Column – De grote Thaise stembusgoocheltruc van acht februari
Bangkok ruikt deze dagen naar vers gedrukte stembiljetten en collectieve teleurstelling tijdens dit grootse politieke toneelstuk van februari 2026. Miljoenen burgers werpen hun hoop aanstaande zondag in een kartonnen doos die rechtstreeks verbonden lijkt met de papierversnipperaar van de machtselite. Het is een prachtig schouwspel van burgerplicht in een land waar de stem van het volk minder waarde heeft dan een verlopen kortingsbon voor een voetmassage in een toeristenwijk.
Interim-premier Anutin houdt de regie strak, terwijl de onzichtbare poppenspelers met juridische hamers zwaaien naar elke progressieve dromer die zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt. Thailand vraagt zich hardop af of deze stemronde de ketenen werkelijk verbreekt of simpelweg de sloten van de nationale schijnvertoning vervangt door blinkende nieuwe exemplaren. Het blijft een fascinerende dans op de rand van de afgrond, waarbij de muziek wordt verzorgd door het Constitutioneel Hof.
De Thaise democratie is als een buffetrestaurant waar je alles mag kiezen, maar de ober aan het einde van de avond toch bepaalt dat je alleen de bittere spruitjes van de gevestigde orde krijgt voorgeschoteld. Het Constitutioneel Hof fungeert hierbij als de strenge uitsmijter die iedereen met een fris idee direct de deur wijst wegens het overtreden van onzichtbare huisregels. Deze zwarte toga’s beheersen de kunst van de politieke euthanasie tot in de puntjes, want ze hebben inmiddels meer partijen ontbonden dan de gemiddelde festivalganger in een heel leven.
Wanneer een partij zoals Move Forward miljoenen stemmen binnenhaalt, vinden de rechters altijd wel een stoffig wetsartikel om de hele boel in de prullenbak te kieperen. Het is een vorm van rechterlijke raddraaierij waarbij het rechtssysteem niet dient om de burger te beschermen, maar om de status quo te mummificeren. De kiezers worden behandeld als figuranten in een film waarvan het script al drie jaar geleden is goedgekeurd door een commissie van chagrijnige generaals.
Naast het kiezen van nieuwe volksvertegenwoordigers mag de Thai zich ook uitspreken over een nieuwe grondwet via een referendum dat aanvoelt als een keuze tussen een kooi met tralies of een kooi met een glazen dak. Men presenteert dit proces als een bevrijding, maar de bureaucratische hindernisbaan die is uitgezet maakt de kans op echte hervorming kleiner dan de kans dat een politicus een oprechte belofte doet. Het is de ultieme afleidingsmanoeuvre om de schijn van vooruitgang te wekken, terwijl de fundamentele machtsstructuur steviger in de betonmix staat dan de gemiddelde wolkenkrabber aan de Sukhumvit Road.
- Strategische verstikking: conservatieve partijen sluiten deals in achterkamertjes, terwijl ze publiekelijk doen alsof ze elkaars bloed wel kunnen drinken.
- De senaat als slotgracht: zelfs met minder macht blijven deze benoemde edellieden de ideale handlangers voor iedereen die verandering haat.
- Majesteitsschennis als muilkorf: een kritische opmerking over het systeem leidt in Thailand sneller naar de gevangenis dan een bankoverval in een gemiddelde actiefilm.
Hoewel de tanks momenteel netjes in de kazerne staan of naar de grens met Cambodja worden gemanoeuvreerd. En de militairen beweren dat ze alleen nog maar over de bloemetjes gaan; is hun invloed dieper geworteld dan de kiespijn van een suikerpatiënt in een snoepwinkel. De grondwet van 2017 blijft een meesterwerk van autoritaire architectuur waarin elke democratische uitgang is geblokkeerd door een juridische valstrik of een militaire veto-optie. De interim-regering onder Anutin voert een zorgvuldig geregisseerde choreografie uit die bedoeld is om de wereld te sussen, terwijl de echte machthebbers achter de schermen aan de touwtjes trekken.
De verkiezingen van 8 februari zijn geen strijd om de macht, maar een rituele bevestiging van de machteloosheid van de gewone burger. De belangrijkste conclusie is dat je in Thailand wel mag stemmen, maar dat de winnaar altijd de gevestigde conservatieve orde is die lachend toekijkt hoe het volk hoopvol de stembureaus vult. Echte democratie blijft hier een fata morgana die prachtig glinstert in de hitte, maar verdwijnt zodra je denkt dat je er eindelijk bent.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column5 februari 2026Column – De grote Thaise stembusgoocheltruc van acht februari
Column27 januari 2026Column – Sterven in het zicht van de haven of de bouwput
Column21 januari 2026Column – De symfonie van gescheurde trommelvliezen en het pletwalsballet
Column10 januari 2026Column – De nationale trots glijdt weer eens genadeloos op de bek in de polderprut