Nok’s World – De bezoeker (deel 6)
Arthit had gezegd dat hij het begreep. Dat had hij echt gezegd, aan de telefoon, op die dinsdagmiddag op de stoep achter de bar met mijn glas ijsthee. Na een paar dagen stilte had hij teruggebeld en gezegd dat hij bleef, dat hij het begreep, dat het oké was. Ik had hem geloofd omdat ik hem wilde geloven en omdat de manier waarop hij het zei klonk als iemand die iets heeft overwogen en een besluit heeft genomen.
Maar begrijpen en zien zijn twee verschillende dingen. Dat begreep ik pas toen hij op een avond in november 2017 op de stoep van de Wonderful 2 Bar stond.
Hij had het niet van tevoren gezegd. Geen bericht, geen telefoontje. Gewoon ineens daar, in zijn beste shirt, met zijn haar netjes gekamt op de manier die hij deed als hij ergens naartoe ging wat hem nerveus maakte. Ik zag hem vanuit de bar staan kijken naar het bord boven de deur en ik wist meteen dat hij het was, ook al had ik hem nog nooit in Pattaya gezien. Hij paste er niet bij, niet op een slechte manier, gewoon op de manier waarop een monteur uit Udon Thani niet past op Walking Street, zoals ik er in het begin ook niet bij had gepast.
Ik ging naar buiten. We stonden een moment tegenover elkaar op de stoep terwijl om ons heen de avond zijn gewone gang ging, muziek, motoren, mensen in Hawaii-shirts.
“Je had wat kunnen zeggen,” zei ik.
“Dan was je misschien niet thuis,” zei hij.
Ik kon daar niets op terugzeggen want hij had gelijk.
We liepen een stukje van de bar vandaan en gingen bij een foodstalletje zitten. Ik bestelde voor ons allebei zonder te vragen wat hij wilde, want ik kende hem goed genoeg om te weten wat hij lekker vond. Hij keek om zich heen met de ogen van iemand die een wereld probeert te begrijpen die hij tot dan toe alleen in zijn hoofd had.
“Is het zoals je dacht?” vroeg ik.
Hij dacht even na. “Ik weet niet wat ik dacht,” zei hij eerlijk.
We aten. Hij vroeg me dingen, niet veel, maar de goede dingen. Hoe laat ik begon. Of de mama-san aardig was. Of Fon er nog was. Hij had de namen onthouden die ik had genoemd in onze telefoongesprekken, wat me meer raakte dan ik had verwacht. Alsof hij had geluisterd niet alleen om te horen maar om te onthouden.
Na het eten zei hij dat hij de bar wilde zien. Ik aarzelde. Niet omdat ik het niet wilde maar omdat ik wist dat zien iets verandert wat je niet meer terug kunt zetten. Als je iets eenmaal hebt gezien bestaat het op een andere manier dan wanneer je het alleen maar weet.
Maar hij vroeg het rustig en zonder druk en ik dacht aan wat Frans een keer had gezegd over het niet door elkaar halen van mensen, en ik dacht dat dit misschien precies het tegenovergestelde was: mensen niet uit elkaar houden die eigenlijk bij elkaar horen.
We liepen de Wonderful 2 Bar in. Het was een drukke avond. Fon zag me binnenkomen met Arthit en trok één wenkbrauw op, wat bij Fon zoveel betekende als een volledig uitgewerkte mening. De mama-san keek even onze kant op en keek toen weer weg, wat haar manier was om te zeggen dat ze het had gezien en er verder niets van vond.
Frans zat in zijn hoek, laptop open, sigaret in de asbak, zweetband om zijn hoofd. Hij keek op toen we binnenkwamen, zag Arthit, zag mij, en knikte heel licht alsof hij iets bevestigde wat hij al wist.
Arthit en ik bleven niet lang. Een kwartier misschien, lang genoeg voor hem om het te zien en voor mij om te merken dat hij het aankon. Hij bestelde twee Singha bier, dronk er één, liet de andere staan. Niet uit bijgeloof, denk ik. Gewoon omdat hij niet zo van bier hield, maar niet wist wat hij anders moest bestellen.
Op de terugweg naar zijn hotel liepen we naast elkaar zonder veel te zeggen. Voor het guesthouse bleef hij staan.
“Je doet dit goed,” zei hij.
Ik wist niet precies wat hij bedoelde. Het werk, of het leven hier, of allebei. Ik vroeg er niet naar.
“Jij ook,” zei ik.
Hij vloog de volgende ochtend terug naar Udon Thani. We hebben er daarna nooit veel over gepraat, over die avond. Maar ik denk dat we allebei wisten dat er iets was veranderd, niet tussen ons maar in hoe we naar elkaar keken. Iets wat steviger was dan wat ervoor zat.
Dat was genoeg.
Delen die al eerder verschenen zijn:
- Nok’s World — De eerste avond (deel 1)
- Nok’s World — Tuk-Tuk (deel 2)
- Nok’s World — De verkeerde telefoon (deel 3)
- Nok’s World — Het eten van Frans (deel 4)
- Nok’s World — De lotenverkoopster (deel 5)
Ingezonden door Hans
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Lezersinzending29 maart 2026De Mondiale Trump Energiecrisis: Wat betekent dit voor de Nederlander in Thailand?
Lezersinzending29 maart 2026Vluchtuitval jaagt ticketprijzen van Thailand naar Brussel omhoog (lezersinzending)
Cultuur29 maart 2026Nok’s World – De bezoeker (deel 6)
Immigratie infobrief29 maart 2026Thailand Immigration Infobrief Nr 014/26: Sluiting immigratie in april