Het is begin maart 2026 en de Thaise zon is aan haar jaarlijkse offensief begonnen. De temperatuur tikt waarden aan waarbij asfalt zacht wordt en het zweet al uit je poriën breekt als je alleen maar naar de voordeur kijkt. Buiten is het een meedogenloze bakoven, een stilstaande muur van hitte die elk zuchtje wind opslokt.
Terwijl de lokale bevolking ongedeerd door deze thermische hel fietst, zoek ik wanhopig naar manieren om te overleven. Waar de Thai hun spirituele heil zoeken bij het sierlijke geestenhuisje in de voortuin, ben ik bekeerd tot een veel praktischer religie. Mijn persoonlijke huisgod hangt hoog aan de slaapkamermuur en blaast verlossende koude lucht naar beneden.
Hier in het dorp brengt men dagelijks offers. Een schaaltje kleefrijst, wat verse bloemen en een flesje rode Fanta voor de geesten die het land beschermen. Ik heb mijn eigen ritueel ontwikkeld. Zodra ik binnenkom, pak ik de afstandsbediening met de devotie van een monnik die zijn gebedssnoer hanteert. Een druk op de knop, een bemoedigende piep, en de witte doos ontwaakt. Achtentwintig graden, hoogste ventilatorstand. Dat is mijn nirvana.
De airconditioning is meer dan een huishoudelijk apparaat; het is mijn absolute levenslijn. Binnen die afgekoelde vierkante meters ben ik een functionerend mens met plannen, heldere gedachten en gevoel voor humor. Buiten die zone ben ik slechts een mopperende plas vocht die weemoedig verlangt naar de Nederlandse motregen.
Deze technologische afhankelijkheid heeft echter een grote keerzijde en dat is de beruchte Thaise stroomstoring. Soms valt het elektriciteitsnet ineens stil. Het vertrouwde gezoem stopt, de verlichting dooft en de stilte die volgt is ronduit angstaanjagend. Binnen een minuut voel je de drukkende tropische hitte als een onzichtbaar roofdier door de kieren van de ramen naar binnen kruipen.
Op dat moment ontstaat er lichte paniek in mijn westerse brein. Wat volgt is een vast stappenplan om de crisis mentaal te bezweren:
- Als een bezetene een paar keer op de lichtknopjes drukken, hoewel je weet dat het volstrekt geen zin heeft.
- Naar buiten lopen om te kijken of de buren ook in het donker zitten, want gedeelde smart scheelt toch iets.
- Gespannen piekeren over de resterende levensduur van de kostbare ijsblokjes in de vriezer.
- Wanhopig wapperen met een oude krant terwijl het besef indaalt dat je totaal ongeschikt bent voor dit klimaat.
Tijdens zo’n zweetopwekkende stroomuitval kijk ik vaak even stiekem naar de buren. Oom Somchai zit onverstoorbaar op zijn houten veranda, kauwt bedaard op een stukje mango en gebruikt een handwaaier om af en toe een mug weg te jagen. De hitte lijkt volledig langs hem heen te glijden. Hij bezit een kalme, innerlijke thermostaat die ik nooit zal krijgen.
Ik besef op zulke momenten weer keihard mijn eigen kwetsbaarheid. Ik ben evolutionair gewoon niet gebouwd voor deze breedtegraad. Met mijn grote, witte lijf ben ik in feite een verdwaalde pinguïn die per ongeluk in een Thaise sauna is opgesloten, smekend of iemand alsjeblieft de deur open wil zetten. Mijn hele overleving hangt af van een compressor en wat chemische koelvloeistof.
Zolang de elektriciteitscentrale zijn werk doet, houd ik me prima staande in de tropen. Ik zal vandaag nog even extra vriendelijk naar die trouwe witte doos glimlachen en misschien het filter voorzichtig stofvrij maken als ultiem offer. Mocht je je afvragen hoe het is om in de verzengende hitte te leven: het is een prachtige ervaring, zolang je het apparaat maar niet uitzet…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur4 maart 2026‘Mijn spirituele leven speelt zich tegenwoordig af voor een zoemende witte doos’
Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
Toevallig afgelopen week ook weer eens gehad na lange tijd, stroom op, uitval, kapot. What ever.
Het eerste na @#$%^&* en meer van dat soort opmerkingen zo tegen bedtijd, valt op dat donker ook donker betekent.
Het hele huis is gelijk een blinde te belopen en het huis van de buren bestaat niet meer laat staan dat ik de buren kan zien op het terras.
Op de tast kan ik wel mijn solar lamp vinden om de hoek van de voordeur met tien meter snoer een soort van bouwlamp van tien bij tien centimeter.[ speciaal voor dit soort stress]
Daarna is het afwachten op locatie binnen of buiten, het team wat de reparatie uitvoert is vrijwel altijd binnen een half uur klaar en plop alles doet het weer inclusief alle airco kasten die gelijk op full power gaan.
Koop er eens een zou ik zeggen een solar verlichting zou ik zeggen 800 Baht genoeg ‘licht’ voor de nacht.
Net als een miniventilator met watertankje.[Op batterijen] 555
Farang ki nok je woont al 28 jaar hier en nog niet gewend aan de warmte?
Ik woon hier iets meer dan 6 jaar en klaag alleen als het in de winter te koud wordt.
Overdag zit ik buiten in de schaduw met een pathlom bij mijn voeten.
Als ik ga slapen zet ik inderdaad ook de airco aan .