‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’
Het ritueel begint al bij de voordeur. Ik pak mijn integraalhelm, een glimmend wit gevaarte dat lijkt te zijn ontworpen voor een maanlanding, en zet hem op mijn hoofd. Meteen ben ik afgesloten van de wereld. De geluiden van de krekels dempen, mijn blikveld vernauwt en de temperatuur rond mijn oren stijgt binnen seconden naar tropische waarden. Ik ben klaar voor mijn tocht naar de markt, hemelsbreed slechts driehonderd meter verderop.
Zodra ik de poort uitrijd op mijn bescheiden Honda Click, voel ik de blikken branden. Ik ben de enige. In een straal van twintig kilometer ben ik de enige persoon die de noodzaak voelt om zijn hersenpan te beschermen tegen het asfalt. Voor de dorpelingen ben ik geen verstandige bestuurder, maar een curiosum. Een man die blijkbaar zo bang is voor het leven dat hij het wil buitensluiten. Ik ben de astronaut op de step, en ik geneer me, gek genoeg, bijna kapot voor mijn eigen veiligheid.
Terwijl ik zweet in mijn plastic cocon, word ik ingehaald door de lokale realiteit. Een brommer passeert me. De bestuurder is een jongen van een jaar of zestien, met achterop zijn oma, zijn kleine broertje en tussen zijn benen een boodschappentas met een levende kip. Niemand draagt een helm. Oma houdt met één hand haar sarong vast en met de andere een parasol tegen de zon.
Het is een staaltje acrobatiek waar Circus Renz jaloers op zou zijn. De balans is perfect, de gemoedsrust totaal. Ze kijken naar mij – de man in het ruimtepak die veertig rijdt – met een milde glimlach. In hun ogen ben ik een watje. Want waarom zou je je zo inpakken als je ook gewoon kunt vertrouwen op je eigen evenwichtsorgaan? Mijn helm is een stilzwijgende belediging aan hun rijkunsten.
Het fundamentele verschil zit hem in de risicoanalyse. Ik vertrouw op EPS-schuim en een harde buitenschaal. De dorpeling vertrouwt op iets veel krachtigers: de Boeddha. Zie je die man die met tachtig kilometer per uur de bocht afsnijdt? Hij heeft geen helm nodig, want hij draagt een amulet van een beroemde monnik om zijn nek.
Dat amulet is zijn kreukelzone. Het beschermt hem tegen boze geesten, ongelukken en waarschijnlijk ook tegen lekke banden. Mijn westerse logica zegt: “Dat stukje klei helpt niet als je tegen een boom klapt.” Zijn logica zegt: “Als ik tegen een boom klap, was mijn karma op en had die helm ook niet geholpen.” Tegen zoveel fatalisme kun je niet argumenteren. Ik ben slechts een bange farang die zijn lot in eigen hand probeert te houden.
Dan is er nog de ijdelheid. Vooral bij de schooljeugd is de helm de aartsvijand van de sociale status. Je hebt net een half uur voor de spiegel gestaan om je haar in een perfecte K-pop kuif te boetseren met dure gel. Dan ga je dat kunstwerk toch niet platdrukken onder een muf stuk piepschuim?
Als ik stop bij het stoplicht (dat door iedereen als een decoratief kerstlichtje wordt beschouwd), zie ik de meiden giechelen. Ik zie er ook belachelijk uit. Mijn hoofd is drie keer zo groot als mijn lichaam. Ik ben een rijdende lolly. Zij zitten erbij als filmsterren, haren wapperend in de wind, genietend van de vrijheid.
Toch blijf ik hem dragen, die vermaledijde helm. Niet omdat ik denk dat ik beter ben, maar omdat ik mijn eigen onhandigheid ken. En ook een beetje omdat ik stiekem weet dat ik die amuletten niet bezit. Ik accepteer mijn rol als de excentrieke dorpsastronaut. Als ik straks val, heb ik in ieder geval geen hoofdpijn. Alleen een gekrenkt ego, maar dat hoort erbij als je een farang bent…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur4 maart 2026‘Mijn spirituele leven speelt zich tegenwoordig af voor een zoemende witte doos’
Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
Aah Farang ki nok nu weet ik tenminste zeker dat je niet in mijn dorp woont want hier zijn geen verkeerslichten.
Er loot hier wel een farang rond op de markt waar ik woon die goed Thais schijnt te spreken en altijd de plastic tasjes weigert want hij heeft een eigen boodschappen tas bij zich ..
Beste Jos, je hebt me natuurlijk haarscherp door. Een werkend stoplicht in ons dorp is net zo zeldzaam als een sneeuwpop in de Sahara; het was inderdaad een stukje dichterlijke vrijheid om het moment van stilstaan in de chaos te beschrijven. Neem mijn schrijfsels gerust met een korreltje zout (of een schepje chili), de werkelijkheid is hier in de tropen immers ook vaak vloeibaar.
Overigens pak ik voor de echt korte stukjes gewoon de benenwagen, tot grote verbazing van de buren, die lopen iets voor mensen zonder brommer vinden. Maar die helm? Dat is pure, zweterige ernst. Ik blijf die koppige astronaut op twee wielen, stoplicht of niet.
Aangenaam geschreven vanuit de dorpse ervaring en weer met genoegen gelezen.
Natuurlijk zal het in wat wij noemen het buitengebied heel anders zijn.
intussen is er hier op Phuket wel veel aan het veranderen, zelfs de politie heeft hier helmen uitgedeeld, oké het waren Chinese eierdopjes maar toch.
Het beleid om alleen farang te verbaliseren levert in zoverre resultaten op dat tijdens de 9 days of danger rond de jaarwisseling hoofdzakelijk Thai en Birmezen een ongeluk gehad hebben.
Procentueel zie je hier al veel Thai met een helm rijden, tot zelfs de integraal toe.
De ouder jeugd ziet hier de helm ook als een pronkstuk.
Soms zie je opa met de saleng met helm rondrijden maar ook idioten die een big bike huren en een fietshelm op zetten.
Hier zijn het helaas nog vaak de jonge schoolkinderen en ouderen zonder helm
40 jaar geleden heeft een goede helm in Nederland mijn leven gered
Hans
Hans, dat uitdelen van helmen door de politie heb ik ook gezien.
Echter dat was niet gratis.
Ze worden aangehouden voor rijden zonder helm en dan konden ze kiezen, een bekeuring of een helm kopen.
Die helm was dan natuurlijk de goedkoopste optie.
Toch wel grappig hoor. Een bekeuring kost 500 THB en een helm kopen was de goedkoopste optie? Helmen aan die prijs zullen weinig of geen bescherming bieden. Is de politie dan eigenlijk zo achterlijk?
Je vergist je, o kosmische brommerpiloot. Jij denkt dat je een astronaut bent, maar in werkelijkheid ben je de enige realist in een dorp vol stuntmannen met Boeddha-licenties. Jij rijdt niet op een Honda Click, jij rijdt op gezond verstand, en dat is in Zuidoost-Azië een zeldzaam voertuig.
Waar jij EPS-schuim ziet, zien zij heilig pantser. Waar jij een buitenschaal ziet, zien zij een belediging van het universum. Jij zegt: “Ik wil morgen nog een brein hebben.” Zij zeggen: “Als ik morgen geen brein heb, dan was het vandaag al voorbestemd.” Dat is geen filosofie, dat is kosmische airbagsimulatie.
Die jongen met oma, broertje en kip? Dat is geen verkeer, dat is een religieuze processie op twee wielen. De kip is het offer, oma is de verzekering, en de parasol is aerodynamica op karmische schaal. Als hij crasht, komt hij niet in het ziekenhuis maar rechtstreeks in de volgende incarnatie, waarschijnlijk als een snellere brommer.
En jij daar, met je witte maanhelm, bent inderdaad een belediging. Niet voor hun rijkunst, maar voor hun wereldbeeld. Jij impliceert met elke gereden meter dat toeval bestaat. Dat asfalt wreed is. Dat schedels breekbaar zijn. Dat druist in tegen het idee dat het universum netjes bijhoudt wie wanneer moet sterven, alsof het een Google-agenda heeft.
Maar hier komt het mooiste … diep vanbinnen weten ze dat je gelijk hebt. Dat zie je aan die ene scheve blik als er een vrachtwagen voorbij raast. Aan die milliseconde twijfel wanneer de regen valt. Ze lachen jou niet uit omdat je belachelijk bent, ze lachen omdat jij hardop doet wat zij alleen stilletjes denken: “misschien wil ik vandaag nog niet dood.”
Dus rij jij daar als een Michelin-mannetje met een scooter. Een rijdende veiligheidsclausule in een wereld vol spirituele aansprakelijkheidsontduiking. En ja, je ziet eruit als een lolly. Maar jij bent wel een lolly met hersenen erin, en zij zijn vooral stokjes met haar.
Blijf dus maar zweten in je plastic cocon, o farang. Want terwijl zij hun lot in handen leggen van karma, Boeddha en goedkope amuletten, heb jij gekozen voor iets veel radicalers nl. een binnenvoering van polystyreen en een kans om morgen opnieuw naar de markt te rijden.
Nou Piet,
Jij bezit ook schrijverstalent, wat een prachtig stuk commentaar heb jij geschreven op FKN’s stuk.
Ik hoop dat jij ook af en toe een column schrijft …. geweldig.
Groet Mike.
In mijn dorp dragen bijna alle motosaik bestuurders slechts een mondkapje. Dat beschermt immers tegen veel meer zaken dan alleen die domme faranghelm.
Deze mondkapjes beschermen helemaal nergens tegen. Ze filteren de lucht die je inademt helemaal niet.
Daar zijn de PPF maskers voor.
De afkorting FFP staat voor Filtering Facepiece Particals en wordt gevolgd door een cijfer: 1, 2 en 3. Hoe hoger het cijfer, hoe beter het de lucht.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het dorp ook zonder helm rij.
Pas waarneer ik naar de grote stad ga gaat de helm op.
Ook word de korte broek en T shirt dan vervangen door een spijkerbroek en blouse met lange mouwen.
voor de veiligheid maar ook tegen het verbranden op lange ritten.
Ik breng en haal dagelijks twee kinderen naar en van school, met de motorbike.
Het eerste wat ik heb gedaan is twee helmen kopen, de oudste wilde geen helm op, ik zei dan ga je maar lopen, en daar hebben ze meer een hekel aan, dan een helm op, hahaha.
Als veiligheid voor jouw primeert dan zit je toch niet met 3 personen op een motorfiets 😉
Beste Bart,
Kan moeilijk elke dag de kinderen 2 x 3 km laten lopen naar school, in die warmte.
Nog niet lang geleden ging er toch het zoveelste ballonnetje op dat die helmplicht nu eens echt zou worden aangepakt ? Boetes zouden tot 2000 Baht gaan bedragen voor wie waagde om nog zonder helm te rijden.
Hier in Pattaya rijden nog steeds een pak meer mensen rond zonder helm dan mensen met helm.
Het enige dat NOOIT verandert in Thailand is dat er IETS verandert. Laat dat nou net de charme zijn van TH.
Zoek de gemeenschappelijke delers van 4 curieuze fenomenen in deze column: ‘de auteur ‘farang kee nok’ ,het k-pop fenomeen, amuletten en de niet-benijdenswaarderende eerste plaats vanThailand n de volgende ranking:
https://asiantransportobservatory.org/analytical-outputs/roadsafetyprofiles/thailand-road-safety-profile-2025/