Dagboek van een Thailandganger (deel 14) – Eens maar nooit weer!
Het leven in Thailand is vaak licht, warm en vriendelijk, maar af en toe krijg je toch een klap in je gezicht die je eraan herinnert: jij bent hier de vreemde. De nieuwkomer. Degene met de zwakke maag.
Een paar weken geleden besloot ik met mijn vriendin een avondje uit te gaan. Niet naar iets chics of toeristisch, gewoon lekker laagdrempelig, met wat live muziek, mensen kijken en een koel biertje erbij. We belandden uiteindelijk in Tree Town in Pattaya. Voor wie dat niet kent: stel je een kruising voor tussen de kermis, een foodfestival en een openluchtbar vol lawaai en lachende mensen. Het is een chaos van lichtjes, stemmen en geuren, maar gek genoeg voelt het niet overweldigend. Je kunt daar zitten en gewoon kijken, naar de stoet aan menselijkheid die voorbijkomt.
Ik zat dus lekker te kijken, tot mijn vriendin ineens met een portie Sai Krok Isaan kwam aanzetten. Kleine gefermenteerde worstjes aan een sliert, een klassieker uit het noordoosten van Thailand. Ze was enthousiast en ik, met drie biertjes in mijn lijf en een tikje overmoedig, dacht: ach, waarom ook niet. Slechte keuze, bleek later. Grote, zéér slechte keuze.
Eenmaal thuis kwam de buikloop op gang met een kracht en frequentie die ik zelfs mijn ergste vijand niet toewens. Wat een ellende. Ik heb mezelf letterlijk leeg gevochten op die wc, terwijl mijn vriendin zich ontfermde over me als een veldhospita met ervaring. Binnen een uur had ze bij de apotheek een tas vol medicatie gehaald: poeders, pillen, antibiotica, het hele arsenaal. Ik, de nuchtere Nederlander, stond verbaasd over de snelheid waarmee ze dat allemaal geregeld had. En ergens voelde ik me ook een beetje een zwakke Europeaan. Mijn ingewanden kunnen gewoon niet wat die van haar wel kunnen.
Na drie dagen begon ik weer op te knappen. Veel water, weinig eten, en vooral: tijd. Tijd heelt niet alles, maar in het geval van een voedselvergiftiging komt het een aardig eind.
Het zette me ook aan het denken. Niet alleen over eten (ik blijf nu ver uit de buurt van alles wat langer dan twintig minuten in de zon ligt), maar vooral over de grotere vragen. Want mijn huidige condo in Naklua is tijdelijk. Een fijne uitvalsbasis, ja, maar geen plek waar ik mezelf de komende tien jaar zie zitten. Dus wat dan wel?
Ik ben er inmiddels wel uit dat het Thaise platteland niets voor mij is. Ja, het is goedkoop, ja, het is rustig, maar ik word er gek. Ik heb dingen nodig. Beweging. Prikkels. Mensen, maar dan niet te veel mensen. Het moet kloppen, snap je? Niet dat ik naast een barstraat wil wonen, maar ik wil ook niet bij het hanengekraai opstaan en de enige farang in een straal van vijftig kilometer zijn.
Jomtien dan? Het heeft strand, het is iets rustiger dan Pattaya zelf, en ik ken er inmiddels wat plekken. Maar het voelt ook een beetje… tijdelijk. Zoals een plek waar mensen komen om even weg te zijn, niet om ergens te worden. Hua Hin hoor ik vaak terug in gesprekken en daar zit ook wel iets in. Rustiger, netter, een zekere orde. Maar sommige mensen noemen het een bejaardenoord en dat beeld blijft dan toch een beetje hangen.
Chiang Mai of Chiang Rai? Die spreken me aan vanwege de natuur en de cultuur. Alleen: de luchtvervuiling in het voorjaar is echt een serieus probleem. En ik houd van de zee. Die mis je daar. Phuket dan? Nee, te toeristisch. Te duur. Te veel ‘ik heb het gemaakt’ farangs die daar paraderen met hun succes en hun buik. Dan liever wat bescheidener.
Sattahip is een buitenbeentje. Rustiger, betaalbaarder, maar je hebt er een auto nodig. En hoewel ik inmiddels aardig rijd in Thailand, blijf ik voorzichtig. Het verkeer hier is… een ervaring. Laat ik het daar op houden.
Dus ja, ik worstel. En misschien is dat ook wel goed. Want als je ergens gaat wonen, echt wonen, dan moet je je daar kunnen verliezen. Je moet weten waar het licht ’s ochtends binnenvalt, waar de koffie goed is, wie je groet als je naar de markt loopt. Het is geen rekensom. Het is een gevoel.
In de tussentijd probeer ik mezelf wat rust te gunnen. Ik ben nog geen jaar hier. En als ik iets heb geleerd van die voedselvergiftiging, dan is het wel dat je lijf en je hoofd soms gewoon moeten acclimatiseren. Dat je niet alles meteen hoeft te snappen of te regelen. Soms moet je ook even gaan zitten, je tong verbranden aan iets te pittigs en dan later met een nat washandje in je nek denken: oké, dit hoort er dus ook bij.
Ik zit nu op mijn balkon. Het is warm, de lucht is vochtig, ik heb net met mijn vriendin een eenvoudig maaltje gedeeld. We hebben weinig gezegd, maar wel samen gegeten. En dat is soms genoeg. Mijn maag is weer tot rust gekomen. Mijn hoofd ook. En dat condo in Naklua? Dat voelt ineens een stukje meer als thuis.
Misschien is dat het wel: thuis is geen plaats, maar een proces. Iets wat je elke dag een klein beetje opbouwt, tussen de mensen die je vertrouwt, in het ritme dat je zelf kiest. En zolang ik daar op blijf letten, komt het uiteindelijk vanzelf goed.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Dat hebben de meesten al meegemaakt hier en dan staan malaria, dengué, hepatitis, enz. nog achter het hoekje te wachten. Je moet echt wel alert blijven.
Nico, ga eens een weekje of zo naar Hua HIn. Kijken of het wat is voor je
Tja, beste Nico, je leert elke dag wat bij, met vallen en opstaan. In jouw geval: met vallen en afgaan! Ik kan je maar één advies geven na jarenlange ervaringen: nooit eten wat de Thai graag lust. Dat gezegd hebbende: ik woon die jarenlange ervaringen te CHM. Afgelopen voorjaar was het een stukken beter met de luchtvervuiling.
De provinciale en stedelijke overheden beginnen het te leren. Boeren hebben te horen gekregen hun velden niet af te branden, maar alternatieve methoden te benutten waarvoor subsidies beschikbaar kwamen. Leger en politie met drones houden meer toezicht, en arresteren nu ook gasten die een bosperceel afbranden op zoek naar bepaalde paddenstoelen en dergelijke. Hotels waren het beu dat hun bezettingen terug liepen na toch al verliesjaren ten gevolge van corona, en in TH leert men enkel als geld het motief vormt.
Maar CHM blijft toch een plaats waar het goed toeven is: internationale allure, Engels sprekend, vele restaurants van buiten de Thaise keuken, een niet moeilijk doende IMMI-kantoor, de aanwezigheid van een goed draaiende internationale luchthaven, moderne winkels inclusief een 3-tal shoppingmalls, een fijne culturele en historische sfeer in de binnenstad, een vuilnisophaaldienst, een provinciale watermaatschappij die ons nog geen dag zonder leidingwater heeft laten zitten, een provinciale electriciteitsfirma die stroom 100% garandeert, snelle internet door de hele stad heen, prima uitvalswegen naar waar je maar heen wil, meerdere ziekenhuizen waaronder een universitair, VIP-bussen naar BKK vv als je het vliegtuig niet wilt, rustige toeristische plekken zonder bierzuipen en vechtpartijen, in de weekends en op nationale feestdagen zoals Songkran en Loi Kratong gezellige druktes, geen straten vol met bars en laag allooi, etc.etc., plus Doi Suthep als je van bergen houdt, zoals ik want heb niets met dat Pattaya en Hua Hin. Nou ja, zomaar een opsomming van veel goeds.
Kortom: als je klaar net met Naklua, ga eens 3 maanden huren in CHM. Niks mis mee.
Hoe heb je die afkorting CHM bedacht en waarom, het kostte mij even tijd om te bedenken wat je bedoelde.
Meestal wordt voor Chiang Mai de afkorting CNX gebruikt, naar de luchthaven, je zou ook nog CGM van het treinstation kunnen gebruiken, maar CHM had ik nog niet eerder gezien, en Google legt ook geen enkele relatie met Chiang Mai.
Luit, niet zo assertief. Iedereen doet met taal wat hij wil. Taal is nog één van de weinige zaken die heden ten dage gratis is voor de bewoner van een land.
Water is niet meer van iedereen, zonneschijn is niet meer van iedereen, vuur (brandstof) is niet meer van iedereen… maar taal is nog altijd gratis.
Dus doet iedereen ermee wat hij wil.
Dat CHM niet strookt met je taalgevoel is eerder voor jou dan voor mensen die Ndl. gebruiken. Zelf gebruik ik die naam al jaren. Niks mis mee.
Jij citeert de term/naam die luchthavens van de IATA krijgen.
Dan zul je dus ook moeten protesteren in België waar de officiële afkorting BRU is, maar de Walen, onze Franstalige landgenoten (maar 3 milj. tgo 7 milj. vlamingen) liever BRX gebruiken want in het Frans is het BRUXELLES…
Ik denk eerder dan aan BXL voor Brussel. 😉
Ik begrijp het wel, de twijfel waar je wil gaan wonen. Mijn vrouw komt uit het zuiden, Nakhon Sri Thammarat, daar zouden we gaan wonen, maar uiteindelijk hebben we voor Trang gekozen, een rustige provincie met alle voorzieningen dichtbij, en een klein uurtje van het strand.
Roelof ik begrijp die twijfel over keuzes waar te wonen ook wel.
Mijn vrouw komt ook uit het zuiden, Phattalung, best een mooie provincie naast Trang, wat ook zeker een mooie provincie is.
Voorlopig zijn wij in Songkhla terecht gekomen, maar dat kan ook best wel weer veranderen.
Op dit moment wisselen we af tussen Nederland en Thailand, maar als ik niet meer werk zou het ook zomaar kunnen zijn dat we toch Nederland vaarwel zeggen en dan bijvoorbeeld twee locaties in Thailand kiezen.
Je bent niet de eerste die ‘streetfood’ eet, dat al 10 uur in de open lucht gelegen heeft en ook nog een ‘restje’ was van de vorige dag kan zijn. Je moet ook oppassen met spiegeleieren. Zorg voor goed doorbakken aan beide kanten of ‘scrambled egg’ (neem ook nooit een pannenkoek met ei, want dat is ook niet goed doorbakken).
Is het niet bedorven, dan loop je het risico (als er geen koelkast aanwezig is) dat er formaldehyde gebruikt is, om het ‘vers’ te houden.
Rustige plaats bij het strand? Kijk eens in Bang-Saray (maar kijk ook in het weekend).
Buikloop van bedorven voedsel krijg je niet meteen na thuiskomst zoals auteur schrijft. Het eerste wat je overkomt is meestal braken. De buikloop kan ook eerder zijn ontstaan; de ‘incubatietijd’ is nog tamelijk lang.
https://www.gezondheidenwetenschap.be/richtlijnen/voedselvergiftiging.
Hugo, ik vind de informatie die de link geeft niet echt met die van jou overeenkomen. 3 uur is ook mogelijk en dat is geen vreemd aantal uren tussen eten en thuiskomen.
Maar jij stelt dat braken meestal het eerste symptoom is en daar heeft de link een duidelijk andere in
steek:
De tijd tussen het eten van het besmette voedsel en het ontwikkelen van symptomen verschilt per veroorzakende bacterie. Dit kan variëren van 3 uur tot 3 dagen na het eten. In de meeste gevallen treden de klachten binnen de 24 uur op.
Diarree is bijna altijd het belangrijkste symptoom van een voedselvergiftiging. Soms blijven de klachten hiertoe beperkt.
Vaak (maar niet noodzakelijk) gaat de diarree gepaard met braken, buikkrampen, misselijkheid, hoofdpijn en koorts.
Hallo Luit,
Ik ga hier niet op de plaats van een arts zitten, maar vergeet niet dat er nog een hoop materiaal in de dunne en dikke darm zit.
De aanlooptijd van diaree is veelal zelfs 9 uren en dat maakt het soms moeilijk om precies te weten waar die dan door komt.
Een voedselvergiftiging zet allereerst de maag overhoop en die maag zal binnen korte tijd reageren door te braken. Een tot twee uren misschien, afhankelijk van de vergiftiging.
Zelf heb ik een echte voedselvergiftiging meegemaakt en ik kan je vertellen dat dat geen lolletje is.
Laten we het hierbij laten.
Ik kan je Hua Hin aanbevelen. Van alles te doen, strand, nightmarket, foodcourts, barretjes restaurants. En met een grab taxi kom je goedkoop overal.
Je wist waarschijnlijk niet dat deze “kleine gefermenteerde worstjes aan een sliert” wekenlang langs de autowegen uitgestald staan en dus vol zitten met allerlei rommel…..