevallen alleen kan declareren als ik een verwijsbriefje of schriftelijke uitdraai (beweegreden) heb meegekregen van de kliniek. Bewerkelijk maar wel benodigd. Buiten de verzekering om kan je natuurlijk overal terecht met contante betalingen, gelijk een manier om dit soort briefjes te vermijden. Maar ik ben er inmiddels wel bedreven in.

      • ser kokke zegt op

        Dat is waar ik woon, ook zo, alles is aanwezig in dit provincie stadje.

  3. Christiaan zegt op

    Een prima heel herkenbaar verhaal. Ik heb zelf enkele jaren geleden na een ongeval 46 dagen in een staatsziekenhuis gelegen en werd prima verzorgd en ook goed behandeld in de daarop volgende contrles en nabehandeling gedurende 6 maanden.
    Toen ik later eens in verband met mogelijke hartklachten in dat zelfde ziekenhuis werd opgenomen, ben ik na 6 dagen naar huis gevlucht. Ik trof een nare dokter en de verzorging was erg matig. Het water, wat men mij te drinken gaf, was niet te drinken. Ik trof het ook niet, dat juist in de zelfde periode mijn vrouw ziek was…

  4. Hans Bos zegt op

    Hua Hin verkeert in de gelukkige omstandigheid dat het een (Nederlandse) huisartsenpost heeft, Be Well. Het is opgezet om te fungeren als eerstelijns gezondheidszorg en bezoeken aan specialisten in ziekenhuizen te kanaliseren. Het is nu nog vaak zo dat een patient in een particulier ziekenhuis van de ene specialist naar de andere wordt gestuurd, met als gevolg een zak met medicijnen en een gepeperde rekening.

  5. John zegt op

    Dit verhaal benadrukt nogmaals hoe belangrijk een goede ziekteverzekering in Thailand is.

    Sommigen vinden bovenvermelde situatie niet storend, ikzelf geef toch liever de voorkeur aan een behandeling door een arts die wat meer tijd vrijmaakt voor mijn behandeling.

    Wat mij het meeste stoort is weerom de bevestiging dat mevrouw in dit verhaal buiten stapt met een pak onnodige medicijnen. Maar dat deert haar niet, het heeft maar 30 THB gekost, haar gezondheid is van ondergeschikt belang. En zelfs in de privéhospitalen moet men goed uitkijken wat men je in je handen stopt.

    Maar goed, mooi verhaaltje hoor, een perfecte beschrijving van de realiteit!

    • Patrick zegt op

      ‘t Was wel 12 euro . Is voor velen meer dan een dagloonster

  6. JosNT zegt op

    Mooie beschrijving van de werkelijkheid. Ik maak het om de twee maanden mee in het grote MAHARAJ hospitaal in Korat waar ik met mijn echtgenote kom voor controle na een zware medische ingreep twee jaar geleden.

    Ik snap nog altijd niet hoe het medisch personeel wijs geraakt uit de briefjes die, al dan niet aan elkaar geniet, schijnbaar achteloos in de plastic bakjes gegooid worden aan de verschillende loketten. Het lange wachten is inderdaad het moeilijkste.

    En Bram, je moet echt niet denken dar je vriendin een moeilijk geval was omdat ze een kwartier bij de dokter bleef. Wees er zeker van dat er in het dokterskabinet nog drie of vier wachtenden voor haar waren. De deur van die ruimte wordt niet gesloten en iedereen die binnen op zijn beurt wacht hoort en ziet alles wat de dokter doet en als diagnose aan de patiënten meedeelt. Ik ga altijd met haar naar binnen. Van enige privacy is hoegenaamd geen sprake. Maar daar lijkt de Thai geen probleem mee te hebben.
    Het is ‘bandwerk’. Maar mijn ervaring is dat het personeel competent zijn werk doet. Maar een vergelijking met een privaat hospitaal moet men niet maken. Dat is appelen met peren vergelijken.

  7. Danzig zegt op

    Voor vrijwel al mijn medische zaken word ik prima geholpen in het Princess of Narathiwat Hospital, behalve voor de tandarts, waarvoor ik al jaren een vaste privékliniek opzoek. Ik kan zowel in het ziekenhuis als in de kliniek gewoon terecht met de ‘prakan sangkhom’, mijn Thaise social security. Prima service en niet al te lange wachttijden. Voor een operatie zou ik waarschijnlijk voor een groter ziekenhuis kiezen, bv. het Prince of Songkhla Ziekenhuis te Hat Yai. Daar is mijn partner kind aan huis.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website