()

Teeplantages regio Mae Chan

‘Ik hoop dat mijn kinderen een ID kaart krijgen zodat zij een  beter leven hebben dan ik.’

Mevrouw Arm, 34, werkt in haar tuin in Thailands provincie Chiang Rai samen met haar dochter Nantita, 8 jaar. Arm is stateloos, gelijk haar echtgenoot en 5 kinderen. Dat betekent dat de familie diverse problemen ondervindt inclusief beperkte bewegingsvrijheid en beperkte toegang tot zorg.

De UNHCR partnerorganisatie Adventist Development and Relief Agency (ADRA) heeft kort geleden dochter Nantita, die lijdt aan epilepsie, geholpen met het krijgen van een ID kaart en een zorgpolis om toegang tot medicijnen te garanderen. Maar haar andere familieleden zijn daar nog steeds niet in geslaagd.

Er is wel vooruitgang geboekt maar stateloze mensen in Thailand  blijven problemen ondervinden rond hun basale rechten. De UNHCR is blij met Thailands voortdurende betrokkenheid bij de aanpak van stateloosheid. De regering blijft attent om deze kwestie op te lossen.

Bron: https://you-me-we-us.com/story-view  Vertaling en bewerking Erik Kuijpers. 

Ook dit artikel is een onderdeel van de ‘ I Belong’ campagne om binnen 10 jaar stateloosheid te beëindigen. Auteur: UNHCR, schrijvers Korakrit & Nakin

UNHCR, het VN vluchtelingen agentschap, is een wereldwijde organisatie met als doel het redden van levens, het beschermen van rechten, en het bouwen aan een betere toekomst voor vluchtelingen, gedwongen verhuisde, verjaagde volken en stateloze mensen.



Hoe leuk of nuttig was deze posting?

Klik op een ster om deze te beoordelen!

Gemiddelde waardering / 5. Stemtelling:

Tot nu toe geen stemmen! Wees de eerste die dit bericht waardeert.

Omdat je dit bericht nuttig vond...

Volg ons op sociale media!

Het spijt ons dat dit bericht niet nuttig voor je was!

Laten we dit bericht verbeteren!

Vertel ons hoe we dit bericht kunnen verbeteren?

Over deze blogger

Erik Kuijpers
Erik Kuijpers
Bouwjaar 1946. Kreeg de bijnaam 'Lopende belastingalmanak' en heeft 36 jaar in dat vak gewerkt. Op zijn 55e naar Thailand verhuisd. Invaliditeit dwong hem van zijn gezin in Nongkhai naar huisje met thuiszorg en scootmobiel in Súdwest-Fryslân.

2 reacties op “You-Me-We-Us: De hoop van mevrouw Arm”

  1. roja zegt op

    Vreselijk !!! Hoe humaan zijn we eigenlijk ?

    0
    • Rob V. zegt op

      Nou, als we op de bureaucratie van het centraal gezag mogen varen is het antwoord: niet erg. Ambtelijke molens, beperkingen, uitsluitingen en regels zijn regels. Daarnaast worden diverse volkeren in het grensgebied in het geheel niet of niet echt als Thai of vluchteling gezien. Dus met de verkeerde papieren heb je pech, of je nu 10, 100 jaar of een ander jaartal jezelf, je ouders of voorouders naar daar kwamen… de diverse stukjes, ook op dit blog hier, over statenlozen, vluchtelingen en minderheden in het grensgebied laten veel leed zien en dat de pechvogels (understatement) faar niet veel van te verwachten hebben… zeer triest, maar als de ambtenarij of computer NEE zegt…

      0

Laat een reactie achter