Hoe bestaat het……. (9)

Door Lung Ruud
Geplaatst in Lezersinzending
Tags: , ,
11 augustus 2019

Inmiddels is het 22 jaar geleden dat ik de Thaise T leerde kennen. Daarvan hebben we 10 jaar samengewoond en met haar heb ik een zoon van 20 jaar die nu 9 jaar bij mij woont. Met een gerust geweten kan ik vaststellen dat bij haar (nog steeds) niets is wat het lijkt. Lees het verhaal van Lung Ruud.

Dat was niet niks, nooit verwacht of gedacht dat het zo ver zou komen en ik met B het bedzou delen, maar het leek ook onvermijdelijk. Ik kon er mee leven en hopelijk B ook. Een maand of zo later belde B weer en vroeg me vrij direct of ik haar mistte en ja, dat kon ik niet ontkennen en ze wilde me iets belangrijks vertellen, dat kon niet door de telefoon. Ik kom volgende week weer naar Nederland en wil je dan graag zien. Okay, maar kan je een tipje van de sluier optillen zodat ik ongeveer weet waarover het gaat. Neen, dat kon niet maar ik kon haar geloven het was een supriseen we spraken af en zou naar mijn huis komen

Ik speculeerde me suf, wat zou het kunnen zijn en eigenlijk kon ik alleen maar -ook vanwege het geld dat dit heen en weer gevlieg wel moest kosten- tot de conclusie komen dat ze of geërfd had, of de loterij had gewonnen, waar veel mensen in Thailand zo op hoopten, voor baden en de getallen door middel van allerlei -min of meer- obscure manier probeerden te raden. 

B hoefde niet opgehaald te worden van Schiphol, want ze ging eerst naar haar vriendin S toe. Dat kon ik wel volgen. De dag dat B zou komen had ik s’middags vrij genomen en wachtte op B, die maar niet kwam en wegbleef. Hoe later het werd, hoe ongeruster ik. Een telefoonnummer vavriendin S of adres had ik niet en dus bleef alleen het wachten op haar over. Er kwam een moment dat ze -zeker al 5 uur over het afgesproken tijdstip- er nog steeds niet was. Wat te doen? Ik had het op een gegeven moment niet meer. De aankomsttijden op Schiphol al 7 keer gecheckt en wist niet meer hoe en wat. Dit had ook weinig meer te maken met een “Thais uurtje”. Nog een goede vriendin van me gebeld en het haar voorgelegd en ik besloot, ten einde raad, naar het politiebureau verderop in de wijk te gaan. 

Tamelijk opgewonden kwam ik daar binnen en de dienstdoende agent vroeg me wat hij voor me kon doen. Ik zei “ik kom aangifte doen van een vermissing, van iemand die al uren weg is”. Nou meneer, iemand is niet na een paar uur al meteen vermist, rustig maar, zei de agent. Vertel, waarover gaat het? Ik vertelde hem in grote lijnen het verhaal tot dan toe en liet er natuurlijk ook het nodige uit weg. Heeft u de volledige naam van mevrouw en weet u waar ze verblijft. Ja die heb ik, ook de geboortedatum en ze is bij een vriendin S. Heeft die vriendin ook een achternaam? Nee, die weet ik niet. Dat wordt dan lastig zoeken meneer. Maar, het is allemaal genoteerd, het is een volwassen vrouw en die zal wel niet in zeven sloten tegelijk lopen toch, meneer? Als we wat weten -zo de agent- dan bellen we u. 

Daar ging in arren moede maar weer, thuis wachten op het bevrijdende telefoontje. Dat kwam een uur of 2 later. Meneer, wilt u naar het bureau komen, mevrouw is hier en het ligt allemaal wat ingewikkeld. Wat kon er aan de hand zijn vroeg ik me af en reed naar het politiebureau. Daar aangekomen werd ik even apart genomen en zei de agent, “meneer, het is een wat ingewikkelde situatie geworden”. “We konden haar vrij snel opsporen omdat mevrouw bij de vreemdelingenpolitie staat geregistreerd en hier -met een tijdelijke- verblijfsvergunning is”. Is, hoezo is, ze woont hier helemaal niet meer, maar is terug naar Thailand. nou nee meneer, dat klopt niet. 

Jeetje, het zweet gutste intussen van mijn voorhoofd en over m’n rug. Dat kan helemaal niet, stamelde ik. Nou meneer, geloof het maar. Maar waar was ze dan, bij vriendin S. Nee meneer, bij haar man, bij haar wat? Bij haar man meneer, zei de agent kalm en zuchtte. Meneer, we hebben dit soort zaken vaker meegemaakt en u bent echt niet de enige. Dat bood “troost”, ik werd opstandig en begon te vloeken. Meneer, kalmeer nou maar, drink wat en neem even de tijd. Wat later nam de agent me mee en daar stond B, met een koffer en -op wat afstand- een nog jonge man. Die (b)leek net zo min van haar “avonturen” te weten als ik en die zei “ik trek nu mijn borgstelling in”. Zo, dus….B huilde ondertussen tranen met tuiten. De / haar man draaide zich om en liep het politiebureau uit. De agent vroeg nog, denkt u dat het allemaal gaat lukken, ja knikte ik en had geen idee hoe dan wel. 

Ik nam de koffer van B over en we reden naar mijn huis en eerlijk gezegd, ik was verbijsterd, boos, teleurgesteld, gefrustreerd, maar ook gewoon kwaad. Nou kom maar op met je verhaal, zei ik. B begon te vertellen, ja het klopte van de man, dat ze helemaal niet was vertrokken, dat toen ze mij leerde kennen verliefd was geworden en liet daarbij ook nog het nodige weg. Dat kwam later alsnog aan het licht. 

Na haar trouwen en de komst naar Nederland, was ze door haar man min of meer gedwongen in de massagesalon gaan werken, haar ouders waren niet arm en in bijna dezelfde adem me pregnant from you, okay, okay, oh, zo.....

Dat moest ik even, of beter wat langer, laten bezinken en wist niets beters dan te zeggen how do you know that de baby is mine?. Ze begon nog harder te huilen dan daarvoor. Aan het feit dat het mijn zoon is, twijfel ik inmiddels allang niet meer. Hij heeft dezelfde oogopslag, dezelfde plek op zijn rug als ik, dezelfde oogafwijking, dezelfde humor en bovenal, hij is gewoon een ontzettend fijne knul, waar ik ongelofelijk veel van hou

Wat te doen? Inmiddels was het knap laat geworden en had B zich intussen al weer aardig hervonden en vroeg of ze vriendin S mocht bellen. In rad Thais werd het gesprek gevoerd, waarbij ik bijna ontplofte toen ze begon te lachen. Ik kon het lachwekkende met geen mogelijkheid ontdekken en ze haastte zich het gesprek te beëindigen en te vertellen dat S een grappige opmerking had gemaakt. Ik stond (te veel) op scherp

Uiteindelijk het bed verschoont, ruimte in een kast gemaakt en na nog een biertje of wat toch maar naar bed. God zij dank was het weekend. Vanaf die dag begon het grote liegen en ophangen van het verhaal, zoals ik wilde dat iedereen zou en kon geloven. Met het echte kon ik natuurlijk nergens aan komen. Het werd het verhaal van jonge vrouw, gescheiden, komt hier via goede vriendin om te werken bij ander vriendin in restaurant, daar ontmoet tijdens etentje met vriend van mij, zoon in Thailand. Baby op komst, nog maar even onvermeld gelaten

Die maandag vrij genomen en met B naar de vreemdelingenpolitie, nummertje trekken, geduldig wachten, verhaal gedaan, informatie gekregen, paar dagen later terug met inkomensverklaring, doopceel laten lichten, geregeld. Later advocaat gezocht, haar scheiding ingezet en weer keek ze me verwachtingsvol aan....... en ik betaalde de rekeningen

B duidelijk gemaakt dat massage echt passé moet zijn en verdere gesodemieter ook. En, ik kan een lang verhaal zo laten of korter vertellen wat ik dus doe, naar school, Nederlands leren, naar een opleiding, beroep leren. Verzorgende leek B wel wat, okay, doen. Tja, ze kwam graag onder de mensen. Er was natuurlijk nog een kleinigheidjeen dat betrof het schoolgeld voor de zoon in Thailand en het kostgeld aan de zus, want daar woonde hij bij in. Okay, regel ik ook

Na aardig wat strubbelingen en perikelen in de tijd tussen Bs komst en geboorte van de zoon, waarbij ik me lang niet altijd goed heb gedragen en op een gegeven moment ook heb gezegd dat ze alsjeblieft op moest zouten naar Thailand. Ik kocht het ticket en ze ging. Geld mee, voor zoon blijven betalen, maar ik had echt rust nodig. Een aantal weken later belde ze en vroeg of ze terug mocht komen omdat ze me mistte. Ik kon geen nee zeggen, B droeg mijn kind en ze kwam dus terug

Daarna druk met babykamer inrichten, was toch leuk, mee naar de puf gym, de verloskundige, kortom, ik werd vader. Ouders en familie ingelicht en op het werk verteld dat we een baby krijgen. So far, so good en dat ging het toen uiteindelijk ook wel. Begin maart, nagenoeg op de uitgerekende datum om 16.00 uur telefoontje op de zaak, baby onderweg. Naar huis gevlogen. B met koffertje naar ziekenhuis gebracht, B heel dapper, gaf geen kik, baby geboren, kersverse vader durfde navelstreng niet door te knippen. B, zo snel hersteld dat de verpleging na een paar uur zei dat ik kleding en de maxi cosy kon ophalen, zodat moeder en kind mee naar huis konden. Terug in het ziekenhuis, geen verpleging die kon helpen met moeder en kind aankleden. Moeder geholpen, kind in bad gedaan en aangekleed, bijna klaar toen verpleging aan me vroeg “wat bent u nu aan het doen”, nou dat ziet u toch. In de rolstoel naar uitgang, de auto en naar huis en daar urenlang -het kind tussen in op de bank- “dom” naar hem zitten kijken. Jee, wat was hij “lelijk”. 

Zoon groeide voorspoedig, was in de crèche als moeder op school zat en als vrijwilligster bij een kinderopvang werkte, in afwachting van het vereiste taalniveau. Hard werken en veel naar buiten met de kleine man. Fietsen gekocht, zitje en naar Zandvoort of meer in de buurt. Het kind trok gelukkig vrij snel bij tot een mooi mannetje. Toch weer een keer herrie omdat ik de dubbele bodem in haar koffer vond toen ik deze in de berging wide doen. Daarin van alles wat ik -toen zeker niet meer- wilde weten, zoals kaarten voor een voetbalwedstrijd in Engeland -met ex- en foto’s daarvan uit het jaar daarvoor en nog het nodige. 

Opnieuw afscheid genomen en B naar Thailand. Dit kon zo echt niet langer en heb B gevraagd terug te komen na een paar weken. Ik mistte mijn zoon zo en haar ook

Zoon was inmiddels ruim een jaar, groeide goed en gestaag, was grappig en heel open. Tot we op een avond aan het fietsen waren en er een stel kerels h..rnaar haar riepen. Was het net een beetje rustig geworden en dan dit. Ik was totaal van slag, hoe onrealistisch dat ook was, maar toch

Dat voorjaar kwam er een vergelijkbare functie als die ik al had, vrij in een ander deel van het land. Onder het mom van meer rust, ik had me te pletter gewerkt in de jaren daarvoor, betere omgeving voor het kind en dat was waar. Hij had inmiddels een soort vloek gehoord van een jongetje uit de crèche en gebruikte die te pas en te onpas. Op mijn werk begrepen ze het volkomen en ik dacht dat de realiteit te ontlopen zou zijn, niet dus

Een huis gevonden in een aardig dorp, vreselijk leuke buren, druk met het huis aan de slag in de weekeinden, afscheid nemen op de bedrijven en verhuizen. Daarna een betrekkelijk lange periode van rust, eindelijk. Ook hard werken, maar ook meer tijd, B zocht en vond een baantje en het ging best goed. In de achtertuin, een hut gebouwd, een piratenschip, een zwembad, het was leuk. Echt fijne buren met wie we veel optrokken. Zeilbootje en caravan gekocht en een beetje bootje klooien. Er kwam op een moment ook een hond, zo was het wel compleet, toch? 

De jaren gleden voorbij net als de seizoenen. Met regelmaat een paar weken naar Thailand waar alles intussen ook was veranderd. De ouders van B waren heel, heel blij als we kwamen met zoon en nog meer met hem als met ons denk ik. De zussen kregen meer kinderen en het werd een gezellig kippenhok, sanuk en sabaai. Altijd een auto gehuurd en veel rondgetrokken met en zonder de familie. 

We gingen weer naar Thailand, het liep tussen ons al weer wat stroever. Het was van twee kanten onrustiger geworden. Zoon was al lang en breed naar de basisschool op het dorp. Eenmaal goed en wel in Thailand deelde B me plompverloren mee zich te hebben ingeschreven voor.... een massageopleiding in Chiang Mai. Natuurlijk had ze daar niets over gezegd voor we op reis gingen. Natuurlijk kon ze bedenken dat ik het daar niet mee eens kon zijn. Dat maakte niets uit. B ging en liet mij de zorg voor zoon. 

Dat werd natuurlijk ruzie, waarom vroeg ik, ik wil zelfstandig worden” was haar antwoord. Maar toch niet in massage verdomme. Het is een traditionele massage opleiding zei B daarop. Dat kan me niets schelen, geen massage na alles. Maar B doorliep de opleiding en met succes. 

De sfeer tussen ons werd om te snijden. Ik wist dat dit het begin van het einde werd maar wist niet hoe het verder moest met m’n zoon. Een paar weken na thuiskomst heb ik haar laten weten dat we uit elkaar moesten gaan. Kennelijk had ze daar al op gerekend en had binnen een paar dagen de beschikking over een grote stacaravan en schreef zich in voor een woning een dorp verderop. 

We hadden afgesproken dat ik onze zoon ieder weekeinde zou ophalen en zo gebeurde dan ook. Intussen was B, die inmiddels goed uit de voeten kon met de Nederlandse taal, contact gezocht met de notaris om de samenlevingsovereenkomst en de testamenten laten ontbinden. Vroeg een uitkering aan, werkte daarbij en zocht een advocaat teneinde de kinderalimentatie en de omgangsregeling vast te laten leggen. 

Er was een keer een zitting bij de rechtbank en B zou samen met mij daarheen rijden. In de auto de afspraken -die we samen hadden gemaakt- doorgenomen. Bij de rechtbank bleek de alimentatie eis, verwoord door haar advocaat, veel en veel hoger was dan onze afspraak. Het bleek dat ze tegen haar advocaat had gezegd, “pak hem maar aan, hij verdient genoeg”. De omgangsregeling bleek ook totaal anders dan die we al hanteerden en die prima had gewerkt in de maanden daarvoor……

Wordt vervolgd


» Laat een reactie achter


23 reacties op “Hoe bestaat het……. (9)”

  1. Koen zegt op

    Ongelooflijk hoe dom mannen kunnen zijn. Je zou nog kunnen denken dat liefde blind maakt, maar er was zelfs geen sprake van liefde. Mooi voorbeeld van in je ongeluk lopen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +13 (obv 13 stemmen)
    • luc zegt op

      Eerder “Je ongeluk Kopen”.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
    • Peter zegt op

      Vaak is het een combinatie van medelijden, geven om , toch ook verliefd zijn en gewoon niet realiseren
      hoe handig (ik zal het niet doortrapt noemen) deze dames ( maar ook heren) kunnen zijn.
      Eenmaal in de molen kun je heel ver gaan met vergeven en hopen dat het vanaf nu wel beter
      zal gaan. Steeds weer vanaf nu , totdat je eindelijk inziet dat het echt een doodlopende weg is.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
    • Hans Pronk zegt op

      Dom? Tot en met het bezoek aan Thailand was er weinig reden om wantrouwig te zijn. En dat hij uiteindelijk B in huis nam was ook niet zo vreemd. Ze was ten slotte zwanger van hem al kon hij dat op dat moment niet met zekerheid weten.
      Op dit blog wordt vaak gezegd dat Thaise mannen hun verantwoordelijkheid niet willen nemen. Blijkbaar heb jij daar geen problemen mee. Vreemd.
      En dat er geen sprake was van liefde, waar maak je dat uit op?
      Lung Ruud, mooi verwoord!

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  2. Rob zegt op

    Sorry, hoe wanhopig moet je als man zijn om dit allemaal te pikken.
    Ik begrijp dit totaal niet
    Je ziet de ellende van ver aankomen.
    Ik heb ook het een ander meegemaakt.
    Maar ze zullen mij niet knippen scheren.
    Je beschrijft het heel netjes en leuk.
    Maar ik hoop dat je er van geleerd hebt en wel een leuke en betrouwbare vrouw hebt gevonden.
    Wacht op het vervolg.
    Mvg Rob

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
    • Hans Pronk zegt op

      “Je ziet de ellende van ver aankomen”. Ja jij, omdat Lung Ruud je extra informatie verschaft. Informatie die Lung Ruud op de beslissende momenten niet had. Iedereen kan dat overkomen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  3. Jan S zegt op

    Ongelooflijk hoe gemeen en berekent deze vrouw is.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  4. Kanchanabui zegt op

    Je zit misschien wel niet op mijn mening te wachten en ik hoef dit verhaal met ondertussen hoofdstuk 9 ook helemaal niet te lezen.
    Wel heb ik besloten het vervolg niet te lezen.
    Er zit zoveel ongeloofwaardigheid in dat het meer op Tyl Uylenspiegel lijkt dan op een ( waargebeurd verhaal).
    Ik wens je succes

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +10 (obv 10 stemmen)
    • Jan S zegt op

      Inderdaad het verhaal kraakt regelmatig.
      Desondanks vind ik het spannend om te lezen,

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
      • Kees zegt op

        Inderdaad het blijft spannend om te lezen ondanks dat het verhaal af en toe kraakt. Overigens klopt het wel wat Ruud schrijft over het Amari hotel. Daar worden de Thaise dames , al of niet van plezier , behoorlijk onbeschoft behandeld.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. Hans Struijlaart zegt op

    Wanneer wordt deze soap uitgezonden op TV? Dan ga ik zeker kijken.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  6. Nico Meerhof zegt op

    Ik vind niet dat je iemand die zo uitgebreid en open zijn verhaal vertelt zo moet natrappen !

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +13 (obv 13 stemmen)
  7. Marijke Bakker zegt op

    .
    Er zit wel erg veel ongeloofwaardigheid in het verhaal, maar ik vind het super leuk om te lezen. Heb zelf jaren in Thailand gewoond en het nodige met eigen ogen gezien en meegemaakt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • Lung Ruud zegt op

      Hallo Marijke,

      Geloof me, er is geen woord van verzonnen of zelfs maar aangedikt. Misschien hier en daar wat dichterlijke vrijheden en die zou ik dan zelf nog moeten zoeken. Was het maar niet waar……

      Groet,

      Lung Ruud.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  8. Diederick zegt op

    Hoe herkenbaar. Achteraf zo de momenten aan kunnen wijzen “Daar had ik zonder consequenties uit kunnen stappen. Moeten stappen”

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  9. Pieter zegt op

    Ik lees uw verhalen met plezier. En wellicht neemt u af en toe wat vrijheden die u zich als schrijver kan en mag toestaan. ‘Achteraf is ‘t mooi wonen’ zeggen wij altijd tegen de stuurlui die ‘t beter weten. Voor mij is uw verhaal een stukje herkenning, een stukje waarschuwing en vooral fijn lezen.
    Overigens, kennelijk wordt u op meer plaatsen meegelezen: https://www.ad.nl/binnenland/happy-end-maakt-einde-aan-alle-massagesalons-haarlemmermeer~aa436b75/

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
    • Pieter zegt op

      Ik zie dat er gisteren ook al naar dit nieuws is gelinkt. Excuses voor de dubbelpost.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  10. Marcel zegt op

    Beste Ruud. Indien het je lukt er nog 9 (of meer) aan toe te voegen, verheug ik mij daarop 🙂
    Kijk er dagelijks naar uit!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  11. PEER zegt op

    Het blijft ‘n spannend verhaal, maar om kort te zijn: ivm de alimentatie én kinderbijdrage!
    Heb je toen nooit eraan gedacht om DNA van jou én jouw zoon te vergelijken???
    Dat zou je roch als eerste moeten doen, nu het al zo ver ‘fout’ is.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  12. wim zegt op

    Kan me er heel goed in vinden meegemaakt en nog wel met een hollandse vrouw en waar is dat natrappen goed voor ,niet ieder is hetzelfde

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  13. Henk zegt op

    Er zijn altijd mensen die het nodig vinden kritiek te leveren, het verhaal ongeloofwaardig vinden, of iets van dien aard. Vermoedelijk hebben die mensen nog veel meer ellende ondervonden dan de schrijver. Ik vind het een eerlijk, open, en geloofwaardig verhaal en ik vind het fijn om te lezen. Ik hoop van harte dat Lung Ruud, het geluk nadien alsnog gevonden heeft.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  14. Jacques zegt op

    In het begin dacht ik waarom heeft deze man dit opgeschreven en deelt hij zijn verhaal met ons. Is het een vorm van therapie om het van je af te schrijven. Een waarschuwing voor anderen ? Ieder gaat er op zijn eigen wijze mee om en ik respecteer zijn mening en werkwijze. Het is goed te lezen dat er mensen zijn die wel willen werken aan een relatie en liefde kunnen geven, hoe naïef ze ook kunnen zijn. Lung Ruud is daar een van en het is triest dat hij op deze wijze een aantal jaren van zijn leven negatief heeft laten beïnvloeden.
    Hij heeft er wel iets moois aan over gehouden en dat is zijn kind en een heel wijze les. Of deze les voldoende is om het nooit meer te laten gebeuren, waag ik te betwijfelen. We zijn wie we zijn en verandering kan maar ten delen. Bij Ruud gaat dit ver want hij was telkenmale weer bereid om de draad weer op te pakken, eigenlijk wel wetende dat het niet zou gaan lukken. Een beetje Thailand ganger kent dit soort verhalen, hetzij uit eigen wetenschap, hetzij uit kennissen en of vriendenkring. Ruud staat er niet bepaald alleen in. Er zijn nogal wat plekken op de wereld waar een naïeve betrokken mens risico loopt en kan worden bewerkt door het kwade. De zogenaamde “massage”salons,(waar dames met een 3 weekse cursus met name de happy end fase goed in de hand hebben) de peeskamers, (waar dames en heren al dan niet tegen hun wil vertoeven) en de (disco) bars waar dit soort types hun slag slaan. Verstandig is dus voor de betrokken mens onder ons daar weg blijft. Wat je niet opzoekt daar word je niet mee besmet. Sommige kunnen nog bij een vaste relatie veranderen, maar het overgrote deel komt nooit meer los van dit wereldje en dat zal altijd ten negatieve gemerkt worden in de relatie. Denk niet dat met heel veel liefde deze groep te beïnvloeden is. Tijdelijk wel, maar dat heeft dan weer andere beweegredenen. Overladen met geld geeft soms wat rust en andere werkzaamheden zoals waar het aan uit te geven. Nee het is goed dat Ruud dit opschrijft en daarmede maar weer eens duidelijk maakt dat het nemen van beslissingen ver kan gaan. Een les is zeker voor de doelgroep van essentie, veilige seks zodat je niet ongewild met een kind komt te zitten en voor het leven betrokken bent met een vrouw die je later verafschuwt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  15. Bjorn zegt op

    Ik ben ooit ook verliefd geworden op een Thaise schone die in Thailand een bar had. Mijn ouders hebben me dikwijls gewaarschuwd, maar ook ik was verblind door de liefde. Deze vrouwen hebben geen greintje medelijden, ze vertellen nooit de waarheid en er telt maar één ding, geld. Ik ben er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Doch deze tegenslag heb ik Thailand nooit de rug toegekeerd en ben nu gelukkig getrouwd met een Thaise en hebben samen een zoontje. En ik kan iedereen benadrukken dat je zeker niet iedereen over dezelfde kam mag scheren.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website