Een verzameling van hoogst onaangename gebeurtenissen
Mijn huidige vakantie bracht mij helaas een reeks van onfortuinlijke gebeurtenissen: een verstuikte enkel, een zoekgeraakte autosleutel, twijfelachtige noedels en slapeloze nachten dankzij een stel baldadige viervoeters en monikken. Het leek wel alsof het lot mij richting de zwarte brillenbrigade wilde duwen, weg van het zo verfoeide roze vensterglas. Het antwoord op de vraag of Thailand nu een paradijs of een beproeving is dreef verder van mij af. Ik wilde mij zo graag conformeren aan het één of het ander, maar de kleurkeuze blijft voor nu, noodgedwongen, even een open vraag.
Een souvenir met een luchtje: kunst of kitsch?
Toeristen jagen wereldwijd op souvenirs, van simpele koelkastmagneten tot unieke vondsten. Sommigen kiezen voor standaardwinkels, terwijl anderen, zoals de schrijver, wat meer afgelegen plekken doorzoeken naar bijzondere objecten, liefst met een mysterieus verleden. Deze vertelling gaat over zo’n uniek en buitengewoon souvenir met een rijke en gedenkwaardige geschiedenis. Lees en huiver.
De kleine Nongboy
Thailand trekt jaarlijks tientallen miljoenen toeristen, niet alleen vanwege het heerlijke weer, maar ook door de vriendelijke bevolking. Reizigers genieten van culinaire hoogstandjes, ontspannende massages en de beroemde Thaise glimlach, die een welkom contrast vormt met de norse gezichten in het Westen. Maar is die glimlach oprecht of slechts een onderdeel van de toeristenindustrie? En hoe zit het met de liefde voor kinderen die reisgidsen benadrukken? Dit verhaal onthult een stukje van de waarheid.
Kip, blind maar met de stem van een engel
De auteur, bekend van de tweedelige vertelling over zijn bedelende kameraad Senna heeft inmiddels een nieuw mikpunt voor zijn ongeremde goedhartigheid gevonden. Zal hij er deze keer beter in slagen om de minder bedeelden van de Thaise gemeenschap vooruit te helpen in hun wat vastgelopen leven? Of brengt zijn meer op de westerse leest geschoeide aanpak eerder verwarring en is het recept voor een nieuwe mislukking, hoe goed ook bedoeld?
Hij doet weer een keer zijn naam ‘de schrijver van de lange adem’ eer aan in dit volgende epische verhaal van zijn vaardige hand. Fantastisch, aangrijpend leesvoer voor de kenner, maar een ware lijfstraf voor de lezers met ‘een kort lontje’.
De fietstocht
In zijn weer een keer wat royaal uitgevallen schildering van een epische fietstocht dwars door Thailand verzuimt de auteur niet om meermaals te hinten naar zaken die hem na aan het soms getergde hart liggen. De wereld staat letterlijk in vlammen en plaatselijk aan de rand van de afgrond en in plaats van elkaar liefde en compassie te schenken, zijn velen (ook hier) juist op zoek naar nieuwe, donkere wegen die leiden naar nog meer verdeeldheid, pijn en haat. Dit verhaaltje over vriendschap, de liefde van mannen voor elkaar en voor een gezamenlijke passie probeert de ook voor onhebbelijkheden ontvankelijke TB lezer de weg naar innerlijke vrede te wijzen en hem/haar/etc een zetje in de goede richting te geven. Niet meer en niet minder.
Oefenen voor de toekomst: een lesje in AI
In het weldadige zand van de zonovergoten stranden van Thailand, waar de biertjes gekoeld en de glimlachen warm blijven, heeft een opmerkelijke gemeenschap wortel geschoten: die van de ontheemde Nederlanders. Met een unieke mix van zuinigheid en bravoure heeft deze groep van meest mannen op leeftijd zichzelf een bijzondere plek aangemeten in de Thaise samenleving. Maar achter de façade van eenvoudige bungalows, felle onderhandelingen om vijf baht en grootse dromen, schuilt een fascinerende dynamiek van valse bescheidenheid en de zoektocht naar onverdiende status. We nemen eens een kijkje in de wereld van die zelfbenoemde expats, waar het leven balanceert tussen budgetbeheer en grootse ambities en waar een glimlach of grijns om hun ludieke filosofieën altijd op de loer ligt.
Update: Senna mijn bedelneef op lekke bandjes
Het bewogen verhaal over de aan zijn rolstoel geketende Senna uit Udon Thani heeft bij veel lezers een gevoelige snaar geraakt, blijkend uit de vele lezingen, likes en zelfs (twee) hartverwarmende reacties. In deze update deelt de auteur dan ook met alle plezier hoe het verder met ‘onze’ onfortuinlijke bedelaar afliep.
Zijn ze nu helemaal van de pot gerukt? “Stop Giving Stop Begging” door de ogen van de kleine man
Op weg naar zijn dagelijkse shopping ervaring in de fris gekoelde luxe van de shopping mall van Udon Thani passeert de goedgeefse auteur zoals vaak een onfortuinlijke bedelaar die zittend in zijn rolstoel met afgelopen APK probeert om de eindjes aan elkaar te knopen met wat gratis geld. Hij herinnerde zich een recent geplaatst en bijzonder educatief artikel in TB over de nieuw ingeslagen weg van de overheid om deze vorm van verloedering van de Thaise maatschappij aan het oog te onttrekken. Weg te poetsen of op zijn minst onzichtbaar te maken. Hij vroeg vervolgens en passant nieuwsgierig en oprecht geïnteresseerd de in het leven gestrande Senna naar zijn mening over deze (schijn-) oplossing. Hier volgt zijn emotionele relaas.
Het leven van een sugar babe in Bangkok
Een toevallige ontmoeting aan de toog van een wat afgelegen barretje in het hart van het altijd bruisende Bangkok levert een diepgravend gesprek op met een jonge, knappe vrouw over haar bewogen leven op het smalle randje van de prostitutie. Zij is een oudgediende sugar babe, die zich langzaam begint af te vragen of de door haar ooit ingeslagen weg wel de juiste keuze was.
Die Avond onder de Tamarindeboom
Onder de schaduw van een oude tamarindeboom, waar de wind verhalen fluistert en de sterren zwijgend getuige zijn, speelt zich een tijdloos moment af. Boonmee en Saowalak, twee geliefden die samen de stormen van het leven hebben doorstaan, kijken terug op een bestaan van liefde, verlies en overleving. Het is een avond waarin herinneringen tot leven komen, stiltes spreken en de kracht van verbondenheid zich openbaart. Terwijl de wereld om hen heen in duisternis wordt gehuld, blijven hun woorden en blikken als kleine lichtjes branden, onverzettelijk en vol betekenis. Dit is het verhaal van een liefde die, net als de tamarindeboom, diepgeworteld is en bestand tegen de tand des tijds.
De Amulet
De auteur eert in deze spannende en mysterieuze vertelling zijn helaas te jong overleden vader. Het is een verhaal geworden over liefde en gemiste kansen. Een allerlaatste bezoek aan zijn geliefde Thailand dat hem de kracht schonk om het onafwendbare lot in Nederland te kunnen afwachten en uiteindelijk ook te aanvaarden. Een lach en een traan in de vertrouwde, persoonlijke stijl van khun Rick samengebreid tot een spannend, soms emotioneel, maar bovenal goudeerlijk avontuur in woorden. De Romeinen zeiden het al: Rome zien en dan sterven. En dat geldt ook voor Thailand, zeker gezien de hartverlammende hitte, het voor velen dodelijke pepergehalte, het niet altijd even gezonde kraanwater en het wat hectische verkeer.
Murphy, pech, geluk, karma? De (on-) zin van statistiek
Soms kan een auteur zijn gedachten niet fatsoenlijk ordenen en flitsen gedachten aan verschillende gebeurtenissen in zijn leven in willekeurige volgorde door zijn hoofd. Het resultaat is een ‘ludieke analyse’ van het fenomeen ‘statistiek’ waar Sigmund Freund van in een deuk gelegen zou hebben. Is die verwarring het gevolg van de onophoudelijke inwerking van de Thaise zon op het Nederlandse brein? Of is het een erfelijke tekortkoming? Hallucinaties opwekkende chemische of agrarische substanties? Misschien zelfs een overdraagbare mentale aandoening en loopt de lezer ook het risico om geestelijk licht ontredderd achter te blijven?
Als het einde van het oude en het begin van het nieuwe jaar nadert komen plots de goede voornemens weer bovendrijven. De één zal dat afdoen als een vermoeiend cliché en er maar weer eens de draak mee steken in een volgend ironisch stukje, terwijl de ander er liever een positieve draai aan geeft door oprecht het accent te leggen op gevoelens van twijfel, op hoop en de vaak oneerlijke worsteling om af te komen van een desastreuze verslaving, waarbij alle steun van buitenaf welkom is. Cliché of niet. Als zelfs de Thaise overheid een helpende hand uitsteekt kan het toch al bijna niet mis gaan. Of toch?
Hoe een nalatend geheugen grondig je dag kan verpesten
Er zijn van die momenten in het leven dat plots en onverwacht grote paniek kan toeslaan. Voor de buitenwereld lijkt dat in sommige gevallen een wat overtrokken reactie. Maar wie de oorzaken en gevolgen duidelijk in kaart heeft, snapt onmiddellijk dat ook ogenschijnlijk kleine gebeurtenissen stevige consequenties met zich mee kunnen brengen. Dit Kafkaesque stuk gaat over zo’n emotionele reactie op wat voor velen een verademing zou zijn in plaats van een ramp.
Een onvergetelijke tocht door de Jungle
Soms zijn dromen zo realistisch dat je in de morgen wakker wordt, maar de droom nog niet is gestopt. Iets dergelijks overkwam de dochter van mijn jongste broer ook onlangs in noord Thailand. Als familie zijn we er nog steeds niet uit of haar fantasie overuren heeft gedraaid of dat ze werkelijk iets onwaarschijnlijks heeft beleefd op haar jaarlijkse uitstapje naar een tropisch oord, waar achter elke boom, achter elke liaan een levensgevaarlijke dreiging schuil kan gaan. Oordeel zelf of het jonge mens bij een boswandeling gewoon op haar achterhoofdje is gevallen of hier toch misschien gewoon de waarheid vertelt.
Bejaard, bebaard, maar toch nog de moeite waard?
Gewoon een pretentieloos verhaaltje over hoe een klein goed bedoeld zetje in de rug door een betrokken familielid de aanzet kan zijn tot het hervinden van een beetje kleur in een wat flets geworden leven. En hoe vervolgens een clubje van onbekende, vrolijke meiden een extra baht in de zak doet door zonder egoïstische bijbedoelingen of dubbele bodems de drempels nog wat verder te effenen voor een struikelvrije danservaring op de ritmische discosound van een nog jong millennium.
De vervulling van een allerlaatste wens
Gevolg gevend aan een niet letterlijk uitgesproken speciaal verzoek treft de lezer hieronder een passage aan uit het leven van twee innig met elkaar verbonden mannen dat gehalveerd werd door het vroegtijdige heengaan van één van beiden. Het is een aangrijpende en op de werkelijkheid gebaseerde vertelling over verlies en schuld. Maar de boodschap waarmee het bewogen verhaal eindigt, is juist weer vervuld met hoop, kracht en het vinden van nieuwe betekenis. En nieuw liefdesgeluk.
De lange weg naar een nieuwe identiteit
In deze handgeschreven korte authentieke vertelling geeft een doodgewone Nederlandse man op de drempel van een grote verandering ons op ludieke wijze een korte inkijk in een cruciale fase van zijn leven. Een echt geleefd verhaal, respectvol verteld aan Thailandblog en waarachtig uit het echte leven gegrepen. Hij vraagt ons niet om toestemming of zelfs maar instemming. Misschien om een stukje erkenning als het ervan af kan of op zijn minst het geduld om die benodigde vijf minuten leestijd op te offeren aan deze voor hem zo belangrijke levenslange transitie.
Een postume ode aan de man die ik zelf nooit heb gekend
Hij was altijd een kampioen geweest in het oplossen van andermans problemen. In zijn familie en vriendenkring was hij de man waarbij je steeds kon aankloppen als je hulp nodig had. En hij had de energie, de wijsheid en het talent gehad om ieder obstakel voor wie erom vroeg uit de weg te ruimen. Maar geleidelijk aan en toch nog tamelijk onverwacht was er een einde gekomen aan zijn rol van Samaritaan, van raadgever, van sponsor, van steunpilaar en superman zonder cape.
Premiere: Naar het ziekenhuis in Bangkok
Een paar dagen geleden was het dan eindelijk zover. Na een eerdere confrontatie met een Thaise tandarts nu een voorzichtige maar persoonlijke kennismaking met een lokaal ziekenhuis. Geen uitvoering met een klinkende naam, maar eentje voor het gewone volk op loopafstand van het hotel in Bangkok waar we voor 2 nachtjes waren neergestreken als tussenetappe voor onze thuisreis.
De lange weg naar het geluk dat Thailand heet
Voor wie nog jong en werkzaam is, lijkt het favoriete vakantieland de ideale bestemming voor een leven na een zo spoedig mogelijk pensioen. In het geval van Thailand dagelijks in die heerlijke zon zitten en wat in Nederland weer eens een rottige regenbui is veranderd in de tropen in een welkome afkoeling. Alles is en blijft er het hele jaar door groen. Geen depressies door vallende bladeren. Het eten is er veel lekkerder dan thuis en kost bijna niks. Iedereen is tolerant, vriendelijk en zorgeloos. En ook heel belangrijk: je baas is in Nederland achtergebleven en kun je nooit meer in de nek hijgen. Rust van het werk, rust van het lawaai in je hoofd, rust van het leven als loonslaaf in een koud en nat kikkerlandje.
Maar toch is er twijfel als uiteindelijk de zij het enigszins elastische, ketenen zijn afgeworpen. Waarom niet meteen alle schepen in de kou affakkelen en halsoverkop hypotheekvrij de biezen te pakken naar de zon? Hier volgt een inkijk in het moeilijke overlegproces dat aan zo’n besluit vooraf kan gaan.
Sara, of hoe op het puin van een ramp weer iets moois opbloeide
Soms steekt een plantje vanuit de diepte zijn knopje voorzichtig boven het as uit. Een groen puntje in een halfvergane wereld, een kiem die op wankele benen zijn weg zal moeten zoeken, een plekje om op te groeien naar nieuw leven en nieuw geluk. De pijn van de ramp zal nooit meer overgaan. 20 jaren van lijden, heling, moed, wederopbouw en hervonden liefde zijn intussen verstreken. Wij zagen de onnoemelijke kracht van een gewonde natie. We zagen volkeren die samen kwamen om elkaar weer op de been te helpen. Dit is een kleine alinea uit het grote verhaal over die laffe aanval van de natuur op de bevolking van Azië op die tweede kerstdag 2004.