Column – Vrijwillig stikken in een gigantische noordelijke asbak

Je moet wel een bijzonder soort masochist zijn om vrijwillig naar het noorden te emigreren. Terwijl de luchtkwaliteit in de lente transformeert in een enorme asbak, nipt de westerse gelukszoeker ongestoord aan een ijskoffie. Ze noemen het een exotisch walhalla voor de bewuste wereldburger, maar offeren voor die verlichte levensstijl gretig en blindelings hun volledige longcapaciteit op.

Nu het waterfestival nadert, trekt het vertrouwde rookgordijn weer op. Grote delen van de provincie zijn uitgeroepen tot rampgebied, een traditie die inmiddels even voorspelbaar is als gebroken politieke beloften. De aanhoudende smog verstikt niet alleen bewoners met dodelijke fijnstofdeeltjes, maar wurgt systematisch ook de lokale economie en de glans van de hele regio.

Wat bezielt je om te settelen in een vallei waar de atmosfeer je levensverwachting actief decimeert? Als je als expat je boeltje pakt en besluit dat dit je nieuwe thuis wordt, ben je volslagen kettergek. Je ruilt je gezonde verstand klakkeloos in voor een schaal goedkope noedels en de wanhopige illusie van absolute vrijheid. Ondertussen dwarrelen PM2.5-deeltjes geruisloos je luchtwegen binnen. Deze microscopische sluipmoordenaars negeren je peperdure yogasessies volkomen. Ze penetreren je longblaasjes, dringen direct door tot in je bloedbaan en vergroten razendsnel de kans op hartinfarcten, beroertes en zware astma-aanvallen. Chronisch zuurstofgebrek maakt de mens blijkbaar volledig blind voor gevaar.

Je zou ergens nog hopen dat een landsbestuur keihard ingrijpt wanneer de eigen bevolking collectief stikt. De rauwe werkelijkheid is echter een jaarlijks terugkerend schouwspel van onvermogen. Bewoners haalden onlangs hun gram bij de rechter, maar die knappe juridische overwinning blijkt in de praktijk uiterst poreus. Zelfs nu premier Anutin Charnvirakul luidkeels adverteert met een nieuwe, doortastende koers, regeert de laksheid. In plaats van de grote agrarische spelers aan te pakken die volstrekt straffeloos hele akkers platbranden, blinken de autoriteiten vooral uit in curatieve knulligheid. Er worden royaal papieren mondkapjes uitgedeeld die precies even effectief zijn als een pleister op een open botbreuk. Maar er is meer: de Thaise overheid subsidieert de zogeheten schone luchtkamers, zodat men tenminste binnenshuis kan overleven terwijl de leefomgeving buiten volledig afbrandt. En wat doet men verder? Ze verzandden in het eindeloos bestuderen van satellietbeelden om braaf brandhaarden te turven, zonder daar ooit daadwerkelijke, harde sancties aan te verbinden.

De timing van deze jaarlijkse verstikking is werkelijk fabelachtig slecht. Precies wanneer toeristen de lokale kassa’s moeten spekken tijdens Songkran, rennen ze hoestend en huilend de stad uit. Geef ze eens ongelijk. Officiële waarschuwingen over een desastreuze luchtkwaliteit doen het traditioneel erg slecht in vakantiefolders. De streek profileert zich ontzettend graag als een veilige oase voor rustzoekers en levensgenieters, maar fungeert momenteel louter als decor voor een dystopische rampenfilm. Dat levert niet alleen een gigantische klap op voor de algehele volksgezondheid, maar deelt ook direct een genadeslag uit aan lokale ondernemers die hun felbegeerde jaarinkomen letterlijk in rook zien opgaan.

Noord-Thailand heeft absoluut geen behoefte aan een nieuw seizoen vol loze beloften of gesubsidieerde lapmiddelen, maar snakt letterlijk naar schone lucht en stevig bestuurlijk lef. Zolang de overheid weigert de werkelijke oorzaken met harde hand uit te roeien, betalen radeloze bewoners en kortzichtige expats de volle mep met hun gezondheid. Verban de struisvogelpolitiek en doof het vuur, voordat er straks helemaal niemand meer over is om überhaupt nog te klagen.

Over deze blogger

De Expat

De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Column4 april 2026Column – Vrijwillig stikken in een gigantische noordelijke asbak
• Column30 maart 2026Column – De grote Thaise brandstof-orgie in het land van de vloeibare glimlach
• Column16 maart 2026Column – De digitale fata morgana van de toetsenbordenridder
• Column8 maart 2026Column – Gevangen in het paradijs door geopolitiek geknal en zuinigheid