Waarom jonge Thaise vrouwen bewust kiezen voor werk in de toeristische seksindustrie

Als je op 8 tot 10u werken op rijstvelden of de 7/11 in Isaan pakweg 10.000b verdiend, of in Pattaya op 3-4 uurtjes het 4-5-voudige kan verdienen met op een stoel te zitten, wat dansen en in bed te liggen, is bij vele de keuze snel gemaakt. Spijtig genoeg worden er ook vele gedwongen en uitgeperst…Educatie is hier ook weer de ontbrekende zaak.

Zowel wat peter, tino en ruud schrijven
zit waarheid in. Wat mij verbaasd is dat er van de dochters het geld wordt gevraagd. Sinds de jaren dat ik in de isan woon valt mij op dat de zonen en ouders van de 12 maanden per jaar 11 maanden hun dagelijkse bezigheden bestaan uit eten, slapen en op hun telefoon spelen. Ik zou zeggen, ga eens aan het werk voor de centjes en laat je eigen dochter niet dagelijks verkrachten door jan en alleman tegen de bathjes die jullie verkwanselen.

De vraag zou eerder moeten zijn waarom de Thaise overheid nog steeds sex oorden voor buitenlanders blijft faciliteren wetende dat degene die het moeten ondergaan te maken hebben met mogelijke famiale uitbuiting.
Het antwoord is natuurlijk simpel. Honger naar geld en vooral niet te teveel willen veranderen.
En ja, opofferen kan iets opleveren. Zijn de gebeden van iedereen van de arme ouders toch niet voor niets geweest als het goed gaat en anders dan is het maar zo en onderga het maar.

Zonder sex toerisme was het land nooit populair geworden maar mag het na de Vietnam oorlog een beetje minder?
En dan krijgen we dit..

In de aanloop naar de Thaise verkiezingen van
8 februari 2026 is er geen enkele grote politieke partij die pleit voor de volledige afschaffing van sekswerk door middel van strengere verboden. In plaats daarvan is de discussie verschoven naar het decriminaliseren en legaliseren van de sector om uitbuiting en corruptie tegen te gaan.
De standpunten van de belangrijkste partijen zijn als volgt:

People’s Party (พรรคประชาชน): Is een van de meest uitgesproken voorstanders van het principe “Sex Work is Work”. Zij willen de verouderde Prostitution Act van 1996 intrekken, zodat sekswerkers toegang krijgen tot arbeidsrechten, sociale zekerheid en bescherming tegen geweld en corruptie door de politie.
Pheu Thai Party: Beschouwt sekswerkers als de “ruggengraat van de toeristische economie”. De partij pleit voor legalisering om structurele ongelijkheid te bestrijden en sekswerkers toegang te geven tot gezondheidszorg en welzijnsprogramma’s.
Democrat Party: Erkent dat sekswerk een realiteit is en richt zich vooral op het aanpakken van afpersing. Hoewel er binnen de partij verschillende meningen bestaan, is de officiële lijn dat sekswerkers beschermd moeten worden als onafhankelijke werknemers.
Thai Civilised Party: Was een van de eersten die officieel een commissie in het parlement aanvroeg om de legalisering van prostitutie te onderzoeken om steekpenningen aan overheidsfunctionarissen te stoppen.

Ik blijf het maar niet snappen als zeg maar als een land en politieke partij een ouder is van een staatsburger, dat je toestaat dat je dochter of zoon als hoer wil laten spelen omdat je als ouder de inkomsten belangrijker vindt dan het welzijn van je kind.

Aan de kiezer dan maar, want zij bepalen de richting en laat dus zien hoe men denkt.

Ik zie dit artikel als ook te rooskleurig. Dat het wederom over vrouwen gaat (belangrijkste groep, al zijn er ook mannen die diensten aan mannen of vrouwen aanbieden) , tja. En dat het artikel zich richt op het deel van de (westerse) toeristensector, ook als de interne markt veel groter is, tja… dat zal ook wel meer lezers trekken dan wanneer dit over interne markt ging.

Hoe dan ook, dat niet iedereen in deze sector een slachtoffer is, uiteraard. Maar dat het werk bepaald niet makkelijk is, dat komt niet echt uit de verf. Natuurlijk kan iemand tot op zekere hoogte zelf bepalen met wie ze mee gaan en hoe ver hun diensten gaan. Degene die eigenlijk dagelijks de klanten voor het uitkiezen heeft kan de vrijheid dus optimaal benutten. Maar degene die de klanten niet voor het uitkiezen hebben? Uit de verhalen die ik zo heb vernomen in de loop der jaren gaat men dan toch verder dan gewenst: er moet toch geld binnen komen om aan allerhande verplichtingen te voldoen (huur, eten, medicijnen, steun aan familie etc.).

Verplicht men dan dit werk te doen, meestal niet, en is het inderdaad ‘vrijwillig’. Is men in de sector gekomen met mooie verhalen van snel, veel en makkelijk geld verdienen. De praktijk kan flink tegen vallen. En een gewone baan kan voor iemand zonder opleiding, papieren of connecties al lastig te vinden te zijn. Veel of zwaar werk met een salaris waar je aan het eind van de week/maand niet veel van over zal houden. Het minimumloon is al karig, maar wie zwart of als freelancer werkt kan ook snel onder dat karige minimum zakken. Dan is de verleiding naar snel, veel geld en mooie verhalen er over natuurlijk aanlokkelijk.

Toevallig stond er vandaag op Prachatai een stukje over een jongeman die naar Thailand kwam en daar eerst werk in

‘Life below the line: being a migrant ‘host’ in Chiang Mai’s red-light district’ waar hij eerst als ober werkte in een barbecue restaurant (moe kratha), met werktijden van 16.00 tot 1:30 in de nacht voor 260 thb. Daar hoe je weinig aan over, en zo kwam hij in de entertainment industrie. Daar mocht hij van elk drankje van 250 thb 200 houden, op sommige dagen verdiende hij goed maar er waren ook veel dagen met geen of weinig inkomsten. Dat las ik ook al vaker: al met al zijn de inkomsten in de praktijk nogal een tegenvaller. En het werk kan zeer vervelend zijn, klanten die denken dat alles kan, van zomaar aanraken tot allerhande narigheid in de hotelkamer. Al met al laat dit werk dus vaak littekens achter, de bekende spreuk “jij krijgt de dame wel uit de bar maar de bar niet uit de dame” zal toch een kern van waarheid kennen denk ik zo.

Over nare klanten gesproken, ik moet denken aan een stukje uit de Isaan Record dat ik enige jaren geleden eens vertaalde, over een serveerster die ook te maken had met allerhande naar gedrag zoals mannen die je zomaar aanraken of die dachten dat zo’n dame per definitie wel mee naar de hotelkamer gaat als je de portemonnee trekt en boos worden op de serveerster als ze laat weten dat soort diensten niet aan te bieden. Het personeel in de entertainment sector heeft toch een boel vervelende klanten (Thai en buitenlander) te verdragen. Vooral degene die met klanten meegaan lopen allerhande risco’s . Degene die met succes dit pad bewandelen en er niet met spijt of gemengde gevoelende op terugkijken, fantastisch! Dat heeft een ander niet te veroordelen. Maar legalisatie en dergelijke zou al een boel helpen de kans op misstanden terug te dringen. En voor wie zelf graag met dames of heren terug naar de hotelkamer gaat, van mij mag je, als je maar wel respect toont en niet geen ziekelijke instelling hebt zo van ‘ik betaal, dus ik bepaal!!’.

Al met al is mijn beeld over deze sector gemengd, ik verdeel die zeker niet maar qua rechten en veiligheid valt er nog veel te doen. En zo ook aan de sociaaleconomische toestanden in zijn geheel. Als hogermiddeninkomen land kan Thailand zich best wat veroorloven qua onderwijs, arbeidsrechten enzovoort maar de verdeeldheid blijft (te) groot als je het mij vraagt. Werk daar aan opdat in deze sector stappen echt een welbewuste keuze zal worden met zo min mogelijk narigheid en als het even kan het nodige plezier.