Oude mannen die de ‘weg’ een beetje kwijtraken
Ze waren ooit de koningen van hun eigen tropisch rijk, vrij om te doen wat ze wilden. Maar ouderdom, vervreemding en vergeten afspraken met de werkelijkheid halen hen langzaam in. In Thailand leven veel oudere mannen die de regie kwijtraken, soms ongemerkt, soms zichtbaar voor iedereen behalve henzelf. Een indringend inkijkje in een stille aftakeling vol bravoure, bier en eenzaamheid.
Onlangs hebben jullie hier de aangrijpende vertelling kunnen lezen over een alvast grievende man die zijn geliefde Thaise vrouw aflevert op het vliegveld van Zaventem. Het was een afscheid voor altijd. Vandaag wordt het verhaal opnieuw verteld, maar nu vanuit haar perspectief. Het is toch precies hetzelfde verhaal? Of toch niet?
Elke farang denkt dat hij na een paar jaar in Thailand het spel van onderhandelen wel in de vingers heeft. Tot hij naast zijn vrouw staat op de dorpsmarkt. Terwijl ik stuntel met courgettes, haalt zij met één oogopslag korting én gratis koriander binnen. Een ode aan de stille superioriteit van de Thaise echtgenote.
Er wordt hier wel eens stoer gedaan over het aan de kant zetten van je Thaise schone. ‘Als het haar niet bevalt, moet ze maar moven en dan pak je gewoon een nieuwe’. Maar niet iedereen staat zo simpel in het (liefdes-) leven. Vooral niet als je ook nog eens te bang bent om te vliegen. Lees maar. Het verhaal is gelukkig niet autobiografisch voor de auteur, maar wel voor iemand die heel dicht bij hem staat.
‘Thaise taferelen’
Soms zit het Thaise leven vol kleine absurditeiten die je nuchtere Hollandse verstand langzaam slopen. Van een Dobermann die geen kip mag tot een schoonmoeder in de cel wegens kaartspel en van een pijp met Hollandse eer tot een wietveld achter het huis. Deze droogkomische kroniek laat zien hoe Thaise logica je nuchtere roots zachtjes onderuit schoffelt.
De visboer en zijn magische aantrekkingskracht
Ik weet (bijna) zeker dat er wel lezers onder ons zijn die onderstaand verhaal herkennen. Zelf ooit zo gevoeld, of het wel eens van anderen gehoord hebben. Ontspruit zoiets dan geheel aan de fantasie, de achterdocht van mannen met een wat minder ontwikkeld (zelf-) vertrouwen of zijn het misschien gevoelens, ingegeven door ‘zoals de waard is….’?
Zit er niet toch ergens een kern van waarheid in de geruchten over die vlotgebekte verleiders met hun visluchtje? Verkopen ze niet stiekem meer dan alleen maar vis?
‘Als zelfs mijn vrouw het zwaard opneemt…’
Mijn vrouw is de kalmte zelve. Ze praat zacht, glimlacht vaak en raakt zelden van haar stuk. Totdat het grensconflict met Cambodja weer oplaait. Ineens verandert ze van een thee-zettende boeddhiste in een vurige nationaliste. Een absurde, maar herkenbare blik op hoe zelfs de vredelievendste Thai in vuur en vlam kan raken zodra het vaderland wordt aangeraakt.
Ouderwetse portemonnee en het Thaise betaallandschap
Contant geld, bankpas, bonnetjes en pincodes op een briefje: voor veel Thai is dat nog altijd dagelijkse praktijk. Terwijl het betaallandschap in Thailand razendsnel digitaliseert, houdt een oudere expat vast aan zijn vertrouwde routines. Een bezoek aan de ATM laat zien dat hij niet de enige is. En dat digitale gemak niet altijd vanzelfsprekend is.
De Wijsheid van Ajarn Somchai
In een vergeten dorp in Loei leeft Ajarn Somchai, een leraar wiens wijsheid verder reikt dan lesboeken. Wanneer een jonge man uit Bangkok hem opzoekt met arrogantie en onbegrip, laat de oude Ajarn hem zien dat echte groei niet ligt in snelheid of moderniteit, maar in stilte, verbondenheid en het koesteren van wortels die ons maken tot wie we zijn.
‘De week zonder wifi’
Toen het internet ermee ophield, dacht ik dat de hel begon. Geen Netflix, geen Facebook, geen Thailandblog. Alleen mijn vrouw. In levenden lijve. Wat volgde was geen ramp, maar een onverwachte reis terug naar iets wat ik bijna vergeten was: echte gesprekken, echte stilte, en echte nabijheid. Een verslag van een farang in offline herstel.
Het Thaise familie altaar
In een eenvoudig huis in Nakhon Ratchasima, verlicht door het zachte avondlicht, ontvouwt zich een ritueel dat generaties verbindt. Een grootmoeder bidt voor haar kleinkind, dat op het punt staat naar Bangkok te vertrekken. Terwijl de wierook kringelt en het altaar bloeit, voel je hoe traditie, familie en afscheid samensmelten tot een ontroerend moment van overgave en hoop.
Valse broek
Deze persoonlijke vertelling verkent via Limburgse jeugdherinneringen en de glitterende nepwereld van Bangkok
de universele obsessie voor luxeproducten.
De auteur reflecteert met humor en zelfspot op zijn eigen hang naar status en merklabels, en toont hoe uiterlijk vertoon wereldwijd symbool staat voor hoop, identiteit en erkenning – echt of nep. Een herkenbaar, scherpzinnig en warm pleidooi voor begrip in een wereld vol schijn en verlangen naar meer.
Het Geheim van de Fluisterende Vijver
Diep in het noordoosten van Thailand, tussen rijstvelden en mangobomen, ontdekt een nieuwsgierige jongen een verborgen vijver waar het water fluistert. Wat begint als een onschuldig avontuur, verandert in een ontmoeting met iets ouds, mysterieus en heilig. Een verhaal over lef, verwondering en de stille kracht van natuur en traditie.
Het leven op de drijvende markt
Een drijvende markt in Thailand is een prachtige plek vol leven, geuren en kleuren! Hier is een kort, bijna fictief verhaal dat je meeneemt naar de levendigheid van zo’n mar
In het kleine Thais dorp van Farang Kee Nok verschijnt hij elke ochtend bij het eerste licht. Geen woorden, geen haast. Alleen zijn bezem, de tegels van de tempel en de tijd die zich nergens om lijkt te bekommeren. Een stille dorpsfiguur die, zonder dat iemand het doorheeft, betekenis geeft aan wat we meestal over het hoofd zien: eenvoud, ritme en rust.
De zware reis naar een onzekere toekomst
Vaak vormt het verlies van het dierbaarste in het leven een drempel die onneembaar lijkt. Alleen de onvoorwaardelijke liefde van een kind kan dan het zo hoognodige duwtje in de rug geven om die hindernis te overwinnen. Deze korte vertelling over een klein fragment van zo’n zware reis geeft wat hoop, ook als in de ochtend de zon soms lijkt te weigeren om voor je op te gaan en zich achter de heuvels verborgen houdt.
‘De wijsheid van het zwijgen’
Je woont in een Thais dorp, spreekt nauwelijks de taal en toch… voel je je thuis. Geen woorden, geen zinnen, geen gesprekken zoals je gewend bent. Maar wel een knikje, een kom rijst, een blik die alles zegt. In de stilte ontdek je iets onverwachts: verbinding zonder taal. En dat blijkt soms meer te zeggen dan duizend goedgekozen woorden.
Artificial Intelligence beroert de gemoederen. Het hakt de wereldbevolking keurig in twee tegenstrijdige helften, de fans en de tegenstanders, de visionairs en de traditionisten. Een derde groep heeft andere zorgen; hoe verstop ik mij het beste voor een vliegende bom en hoe voed ik mijn hongerige kroost als ik vandaag overleef? TB-bezoekers vallen gelukkig in de beide eerste groepen. Maar ook daarin waart kwaadheid en oorlogszucht rond, zij het meestal de variant die aan het toetsenbord wordt uitgevochten. Gelukkig maar. Een oplossing voor dit ‘conflict’ zou de invoering van een AI Keurmerk kunnen zijn.
‘Slangenbezweerder tegen wil en dank’
Wat begon als een loom middagje op een veranda in de Isaanse hitte, eindigde in een zenuwslopend duel met een groen-geel geblokt serpent, een beschadigde selfie-stick en een lesje in Thaise huislogica. Een waargebeurd vakantie-epos waarin heldendom, lafheid en misplaatste dapperheid elkaar in de staart bijten. Spoiler: de slang overleefde het. Mijn eer… iets minder.
De enge man
In een Thais villadorpje waar buitenlanders hun plek zoeken onder de zon, duikt ineens een man op die je liever niet als buur hebt. Grofgebekt, intimiderend en met een fake pistool op zak. Maar dan gaat het mis. Heel mis. En ineens is hij weg. Verdwenen. Wat volgt is een verhaal over angst, opluchting en de stille zoektocht naar een nieuw dorpsmonster.
In Nederland leefde ik op de klok, met to-dolijstjes en plannen voor alles. Maar sinds ik in Noord-Thailand woon, heb ik ontdekt dat het leven veel soepeler stroomt zonder vaste route. Dankzij het ‘sabai sabai’-principe leer ik loslaten, wachten zonder stress en genieten van wat zich aandient. Dit is het verhaal van een farang zonder planning, maar met rust.
Een jonge vrouw met een rugzak wordt publiekelijk vernederd door een ambtenaar die haar typeert als ‘goedkoop toerisme’. Wat volgt is een pijnlijk komisch staaltje klassenwaan, compleet met gezichtsverlies, een onverwachte familieband en een les die beleidsmakers zich nog lang zullen herinneren. Een satirisch verhaal over vooroordelen, PR-flaters en het onderschatten van rugzaktoeristen met inhoud.