Nok’s World – De avond dat alles misging (deel 7)
Er zijn avonden in dit werk die je liever vergeet. Niet omdat er iets verschrikkelijks is gebeurd, maar omdat ze je even laten zien hoe kwetsbaar je positie eigenlijk is. Hoe snel een gewone avond in de bar kan veranderen in iets waar je niet op bent voorbereid en waarvoor geen regel bestaat in het lijstje dat Fon me had meegegeven op mijn eerste avond.
Deze avond was in januari 2018, een paar weken voor Frans voor het laatst in de bar zat, al wist ik dat toen nog niet.
Het begon zoals dit soort dingen altijd begint: langzaam, dan ineens snel. Een klant die al te veel had gedronken voor hij binnenkwam, die daarna nog meer bestelde, en die op een gegeven moment besloot dat de regels voor hem niet golden en daarom weigerde te betalen. Hij was groot, breed, en overtuigd van zijn eigen gelijk op de manier die alleen mensen kunnen opbrengen die nooit serieus tegenspraak hebben gekregen. Zijn stem steeg. Zijn hand raakte mijn pols.
De andere meisjes keken verschrikt op. Ze wisten uit ervaring dat er weinig te winnen valt als je je bemoeit met een dronken man die al heeft besloten wat hij wil. De uitsmijter was er niet, hij was buiten voor een sigaret of ergens anders, ik weet het niet meer precies. De mama-san was even weg, misschien naar de keuken, misschien naar buiten. Het was gewoon pech met hun timing, zoals dat gaat.
Ik stond er alleen voor. Mijn Thai was nutteloos, hij verstond het niet en wilde het niet verstaan. Mijn Engels was goed genoeg voor bestellingen en kleine gesprekken maar niet voor dit soort situaties waarbij de woorden er niet toe doen en de toon alles is. Ik was niet bang, of ik vertelde mezelf dat ik niet bang was, wat op dat moment hetzelfde is. Maar ik was klein en hij was groot en er was niemand die tussen ons in stond.
Toen stond Frans op.
Dat zeg ik simpel omdat het simpel was. Geen drama, geen aanloop. Hij stond op van zijn vaste plek in de hoek, legde zijn sigaret neer in de asbak, liep naar de man toe en zei iets. In het Nederlands, dacht ik, of misschien Engels, ik weet het niet meer. Kalm, laag, zonder te schreeuwen. De toon van iemand die iets uitlegt wat hij maar één keer wil uitleggen.
De man draaide zich om. Hij was een hoofd groter dan Frans en de helft jonger en hij keek eerst op Frans neer met de blik van iemand die een hindernis ziet die hij makkelijk kan verwijderen. Maar Frans keek terug. Frans had niet het postuur van een man die indruk maakt op straat. Dat wist hij zelf ook en hij maakte er grappen over. Maar er was iets in zijn blik op dat moment, een rust die geen twijfel liet, waardoor de man bleef staan in plaats van te duwen.
Ze stonden een paar seconden tegenover elkaar zonder iets te zeggen. Ik hield mijn adem in. Achter me hoorde ik een van de meisjes ook stoppen met praten.
Toen mopperde de man iets, gooide wat geld op de bar, meer dan hij schuldig was, en vertrok zonder nog een keer om te kijken.
Frans liep terug naar zijn stoel. Pakte zijn sigaret op uit de asbak, die nog niet helemaal was uitgedoofd. Ging verder op zijn laptop alsof hij even was opgestaan om naar het toilet te gaan.
Ik wachtte een minuut. Daarna bracht ik hem een nieuw biertje. Hij had er niet om gevraagd maar ik vond dat hij er een verdiende. Hij keek op, zag het glas, knikte kort. Meer was er niet nodig en meer wilde ik ook niet. Als je iemand bedankt voor zoiets maak je er een groter moment van dan het voor hem was, en dat zou het hebben verkleind.
Fon zei later die avond, toen we de stoelen op de tafels zetten en de vloer veegden: “Zie je nu waarom Tuk-Tuk een goede man is?” Ik zei dat ik het al eerder had gezien. En dat was ook zo. Ik had hem geld zien geven aan Lek die huilend in de keuken zat, geld lenen aan meisjes die krap zaten zonder er ooit naar te vragen wanneer hij het terug kreeg, met de lotenverkoopster. Maar dit was anders. Dit had niets gekost behalve de bereidheid om op te staan.
Dat is soms genoeg. Vaker dan je zou denken is dat precies genoeg.
Ik heb die avond nog lang nagedacht over wat er zou zijn gebeurd als Frans er niet had gezeten. Waarschijnlijk was de mama-san op tijd teruggekomen. Waarschijnlijk was de uitsmijter erbij geweest. Waarschijnlijk was het goed gekomen.
Maar Frans zat er wel. En hij stond op.
Dat vergeet je niet.
Delen die al eerder verschenen zijn:
- Nok’s World — De eerste avond (deel 1)
- Nok’s World — Tuk-Tuk (deel 2)
- Nok’s World — De verkeerde telefoon (deel 3)
- Nok’s World — Het eten van Frans (deel 4)
- Nok’s World — De lotenverkoopster (deel 5)
- Nok’s World — De bezoeker (deel 6)
Ingezonden door Hans
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending31 maart 2026Claim tegen Thai Airways (lezersinzending)
Cultuur31 maart 2026Nok’s World – De avond dat alles misging (deel 7)
Visumvraag31 maart 2026Thailand Immigration vraag Nr 053/26: Immigration Bangkok – Jaarverlenging als Thai Marriage
Belasting Thailand30 maart 2026Inkomens naar Thailand vrij van belasting? Het lijkt de goede kant op te gaan met de Thaise ‘2-jaar regel’!