Copy, copy en soms paste (lezersinzending)
Thai’s hebben een fascinatie voor kopiëren. Het lijkt erop dat iets origineels maken een onbestaand concept is. Ik heb me lang afgevraagd of dit enkel een idee van een bevooroordeelde farang was, of dat plagiaat als levenshouding op werkelijkheid berust. Al in de zeventiende eeuw werd dit opgemerkt door een Franse kardinaal die ambassadeur werd: prachtige kopieën, maar je moet hen het voorbeeld in de hand geven!
Dat het beslist voor een deel waar is, weet iedereen die hier woont, want ook Thais klagen er zelf over: iemand opent een coffeeshop die een tijdlang succes heeft. Binnen een paar maanden staan er in de omgeving en zelfs in dezelfde straat vijf nieuwe coffeeshops. Uiteraard boert geen ervan goed, want het is niet zo dat ineens het aantal koffiedrinkers de hoogte is ingeschoten. Waarom coffeeshops? Zou het kunnen kloppen wat ik soms cynisch hoor: dat dochters van rijke Thai door lokale “universiteiten” afgeleverd worden met een totaal onbruikbaar diploma, en daarom afgescheept worden met een coffeeshop?
Ik ken zelf twee van zulke gevallen: de burgemeester hier vroeg me ooit of ik haar dochter geen job kon vinden in Singapore, maar ze kende niet eens Engels! Ze kreeg erna een prachtige glazen coffeeshop cadeau. En een tante van Sue heeft haar dochter in een coffeeshop in Nakhon Sawan geïnstalleerd. Sue is zelfs een paar dagen erheen getrokken om haar basisbeginselen van koken bij te brengen, want ook dat kende ze niet. Het derde geval is alleen anders omdat de twee dochters van de lokale geestenhuisjesfabrikant nooit een universiteit gezien hebben, maar wel ook een coffeeshop uitbaten. “Uitbaten” is in al die gevallen een ruim begrip: koken, opdienen en barista spelen wordt door personeel gedaan.
De zus van Sue opende op de legerbasis waar ze woont een restaurantje dat er op foto – ik mag daar sinds 2014 niet meer binnen – erg KFC-geïnspireerd uitziet: hoe vettiger, hoe beter. We gingen vorige week eten in een echt restaurant, en ik vroeg haar hoe het ging met haar zaak, en ja, ook daar was hetzelfde probleem: intussen waren al verschillende restaurantjes met hetzelfde menu geopend. Tja …
Beeld je in wat er op scholen gebeurt nu AI er doorgedrongen is! Waar tevoren een korte verhandeling in het Engels betekende: een letterlijke Google Translate van een eigen Thais schrijfsel, is zelfs die eerste stap weggevallen! Een “zelfgeschreven verhaal over de verhuis van het platteland” bevatte zinnen waaruit bleek dat de schrijver enkel Swahili en Engels sprak, en dat de stad waarheen verhuisd werd Nairobi was. Niets, maar dan ook niets, wordt nog gedaan door de Thaise student.
Dit soort intellectuele luiheid zit er als het ware ingebakken, en er zijn beruchte voorbeelden: in 2012 haalde ene Supachai Lorlowhakarn, een omhooggevallen ambtenaar die hoofd was van Thailands Nationaal Innovatie Agentschap, alle nationale kranten. Waarom? De Chulalongkorn Universiteit had zijn diploma afgepakt, omdat ze uitgevist hadden dat 80% van zijn doctorale studie plagiaat was. Dat had de universiteit twee jaar gekost!
Ingezonden door Geert
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur25 maart 2026Nok’s World – De lotenverkoopster (deel 5)
Leven in Thailand25 maart 2026Je maakt van alles mee in Thailand (12)
Belasting Nederland25 maart 2026Thailand belastingvraag: Ik kreeg een brief van de Thaise fiscus….
Visumvraag25 maart 2026Thailand Immigration vraag Nr 050/26: Probleem bij Bangkok Bank i.v.m. bankstatement
Mijn schoonzus is een drietal jaar geleden hier iets verderop een klein verkooppunt gestart waar ze ijsgekoelde Thaise dessertjes verkoopt. De verkoop liep uitstekend, en ze was toen de enige.
Intussen zijn er al twee andere zaken gestart die exact hetzelfde product aanbieden. Eén daarvan bevindt zich zelfs recht tegenover haar. Die uitbaatster was zo arrogant om, terwijl mijn schoonzus een dessertje bereidde, dit te komen filmen met haar gsm, vermoedelijk omdat ze het juiste recept niet kende.
Hoe goed de andere zaken verkopen, weet ik niet. Mijn schoonzus klaagt alvast niet. Ik vermoed dat ze nog steeds goed draait omdat ze consequent met kwaliteitsproducten werkt.
Het “kopieer-verhaal” klopt dus zeker. Kijk maar eens in eender welk shoppingcenter: winkels met gelijkaardige producten zitten vaak vlak naast elkaar. Een smartphone nodig? Dan heb je keuze uit vijf winkels met identieke prijzen. Gek zijn doet geen pijn.
Willy, voor de consument is het soms best handig dat gelijksoortige winkels bij elkaar zitten.
In Nederland kennen we dat eigenlijk alleen van autodealers en meubelzaken die vaak wel geconcentreerd bij elkaar zitten.
In Duitsland zie je het ook regelmatig bij tankstations, dan rij je een dorp binnen en dan zitten er 3 of 4 tankstations direct naast elkaar. Duitsers zijn veel meer trouw aan een merk.
Beste Luit,
Het kernprobleem is dat identieke winkels die vlak bij elkaar zitten elkaar niet versterken, maar juist kapot concurreren. In de praktijk hanteren ze in 90% van de gevallen exact dezelfde prijzen, omdat ze elkaars prijszetting voortdurend volgen. Zodra één winkel een korting invoert, nemen de anderen die vrijwel meteen over.
Daardoor ontstaat geen echte prijsconcurrentie, maar een vorm van schijnkeuze. Voor de klant verandert er inhoudelijk niets. Hetzelfde product, dezelfde prijs, in verschillende gevels. Het vermeende voordeel van “meer keuze” slaat dan om in verwarring, omdat het onderscheid tussen winkels verdwijnt.
In plaats van waarde te creëren, verdunnen ze elkaar. Op termijn wint niemand. Niet de winkels, die hun marges zien krimpen, en niet de klant, die geen echte meerwaarde of duidelijke keuze meer heeft.
Op termijn haak je daar gewoon op af. Die mooie shoppingmalls laat je links liggen en je gaat online vergelijken. Daar vind je wél echte prijsverschillen en structureel scherpere deals. En je hoeft er zelfs de deur niet voor uit.
Doet me denken aan die handdoek verkopers bij het strand.
Tingeling tingeling handdoeken te koop.
2 minuten later tingeling tingeling handdoekverkoper 2, een familielid van nummer 1.
Soms onbegrijpelijk, soms moet je het begrijpen.
Hier in het dorp zitten wel 5 elektro zaken dicht bij elkaar.
Daarvan is er een die goed verkoopt, die ander hebben overdag open deuren maar nauwelijks klandizie.
Die zaken zijn allemaal in bezit van een familie.
De goedverkopende zaak zit op een goede locatie, die andere vier dienen als magazijn en houden concurenten uit de buurt.
Groeten uit Trat.
Dit artikel is geschreven vanuit een ‘Westers’ referentiekader op “copyright” als een vorm van eigendomsrecht.
In Thailand, bij uitbereiding in grote delen van Azië, betekent “copyright” in praktijk vaak iets anders: the right to copy. 🙂
Maar is deze op het eerste zicht diametraal tegengestelde interpretatie van het begrip “copyright” geen Westerse schone schijn? Is AI inzake content immers niet de grootste “copy-scam” aller tijden?