Je maakt van alles mee in Thailand (10)

Door Redactie
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
1 juni 2020

Veel mensen zijn door de reisrestricties momenteel niet in staat om naar hun geliefde Thailand te reizen. Bloglezer Frank Kramer mijmerde over “zijn” dorpsleven in de buurt van Chiang Mai en schreef zijn gedachten en herinneringen op. Dit is zijn mooie verhaal, dat op weemoedige wijze eindigt.

Als u ook een uw ervaring met ons en de bloglezers wilt delen, stuur dan uw bericht met eventueel een door uzelf gemaakte foto naar de redactie via het contactformulier.

Mijmeringen over mijn dorpsleven in Chiang Mai

Jaren geleden kwam ik door een op Thaise manier misgelopen relatie alleen te wonen in een door haar gereserveerd huurhuisje, dat bedacht was om er 4 maanden met deze geliefde door te brengen. Het liefdesverhaal of liever het voortijdig einde ervan (ik kende haar 2 weken van een eerdere reis) deed me wel pijn, maar het heeft me wel heel veel moois gegeven.

Een kleine groep huisjes in de zeer ruime en fraaie tuin van een heel aardig ‘well to do’ Thaise familie, waar ik er toen en in de 5 jaren erna, steeds 4 maanden verbleef. Een klein nog ouderwets dorpje, dicht bij Chiang Mai, leverde mij een warme plaats op in deze gemeenschap. Ik ben een opvallende verschijning met 1.96 lengte en 140 kilo en daar als single man wonend, was ik ook wel voedsel voor de dorpsroddel. De spaarzame andere Farangs daar maken zich niet populair.

Mijn buitengewoon lieve en zorgzame huisbazin betrok mij bij de zaken van het dorp. Zo was er al binnen 3 weken een groot feest in de tempel, op 150 meter van onze tuin. Ik werd meegetroond, erop geattendeerd door de fraaie oudste dochter, dat iets wits aantrekken niet verplicht, maar wel passend was. Ik zag nu voor het eerst hoe zo een gemeenschap functioneert. De sfeer, de drukte, alle gerechten. Rijk en arm.

Tussen mij en de tempel is er de lagere school en al snel kenden heel veel van die kinderen mij wel. Ze riepen mijn naam en dan probeerden ze met mij hun Engels te oefenen. En ik leerde hen wat non-verbale grapjes zoals op de vingers fluiten etc. Zo zag ik vele bekende snoetjes bij dat feest en ik zag dat de kids van de twee hoogste klassen lagere school druk waren met hun taak van afruimen en, heel modern, vuilnis scheiden en afvoeren. Nu heb ik van lang geleden een horeca ervaring en ben gewend aan te pakken, dus al snel liep ik met een groep schoolkinderen, vaardig en snel tafels af te ruimen en de boel schoon te maken.

De ouderen van het dorp wilden eerst liever dat ik op een echte stoel, naast hen op het podium kwam zitten. Ik was per slot een nog nagenoeg onbekende gast en rond de 60. Maar vervolgens werd mijn inzet kennelijk zeer gewaardeerd. Men ging vragen stellen aan mijn huisbazin, die vertelde dat ik al binnen een week een goeie babysit voor haar lastige kleindochter bleek te zijn. Ik zag mensen over mij roddelen in het voorbij gaan. En zo kon ik al snel niet meer stuk in het dorp. Ik had kennelijk punten gescoord. Zelfs op de weekmarkt waren er enkele dames die steeds druk zijn in de tempel, die mij dan steeds voorstelden aan andere dames, die mij nog niet kenden. En steeds maar dat ik toch wel erg last had van Jai Dee, het goeie hart.

Nu vind ik vanuit Nederlands perspectief mijn bescheiden inzet en bijdrage niet meer dan normaal, maar de beloning heeft mij al die jaren veel opgeleverd. Bijna iedereen groet me als ik door het dorp fiets. Buren geven me bij de ochtendwandeling vaak fruit uit eigen tuin. Sommige echt oude besjes, waar ik op het dorpsplein wel eens even naast ga zitten in de schaduw van de Bodhi boom, houden soms mijn hand liefkozend vast en spelen met de haartjes op mijn arm. Om vervolgens met de andere dames over mij te praten, ik versta er geen snars van. En de alleroudste bewoonster van het dorp, een dame van richting de 100, echt een karakter, iemand waar jonge mensen naar toe gaan voor raad. Een dametje met veel humor, liet toen ik formeel aan haar werd voorgesteld, haar achterkleindochter van kilometers ver komen om even te vertalen.

Ze had min of meer dit te vertellen; ik ben 3 keer getrouwd geweest en had ook nog 2 minnaars, allemaal dood. Toch hoef je niet zo met mij te flirten, ik bloos niet meer, want ik begin er niet meer aan. Ik heb liever dat jij je best doet bij mijn achterkleindochter. Die zal goed voor je zijn. De alleraardigste achterkleindochter wist van schaamte niet waar te kijken, terwijl ze vertalen moest. Maar tot op de dag van vandaag, kan ik haar bellen om eventueel iets te vertalen of te bemiddelen.

Een van de fantastisch aardige mensen daar, een overbuurvrouw en een echte vriendin, Som, heeft een klein simpel winkeltje. Soorten rijst, voedsel voor huisdieren, eieren. En in de ochtend kunnen de schoolkinderen daar, voor school, voor 5 of 10 bath instant noodles kopen, of iets met à la minute in een wok gebakken eieren met rijst. Aardig is dat Som hen het zelf laat bereiden, zo leren ze dat, maar er zijn ook al enkele aardige fantasie bereidingen ontstaan. Zoals twee eieren samen, half omelet en half spiegelei. Kinderen vinden dat geweldig boeiend, met name de jongens, want bij hen thuis leren de meiden wel koken en zij vaak niet.

Som is een echte Boeddhist, een lieverd met een enorm warm hart voor alle mensen. Als ze jarig is, vermeldt een bord aan de straatkant de dag ervoor, dat iedereen op haar verjaardag gratis mag eten en/of boodschappen doen. “Ik trakteer!”, zegt Som dan. Iets wat verder in Thailand bij mijn weten geen gebruik is. Wel is er een emmertje voor giften van volwassenen voor een goed doel, een hospitaal in Cambodja. Op die verjaardagen ben ik er op tijd bij om even wat te helpen, want de hele lagere school komt dan gratis ontbijten, inclusief de meeste leerkrachten. Probleem is wel dat de school dan een uur te laat begint. 68 x Mama noodles, 34 porties gebakken eieren met rijst en 5 tosti’s kaas gingen er de deur uit. Na een uurtje opruimen krijg ik dan koffie. Toen kwam de groep met 8 vrouwelijke straatvegers uit Cambodja nog even langs, ook gratis ontbijten. Geen idee wat het Som kost, ze wordt er wel heel erg blij van en vol trots zei ze dat ze mooi 770 bath had opgehaald voor dat ziekenhuis. Ik heb daar toen nog maar wat bij gedaan.

Ik heb het getroffen daar in dat dorpje. Een hechte gemeenschap, mensen die er al heel lang wonen. Ook opvallend dat de enkele, duidelijk rijke gezinnen, vaak bescheiden deelnemen aan allerlei activiteiten. Als ik er in Nederland wel eens iets over vertel, hoor ik vaak als reactie dat ze wel allemaal op mijn geld uit zijn, maar helaas voor de zwartkijkers, nooit wat van gemerkt.
En op dit moment van crisis en beperkingen ben ik zeer weemoedig, zeker nu ik dit schrijf, ik zal er een tijd niet kunnen zijn. Ik mis ‘mijn dorp’, mijn vrienden en Thailand.


» Laat een reactie achter


9 reacties op “Je maakt van alles mee in Thailand (10)”

  1. Cornelis zegt op

    Wéér een geweldig verhaal, en zó herkenbaar!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +21 (obv 21 stemmen)
  2. Andy zegt op

    Inderdaad ,héél herkenbaar ..Ik kom al 16 jaar in zo,n mooi typisch Isaans dorpje ,vlakbij de Mehkong.,
    en Nee nooit gemerkt dat de inwoners hoe oud of jong ook uit zijn op mijn geld,wel op de verhalen uit en andere wereld en hoe wij dar omgaan met diverse dingen zoals ..begrafenissen ,bruiloften ,verjaardagen etc.
    De eenvoud van hun leefstijl biedt dit niet ,maar geeft op een heel eenvoudige wijze een andere vorm van genoegdoening en rust. Ja de Isaan ..wie er mee bekend is en er mee, omgaat mist het indien men er even niet is .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +13 (obv 13 stemmen)
  3. deemahk! zegt op

    Leuk te lezen. Verbazingwekkend dat zelfs daar al de KHmer komen om het vuile werk te doen.
    De kosten van het gratis verjaarseten qua inkoop liggen tussen de 6/700 bt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  4. Stefaan zegt op

    Mooi ! Ik lees tussen de zinnen door wel wat melancholie.
    Leef je in, en je wordt opgenomen in de gemeenschap.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  5. Jan Scheys zegt op

    Een man met het hart op de juiste plaats. Ik herken mezelf in dat verhaal. Ik zit ook graag tussen de gewone mensen in zo’n dorpje en gelukkig spreek ik voldoende Thais om me verstaanbaar te maken en al eens te begrijpen wat er verteld wordt. Tenminste als het Thais is en niet het plaatseijk dialect dat ze daar “Lao” noemen. Ban Kud Kapun Neua ligt 17 km buiten Nakhon Phanom aan het uiterste punt vanuit Bangkok aan de Mhekong ligt in de Isaan maar spijtig genoeg na 14 jaar getrouwd te zijn ben ik er niet meer geweest. Onze dochter is er wel nog op bezoek geweest 2 jaar geleden en die vertelde me dat de mensen mij ook misten maar ik heb daar nu niks meer te zoeken na de echtscheiding. Bij mijn veelvuldige bezoeken vroeger ben ik die dorpsbewoners erg gaan waarderen en het ruraal leven van alledag daar.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  6. Gerard zegt op

    Geweldig verhaal Frank en doet mij ook weer terugdenken aan mijn tijd(en) in Thailand in 1989/1991 en 1993.
    Eenmaal in Thailand geweest en deze hartelijkheid, levensstijl en karakter van de (gewone) Thai meegemaakt te hebben maakt een ieder verknocht aan Thailand.
    Inmiddels heb ik na 20jaar weer een Thaise vriendin die hier nu alweer 5maanden bij me woont in Nederland, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan toch, en we zijn heel gelukkig samen.
    Ik mis Thailand uiteraard ook en hoogstwaarschijnlijk gaan we samen naar Thailand binnen een paar jaar.
    Zo jammer dat de regels en dan met name de inkomens en bankverplichting zo hoog zijn anders zou ik heel graag daar willen wonen.
    Groet van Gerard.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  7. Mcmbakker zegt op

    Een heerlijk verhaal.
    Ik zou er zo naar toe willen gaan.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  8. Eric zegt op

    Geweldig verhaal, blij met een goede, geaccepteerde farang!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  9. Frank Kramer zegt op

    Dank. Fijn al die positieve reacties. Het ware verhaal is nog veel mooier maar ik wilde het niet te lang maken.

    Bij voorbeeld; Mijn overbuurvrouw maakt 6 dagen per week Joke Moo (rijstesoep ,et varkensvlees en gekookte eitjes) als ontbijt voor de schoolkinderen en evt de ouders die de kids naar school brengen. Een soepje (echt heerlijk) heb je voor 15 bath voor de kinderen en 20 bath voor de volwassenen. Er staat een tafel waar 12 mensen aan kunnen zitten. er zijn ongeveer 3 lichtingen. eerst de vroege kinderen die erg vroeg afgezet worden, dan de kids met ouders. en daarna enkele moeders die nog wat blijven hangen en enkele dorpsbewoners. totaal ongeveer 1,5 uur. En er zijn gesprekken, ook met mij. ik eet er doorgaans 5 x per week. Veel leuke contacten zeker ook met de kinderen. Sommige ken ik nu 4-5-6 jaar.

    de school is om 15.00 klaar maar de meesten worden zeker niet voor 16.00 opgehaald. Enkele kinderen pas om 18.00 Als die tijd spelen ze op het speelplein. en als het in mijn dag past, ga ik er soms bij zitten. daar gebeurt van alles. Er zijn kleintjes die opgroeien zonder vader figuur, die hangen soms echt aan me. ouderen willen hun tekeningen en kunstjes laten zien. Oudere meiden uit de hoogste klas komen soms met gesprekjes. een enkeling oefent zelfs al de kunst van de verleidelijke blikken, staren en blozen. Als trainer en coach heb ik wel enig idee ook, ondanks een groot taal probleem, om daar wat mee te doen. Maar het spectaculaire is de spelletjes die ze spelen. Wat zijn Thaise kids soms halve topsporters in vergelijking met de in dat opzicht onbeholpen, stijve en angstige Nederlandse kinderen. Ik zou er graag een keer een documentaire over maken.

    Er is een doordeweekse markt en een hele vroege zondagmarkt op een andere plek. in beide gevallen gezellig en voor mij iedere keer weer een ontdekkingstocht. ook een soort van meet en greet. Ik zie kindertjes die ik soms al jaren kennen met hun vaders. doorgaans ken ik alleen de moeders. Die kinderen komen dat met een verlegen vader, die ziet een soort van onbekende reus, waar hij nerveus van wordt. maar zoon of dochter springen mij in de armen. Vaak erg aandoenlijk, soms wordt mijn bekendheid me ook wat te veel. maar ja, ik steek met mijn bijna 2 meter overal bovenuit. Kan me slecht onzichtbaar maken.

    Maar goed. het is nu weemoed die me rest voorlopig.

    Nogmaals dank voor veel positieve reacties.er wordt al genoeg gemopperd!

    Mijn warme groet,

    Frank

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website