Zondag om tien voor twee zat ik al in een koffiebar aan Naklua Road. Ploy had de locatie die ochtend via Line gestuurd, zonder uitleg en zonder de gebruikelijke witte kat. De zaak lag ruim twee kilometer van het restaurant, verscholen tussen een massagesalon en een winkel die uitsluitend plastic opbergdozen verkocht. Kennelijk was dit ver genoeg om samen koffie te drinken zonder dat iemand daar iets van vond.
Ik had een tafel achterin gekozen, vanwaar ik zowel de ingang als het grootste deel van de straat kon zien. Dat vond ik zelf verstandig, al leek het verdacht veel op het gedrag van een man die op het punt stond James Bond te ontmoeten om geheimen uit te wisselen. In werkelijkheid wachtte ik op een serveerster die me iets wilde vertellen.
Onderweg had ik verschillende keren bedacht hoe ik het gesprek zou beginnen. Eerst rustig vragen hoe haar ochtend was geweest, daarna informeren wat ze wilde drinken en pas vervolgens terloops terugkomen op haar bericht. Een volwassen man moest zoiets zonder moeite kunnen.
Om twee uur was Ploy er nog niet.
Om vijf over twee evenmin.
Ik keek op Line, maar haar laatste bericht bleef: ‘See you 2 pm.’
Misschien had ze zich bedacht. Misschien had de vrouw van de kassa haar tegengehouden of was haar broer onverwacht langsgekomen. Het kon natuurlijk ook gewoon verkeer zijn, maar die mogelijkheid kreeg van mij nauwelijks aandacht. Wanneer je zenuwachtig bent, kies je zelden de eenvoudigste verklaring.
Om kwart over twee kwam er een bericht.
‘You wait?’
‘Yes.’
‘Sorry. I come.’
Dat stelde me gerust, hoewel het ook betekende dat ik nog steeds geen idee had wanneer ze werkelijk zou komen. In Thailand kan ‘I come’ betekenen dat iemand voor de deur staat, onderweg is of nog onder de douche vandaan moet komen. Ik bestelde alvast een Americano en vroeg om weinig suiker. De jongen achter de toonbank knikte alsof hij het begreep en bracht vijf minuten later iets wat naar warme karamel smaakte.
Ploy verscheen om twintig over twee. Ze droeg een spijkerbroek en een lichtblauwe blouse, terwijl haar haar los over haar schouders viel. Omdat ik haar alleen in haar zwarte werkshirt had gezien, moest ik even wennen. Buiten het restaurant leek ze jonger, maar ook minder zeker van zichzelf. Ze keek eerst door het raam voordat ze binnenkwam en controleerde daarna de tafels.
‘You wait long?’ vroeg ze.
‘Only a little.’
Ze keek naar mijn lege koffiekop. ‘You finish already.’
‘It was a very small little.’
Ploy glimlachte, ging tegenover me zitten en legde haar telefoon met het scherm naar beneden op tafel. Vervolgens bestelde ze een ijskoffie met slagroom, chocoladesaus en iets wat op verkruimelde koekjes leek.
De eerste minuten praatten we over onbelangrijke dingen. Over het warme weer, haar brommer en een hond die ’s nachts voor haar appartement blafte. Ploy zei dat het dier overdag sliep en pas wakker werd wanneer zij naar bed wilde. Dat was alles wat ik over de hond te weten kwam, maar ze vertelde het uitgebreid, inclusief een nabootsing van het geblaf.
Ondertussen bleef haar bericht van de avond ervoor door mijn hoofd gaan.
‘I must tell you something before you ask me.’
Na een tijdje legde ik mijn handen om het lege kopje. ‘Ploy, what you want to tell me?’
Haar glimlach verdween. Ze roerde met haar rietje door de slagroom, hoewel daar weinig meer aan te mengen viel, en keek daarna langs mij heen naar de ingang.
‘You want ask if I have boyfriend.’
‘Yes.’
‘No boyfriend.’
Dat klonk gunstig, maar ze zei het op een toon die duidelijk maakte dat ik nog niet opgelucht moest zijn.
‘But I married.’
Ze keek me nu recht aan.
Hoewel ik rekening had gehouden met dit antwoord, kwam het toch harder aan dan verwacht. Een vermoeden kun je nog alle kanten op sturen. Een zin niet.
‘You live with your husband?’ vroeg ik.
‘No. Long time no.’
‘How long?’
‘Almost two year.’
Ploy vertelde langzaam, waarbij ze soms naar Engelse woorden zocht en een enkele keer haar telefoon gebruikte om iets te vertalen. Haar man werkte in Rayong en woonde daar inmiddels met een andere vrouw. Toch waren Ploy en hij officieel nog getrouwd. Ze had verschillende keren om een scheiding gevraagd, maar hij wilde niet meewerken.
‘Why not?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. ‘He say later. Always later.’
‘Does he want you back?’
‘Maybe when he angry. Other time no.’
Dat antwoord begreep ik niet helemaal, maar ik voelde dat doorvragen weinig zou helpen. Sommige relaties eindigen niet op een duidelijk moment. Ze raken langzaam leeg, terwijl beide mensen intussen blijven ruziën over wie het licht moet uitdoen.
‘And the woman in restaurant?’ vroeg ik.
‘His sister. Her name Da.’
Daarmee viel een deel van de puzzel op zijn plaats. Da was niet zomaar een collega die graag roddelde. Zij was de oudere zus van Ploys man en samen met haar echtgenoot eigenaar van het restaurant. Ploy werkte er al vier jaar, want na haar vertrek uit Rayong had ze snel geld nodig. Bovendien woonde haar dochter bij haar moeder in Buriram en stuurde ze iedere maand zesduizend baht naar huis.
‘You have a daughter?’
‘Yes. Ten year.’
Ze pakte haar telefoon en liet me een foto zien van een meisje in een schooluniform. Het kind stond naast een roze fiets en keek ernstig in de camera. Ploy vertelde dat haar dochter goed kon tekenen, niet van wiskunde hield en iedere zondag belde om geld te vragen voor dingen die volgens haar moeder niet nodig waren.
‘Last week new shoes,’ zei Ploy. ‘She have shoes already.’
‘Children need several pairs. It is an international rule.’
Ploy lachte even, maar daarna draaide ze de telefoon weer om. ‘My husband is her father. He give little money. Sometimes nothing.’
‘Does he see her?’
‘Sometimes Songkran. Maybe New Year.’
Ze zei het zonder boosheid, al bleef haar hand om het rietje geklemd. Ik dacht aan mijn eigen dochter in Nederland, die volwassen was en mij nog steeds binnen drie vragen zover kreeg dat ik dingen vertelde die ik eigenlijk voor mezelf wilde houden. Duizenden kilometers afstand veranderden daar weinig aan.
‘Does Da know you and your husband are separated?’ vroeg ik.
‘Yes, but she say family must stay family.’
‘Even when her brother lives with another woman?’
Ploy keek me aan alsof ik een nogal eenvoudige vraag had gesteld. ‘That different.’
Natuurlijk. Ik had in Thailand inmiddels geleerd dat twee vergelijkbare situaties volkomen verschillend kunnen zijn zodra familie zich ermee bemoeit.
‘Da tell him everything,’ vervolgde ze. ‘Who I talk, where I go. She think I meet farang, maybe I stop work.’
‘And will you?’
‘Stop work?’
‘Meet a farang.’
Ploy keek eerst verbaasd en begon daarna te lachen. ‘I meet you now.’
‘Technically, yes.’
‘What technically?’
‘Nothing. Difficult English.’
Daar liet ik het maar bij. Mijn pogingen om geestig te zijn strandden vaker op vertaling dan op gebrek aan talent, al hield ik die twee mogelijkheden graag gescheiden.
Even later werd Ploy weer ernstig. Ze vertelde dat haar man niet gevaarlijk was, maar wel snel kwaad werd wanneer hij dacht dat hij de controle verloor. Soms belde hij weken niet. Vervolgens stuurde hij midden in de nacht tien berichten achter elkaar en wilde hij weten waar ze was, met wie ze sprak en waarom ze haar profielfoto had veranderd.
‘He have other woman, but I cannot have other man,’ zei ze.
‘That sounds very convenient for him.’
‘Yes. Good life.’
Haar droge toon verraste me. Daarna nam ze een flinke slok van haar ijskoffie, waarbij een beetje slagroom aan haar bovenlip bleef zitten. Ik wees ernaar en ze veegde het snel weg.
‘So that is why I cannot message when you are at the restaurant.’
‘Da see my phone sometimes. Yesterday she ask why I smile.’
‘And what did you say?’
‘I say funny cat.’
‘The white cat?’
Ploy knikte. ‘Her name Snow.’
Eindelijk wist ik iets zeker over Ploy. Ze was getrouwd, had een dochter, werkte voor haar schoonzus en bezat een kat die Snow heette. Alleen de kat leverde geen probleem op.
‘Why did you give me your number?’ vroeg ik.
Ploy keek naar haar glas. ‘You come many time.’
‘The food is good.’
‘Not that good.’
Daar had ze een punt. Ik had in zes dagen twee keer lauwe rijst gekregen en eenmaal kip waarin vooral bot zat. Mijn aanwezigheid kon inmiddels moeilijk meer aan de keuken worden toegeschreven.
‘You look at me,’ zei ze. ‘But you never ask.’
‘Maybe I am shy.’
‘Old man shy?’
‘Especially old men. We have more experience with what can go wrong.’
Ze schudde lachend haar hoofd. Vervolgens stak ze haar hand over tafel uit en legde die kort op de mijne. Het duurde misschien twee seconden, maar lang genoeg om iedere verstandige gedachte tijdelijk buiten werking te stellen.
‘You are not so old,’ zei ze.
Een vrouw hoeft zoiets maar één keer te zeggen en een man gelooft haar onmiddellijk. De spiegel kan de volgende ochtend met tegenargumenten komen.
‘Do you want a relationship with me?’ vroeg ik.
Zodra de vraag eruit was, schrok ik van mijn eigen directheid. Ik had een week nodig gehad om te vragen of ze een vriend had, maar sprong nu zonder tussenstap naar een relatie. Voorzichtigheid kent kennelijk ook vrije dagen.
Ploy trok haar hand terug. ‘I not know you.’
‘That is true.’
‘Maybe we talk. Eat. Coffee.’
‘Secret coffee.’
‘For now.’
Dat antwoord stelde me meer gerust dan een snelle liefdesverklaring zou hebben gedaan. Ploy kende mij nauwelijks en ik wist van haar tot een halfuur geleden niet eens dat ze een dochter had. Twee mensen die verstandig willen beginnen, drinken eerst koffie. Hoewel het in ons geval hielp als niemand hen daarbij zag.
We bleven nog bijna een uur zitten. Ploy vroeg naar mijn leven in Nederland, mijn dochter en waarom ik alleen in Thailand woonde. Ik vertelde haar dat mijn huwelijk lang geleden was geëindigd en dat mijn ex-vrouw en ik inmiddels normaal met elkaar konden praten, zolang we bepaalde onderwerpen vermeden. Welke onderwerpen dat waren, vroeg Ploy niet. Dat vond ik prettig.
Daarna wilde ze weten of ik rijk was.
‘No,’ antwoordde ik.
‘But you live Thailand, no work.’
‘That only means I am retired.’
‘You have house?’
‘Condo. I rent.’
‘Car?’
‘No.’
Ploy knikte langzaam, alsof ze een aanvraag beoordeelde die voorlopig onvoldoende zekerheden bevatte.
‘Motorbike?’
‘Also no.’
‘You have bicycle?’
‘In Nederland.’
Ze keek me onderzoekend aan. ‘What you have?’
‘A very good health insurance.’
Ploy lachte zo hard dat de jongen achter de toonbank omkeek. Zelf moest ik ook lachen, vooral omdat het antwoord dichter bij de waarheid lag dan goed was voor mijn zelfbeeld.
Rond half vier wilde ze vertrekken. Ze moest boodschappen doen en daarna haar dochter bellen. Buiten was het inmiddels gaan regenen, een korte maar stevige bui die de straat binnen enkele minuten blank zette. We bleven onder de luifel staan, terwijl het water van het dak stroomde en twee motortaxichauffeurs hun plastic regenjassen aantrokken.
‘You come restaurant tomorrow?’ vroeg Ploy.
‘Do you want me to come?’
Ze dacht even na. ‘Maybe not tomorrow.’
‘Because of Da?’
‘Yes. Better wait.’
Ik knikte, al vond ik het vervelend dat een vrouw die ik nog maar net leerde kennen nu al bepaalde waar ik niet mocht eten. Aan de andere kant was de kip met bot geen groot verlies.
Ploy zette haar helm op. Voordat ze naar haar brommer liep, keek ze nog een keer naar de koffiebar. Haar gezicht veranderde meteen.
‘What is it?’ vroeg ik.
Aan de overkant van de straat stond een vrouw onder de luifel van een apotheek. Ze droeg een gele regenjas en hield haar telefoon voor zich. Toen ze merkte dat wij keken, draaide ze zich om.
‘You know her?’
Ploy antwoordde niet. Ze pakte haar telefoon uit haar tas en keek op het scherm. Vrijwel meteen verscheen er een nieuw bericht. Ik kon de Thaise tekst niet lezen, maar zag de foto erboven wel.
Ploy en ik zaten samen aan tafel. Haar hand lag op de mijne.
De foto was van buiten door het raam genomen.
‘Da?’ vroeg ik.
Ploy knikte. Haar gezicht was bleek geworden. Ze typte snel een antwoord, verwijderde het en belde vervolgens iemand. Er werd niet opgenomen.
‘Maybe she send my husband,’ zei ze.
‘Can I do something?’
‘No. You go home.’
‘And you?’
‘I go apartment.’
‘Should I come with you?’
‘No, Nico.’
Ze zei mijn naam harder dan nodig was, maar haar stem trilde. Daarna keek ze naar de vrouw aan de overkant, die inmiddels verdwenen was.
‘Please go.’
Ik wilde niet vertrekken, maar blijven zou vooral betekenen dat Ploy nog meer moest uitleggen. Daarom liep ik naar de straat en hield een bahtbus aan. Toen ik instapte, stond ze nog altijd onder de luifel met haar telefoon in haar hand. De regen sloeg schuin naar binnen, zodat ik naar de andere kant van het bankje schoof.
Thuis stuurde ik haar een bericht.
‘Let me know you are okay.’
Het bleef ongelezen.
Om zes uur keek ik opnieuw. Nog steeds niets. Ik belde mijn Vlaamse vriend en vertelde hem wat er was gebeurd. Hij luisterde zonder me te onderbreken, wat bij hem meestal betekende dat de situatie ernstiger was dan hij wilde toegeven.
‘Dus ge hebt eindelijk met haar koffie gedronken,’ zei hij.
‘Ja.’
‘En ze is getrouwd.’
‘Officieel.’
‘Getrouwd is meestal officieel, Nico.’
‘Ze wonen al bijna twee jaar apart. Hij heeft een andere vrouw.’
‘Dat maakt het moreel duidelijker, maar administratief niet.’
Ik vertelde hem over de foto en over Da. Aan de andere kant hoorde ik een fles opengaan.
‘Ge hebt er wel talent voor,’ zei hij. ‘Een gewone man ontmoet een vrouw en vraagt haar mee uit. Gij krijgt binnen één week een geheime rekening, een schoonzus en fotografisch bewijsmateriaal.’
‘Bedankt voor de steun.’
‘Graag gedaan. En wat gaat ge nu doen?’
‘Wachten tot ze bericht.’
‘Dat kunt ge goed.’
Daar hoefde ik niets tegenin te brengen.
Rond acht uur werd mijn bericht gelezen. Ploy antwoordde niet meteen, maar vijf minuten later verschenen de bewegende puntjes.
‘Da send photo him.’
‘Did he call you?’
‘Many time.’
‘Are you safe?’
Het duurde even voordat haar antwoord kwam.
‘Yes. He in Rayong.’
Ik voelde mijn schouders ontspannen, hoewel ik niet had gemerkt dat ik ze aanspande.
‘What does he want?’
‘He come tomorrow.’
‘To Pattaya?’
‘Yes.’
Daarna stuurde ze een tweede bericht.
‘Please don’t come restaurant.’
Ik typte dat ik niet zou komen en vroeg of ze hulp nodig had. Ploy las het, maar reageerde niet. Een halfuur later wenste ik haar welterusten. Ook daarop kwam geen antwoord.
Vlak voor elf uur ging mijn telefoon. Een onbekend Thais nummer belde. Ik liet het eerst overgaan, maar toen dezelfde persoon direct opnieuw belde, nam ik op.
‘Hello?’
Aan de andere kant bleef het stil. Ik hoorde verkeer en in de verte een mannenstem, maar kon niet verstaan wat er werd gezegd.
‘Hello?’ herhaalde ik.
Toen klonk een lage stem.
‘You Nico?’
Ik ging rechter zitten. ‘Yes. Who is this?’
De verbinding werd verbroken.
Meteen daarna ontving ik via Line een vriendschapsverzoek van een profiel zonder naam. Op de foto stond een zwarte pick-up. Nog voordat ik het verzoek kon weigeren, verscheen er een bericht.
‘Tomorrow seven. Restaurant. We talk.’
Vrijwel tegelijkertijd stuurde Ploy opnieuw.
‘Nico, promise me you not come.’
Ik keek naar de twee berichten. Haar man wilde dat ik kwam en Ploy wilde precies het tegenovergestelde. Zelfs mijn Vlaamse vriend zou daar geen bruikbaar advies voor hebben, hoewel hem dat waarschijnlijk niet zou tegenhouden.
Buiten stopte een zwarte pick-up voor mijn appartementencomplex. De motor bleef draaien en door de donkere ramen kon ik niet zien wie erin zat.
Na een halve minuut reed hij weer weg.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico
Vervelende situatie voor je Nico, maar het begint verdacht veel op een scam te lijken.
Haar man gaat voorstellen om een snelle scheiding te regelen voor een aanzienlijk bedrag, als zij inderdaad 2 jaar van elkaar gescheiden leven dan kan zij de scheiding aanvragen zonder zijn toestemming, maar misschien zit Ploy wel zelf in het complot.
Dat Da zomaar opduikt bij dat restaurant terwijl de afspraak zo omzichtig tot stand kwam is wel heel verrassend. Ik raakte er zelfs even de draad van het verhaal door kwijt. Ik zou Ploy tête-à-tête en langs de neus weg eens vragen naar haar huwelijkacte en gespitst letten op haar reactie.
Ik zou helemaal niets meer vragen en de hele kwestie en Ploy laten voor wat het waard is: waartoe in hemelsnaam je zo in de nesten werken? Nico doet er goed nogmaals eens goed na te denken wat zijn doel is van een verblijf in TH. Dat gesukkel met vrouwen leidt tot niets.
Nou, aangezien je dit nog kunt typen, heeft hij je in elk geval niet fysiek toegetakeld. Dat is al winst.
Tenzij je dit even snel getypt heb tijdens het eerste telefonische contact met haar man en het tweede contact.
Toch moet me van het hart dat je wel een enorm talent hebt voor het opzoeken van problemen. In een regio als Pattaya en omstreken struikel je over de vrouwen (en alles wat erop lijkt) die zoeken naar een partner of gewoon een wandelende pinautomaat. Maar als ik je 42 verhalen zo lees, doe je er inmiddels goeie zaken in de categorie ‘drama-zoekers’.
Ik ben heel benieuwd naar het volgende drama in deze soap, en vooral hoe je je uit deze weer gaat redden.
Om het kort te houden naar haar bijna ex. She’s all yours. See You. Next.
Sorry Nico, maar je belandt weer in een situatie die gecompliceerd is. En misschien nog wel gevaarlijk is met haar husband. Linke soep, en misschien wil ie wel geld. Je bent inderdaad een rijke farang voor hem. Ik zou stoppen. Wat ik geleerd heb in 7 jaar is steeds te stoppen als het niet goed (meer) voelt. En daardoor na 6 jaar eindelijk een goede vrouw.
Gebeurd vaker in Thailand, vrouw wil scheiden maar de man niet, zodra hij lucht krijgt dat zijn ex contact heeft met een farang, veranderd zijn gedrag en stemt in met een scheiding, mits er betaald wordt.
Soms zitten de vrouwen ook in het complot.
Ja, precies dat.
Hoezo kwam de ex schoonzus toevallig langs bij het afgelegen restaurant waar jullie een geheime afspraak hadden?
Waarom parkeert hij de auto zichtbaar bij jouw condo?
Hoezo zou je hem moeten ontmoeten op zijn terrein?
Naar mijn onbescheiden mening poging tot intimidatie en afpersing.
Al dan niet met medewerking van de dame, daar kom je nooit achter.
Jammer natuurlijk. Advies: wegwezen.
Alleen al de tenenkrommende vraag ‘Are you rich?’ wijst al op de volgende stap in het scenario: overleg met de man hoeveel ze er samen aan geld zouden kunnen uithalen. Tijdens die periode zal je even getolereerd worden door de man. Het wordt nu zelfs heel gevaarlijk. Je geeft je binnenkort over aan de grillen van de echtgenoot die je een soort’ toelating’ zal geven om met haar om te gaan als je maar voldoende betaalt.Zij zal dat in de praktijk en al zeker seksueel tot het absolute minimum proberen te beperken. De opmerking over de schoenen van het kind zijn zo herkenbaar. In het begin van een rare relatie die liefst niet in seks mag uitmonden (want een soort van ’treesome’ lijkt, mag niet volgens hun interpretatie van het Boeddhisme). Het is de test case om te kijken hoe je er financieel op reageert. Een kind dat schoenen nodig heeft spreekt tot de verbeelding.
Technically is deze vreemde situatie, heel eufemistisch uitgedrukt helemaal niet convenient .
En het zinnetje ‘Especially old men. We have more experience with what can go wrong.’ wordt zo nog meer ‘cringe’ en in deze contact zelfs ronduit wrang.
Op youtube zag ik onlangs een video van een Brit die omging met een vrouw die ook getoruwd was.
Daar kwam hj te laat achter. Hij had een gezamenlijke rekening met haar en ook vroeg zij geld om van haar man te scheiden. Uiteindelijk raakt hij iets van 50.000 pond kwijt, voordat zijn ogen openden en hij haar wegstuurde.
Problemen en narigheid kun je overal gratis krijgen.
Daar heb je geen Ploy voor nodig, geen ingewikkelde afspraken en dreig-berichten.
Ze vraagt jou uitdrukkelijk niet naar het restaurant te komen, het eten is er niet bijzonder.
Ik zou haar wens respecteren, in jouw eigen belang!
Bovendien staat je bij niet-betaling een aanklacht bij de politie te wachten voor het dwingen van zijn echtgenote tot overspel. Naast een korte arrestatie zal enkel een goedgevulde onderhandse envelop kunnen helpen. Allemaal in mijn omgeving daar in Thailand al zien gebeuren.
Het is duidelijk dat Nico het drama aantrekt. Al duidelijk uit eerdere dates. Stop voorlopig met vrouwen, richt je op je leven, hoe je het naar je zin kunt maken. En nog iets: Pattaya is een gevaarlijke plek wat betreft vrouwen. Verhuis naar het relaxte Chiang Mai en die Belgische vriend, ach die zijn er in CM ook.
En hoe wist die man waar zijn condo is? Wat wel spreekt in het voordeel van de vrouw is dat ze Nico verzoekt om niet naar het restaurant te komen.
Nico maakt er een thriller van en dat is mooi want dan lezen we het vervolg zeker en vast.
Geen hand vol , maar er is een wereld vol vrouwen die minder problemen hebben, lijkt mij.
Onverstandig om een relatie met zo’ n madam aan te gaan.
Wegwezen! Het barst toch van de restaurantjes met leuke serveersters?
Om het over het eten maar niet te hebben.
Verliefdheid is niet rationeel, puur rationeel zou Nico een leuke dame zoeken die niet te ver van hem af staat: vergelijkbare leeftijd, niet al te veel verschillen en al dat. Enige verschillen maken het natuurlijk juist wel leuk, met een soort kopie van jezelf in een andere verpakking, dat zou ook niet rationeel zijn.
Maar zo’n eerste aantrekking, dat moment is weinig rationeel. Het zou Nico nogal wat hoofdpijn besparen als hij een vrijgezel iemand treft zonder al te veel bagage of problemen, die wat dichter bij hem staat in diverse opzichten. Maar als Nico zijn gevoel zegt, dit is toch echt wel een leuke dame, dan moet hij doen wat goed voelt. Als Nico toch iets met Ploy zou willen aanknopen, dan zou ik hem toch zeggen: laat haar eerst de relatie met haar man oplossen: scheiden of na 3 jaar geen contact kan een huwelijk eenzijdig verbroken worden. Zo het verhaal te gelezen is Ploy binnen nu en een jaar niet van haar man af. Dus de kans dat Ploy vrijgezel raakt lijkt niet zo groot. Het is aan Nico hoelang hij wil wachten. Hij zal toch wel verstandig genoeg zijn de balans tussen gevoel en verstand te vinden? Succes met de keuzes Nico, hopelijk zonder al te veel problemen of pijn voor jou, Ploy of wie je ook op je pad mag treffen.
Dat is prima gezegd als je puber bent en een eerste ervaring hebt met een schoonheid, maar niet zoals Nico al lanegere tijd volwassen, een verleden met huwelijk en dates in NLn en al enige tijd de nodige ervaringen in Th zelf. Hoezo de vraag: “Hij zal toch wel verstandig genoeg zijn de balans tussen gevoel en verstand te vinden?” Je verstand gebruiken: een absolute must in TH!