Weer terug in Naklua. Het voelde vreemd vertrouwd, alsof ik even was weggeweest en nu mijn jas weer aan de kapstok hing. Het uitstapje naar Chiang Mai had me goed gedaan. Die streek past bij me, dat weet ik bijna zeker. Het tempo, de mensen, de sfeer. Alles klopt daar. Tegelijk blijven Hua Hin en Cha-am ook ergens in mijn hoofd hangen als serieuze opties. Rustig, overzichtelijk, met genoeg leven om je heen. Voorlopig zit ik echter nog goed in Naklua. En het was ook fijn om mijn Vlaamse vriend weer te zien en bij te praten. Dat soort gesprekken, zonder franje en zonder rolletjes, zijn goud waard.
De ontmoeting met de mooie dame in het restaurant in Chiang Mai liet me niet los. Ik wist nog steeds niet goed wat ik ervan moest denken. Ik had mezelf voorgenomen om wat afstand te bewaren. Je wilt niet weer teleurgesteld raken, niet weer te snel vooruitlopen op iets wat misschien helemaal nergens toe leidt. Tegelijk dacht ik ook: misschien ben ik te kritisch geworden. Misschien moet je soms gewoon durven springen, zonder eerst de diepte te berekenen.
Voorlopig besloot ik het te laten gebeuren. Over een week zou ze naar Pattaya komen. Ze had een hotel geboekt en we hadden contact via Line. Geen grote verklaringen, geen verwachtingen uitgesproken. Dat gaf rust.
Gisteravond liep ik wat doelloos rond in Pattaya en besloot ik de bar te bezoeken van de dame met wie ik inmiddels een soort vriendschap had opgebouwd. Vriendschap is misschien een groot woord. Van mijn kant was het meer geweest. Ik was verliefd op haar geworden, daar kan ik niet omheen. Niet wederzijds, dat had ze duidelijk gemaakt. Dat is jammer, maar ik heb het inmiddels geaccepteerd. Het leven is niet verplicht om jouw gevoelens te beantwoorden.
Ze had me geholpen aan het telefoonnummer van haar vriendin uit Chiang Mai. Alleen al daarvoor wilde ik haar bedanken. En eerlijk gezegd wilde ik haar ook gewoon even zien.
Ik liep de bar binnen en daar zat ze, op haar vaste plek. Eerst keek ze verrast, toen brak die warme glimlach door.
“Hi Nico, you are back?”
Ja, ik was terug. Anders kon ik hier niet staan, grapte ik. Ze pakte een stoel voor me en vroeg hoe mijn reis was geweest. Ze wilde alles weten. Of althans, dat leek zo.
Ik vertelde over Chiang Mai, over de rust, de wandelingen, de massages. Ik wachtte onbewust op vragen over haar vriendin, maar die kwamen niet. Dat vond ik vreemd. Misschien wist ze al dat we elkaar hadden ontmoet. Ze zullen vast contact hebben gehad, dacht ik. Uiteindelijk begon ik er zelf maar over.
“I had a meeting with your friend.”
Ze keek op, speelde even verbazing.
“Oh yeah? How was it?”
“Bijzonder,” zei ik. “Ze is erg mooi. Oogverblindend zelfs. En we hebben een leuk gesprek gehad.”
Ze knikte. “Heeft ze het je verteld?” vroeg ze.
“Wat precies?”
Ze aarzelde. “Nothing, nothing… sorry.”
Het was een vreemde reactie. Ze sloeg haar blik even neer en begon snel over iets anders. Ik besloot niet door te vragen. Wij Nederlanders zijn geneigd om door te duwen tot alles helder is. Thai draaien liever om dingen heen, laten ze zweven. Ik accepteerde het, al voelde ik dat er iets onuitgesprokens in de lucht hing.
Ze vertelde dat ze overwoog te stoppen met haar werk in de bar als toezichthouder. Ze dacht eraan om naar Bangkok te verhuizen, voor haar kinderen. Daar zijn betere scholen, meer mogelijkheden. Haar ex-man wilde dat ook. Hij kon het betalen en wilde het beste voor hen. Ik begreep die overwegingen. Toch voelde het wrang. Ik zei haar eerlijk dat ik haar zou missen.
“I will miss you,” zei ik.
Ze legde haar hand op mijn arm en zei zacht: “I will miss you too, Nico.”
Het was geen beleefdheidszin. Dat voelde ik. We keken elkaar even aan. Er was een moment. Kort, maar intens. Heel even kwam de gedachte op om haar te kussen. Die verdween net zo snel weer. Dat was geen goed idee. Sommige lijnen moet je niet overschrijden, hoe sterk de aandrang ook is.
Even later ontstond er rumoer in de bar. Twee dames kregen ruzie. Eerst woorden, toen geschreeuw, daarna duwen en trekken. Ze stond onmiddellijk op en liep ernaartoe. Vastberaden, zonder aarzeling. Ik bleef op afstand, klaar om eventueel in te grijpen, maar dit was haar terrein. De vrouwen grepen elkaar bij de haren. Ze trok ze uit elkaar en liep daarbij een flinke kras op. Ze stond haar mannetje, zonder schreeuwen, zonder drama.
Toen de rust enigszins terugkeerde, kwam ze weer bij me zitten.
“Are you okay?” vroeg ik.
“Yes, yes,” zei ze, maar haar aandacht was ergens anders. Ze pakte haar telefoon en begon te bellen.
Binnen een kwartier kwamen er twee Thaise mannen binnen. Ze spraken met haar, keken rond. Wat ik begreep, en wat ze me tussendoor uitlegde, was dat er een nieuwe werkneemster problemen veroorzaakte. Ze werd ontslagen en moest direct vertrekken. De mannen bleven nog even hangen om te zorgen dat het niet opnieuw zou escaleren. Thai kunnen rancuneus zijn, vertelde ze. Het was beter voorzichtig te zijn.
Toen er weer ruimte was om te praten, zei ze tegen me:
“Je ziet het, Nico. Het wordt tijd dat ik iets anders ga doen. Dit soort gedoe ben ik zat.”
Ik begreep dat maar al te goed.
We praatten nog wat. Over niets en over alles. Uiteindelijk voelde ik dat het tijd was om te gaan. Ik vroeg haar wanneer ze ongeveer naar Bangkok zou verhuizen. Ze dacht nog een maand of twee. Genoeg tijd om afscheid te nemen, zei ze.
Ik liep de nacht in, terug naar mijn condo. De lucht was warm, de straat levendig. Mijn hoofd vol gedachten. Over haar. Over haar vriendin. Over mezelf. Over wat was en wat misschien nog komt.
Ik wist één ding zeker: dit verhaal was nog niet af.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico
Nico , wat een omwentelingen in jou leven in Thailand echt leuk en steeds naar uitkijken wanneer je vervolg geplaatst wordt en natuurlijk ben ik al benieuwd over die beeldschone dame die naar Pattaya komt
maar heb ik het nu mis of was er in het begin geen sprake van 30 delen ?
En de opmerking : “Heeft ze het jou verteld?” en haar reactie: Nothing. Moet je echt in je achterhoofd houden!!!
Nico, jij schrijft, ik bleef op afstand, klaar om eventueel in te grijpen. Het is beter om altijd op afstand te blijven bij conflicten tussen Thaise mensen, en niet ingrijpen of er tussen springen, anders zou je wel meer kunnen oplopen dan een kras.