‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Ouder worden is een universeel gegeven, maar het voelt toch anders als je een kop groter en twintig kilo zwaarder bent dan je gemiddelde dorpsgenoot. In het hete Noord-Thailand verander ik langzaam in een stramme, witte reus die struikelt over krukjes waar de lokale tachtigjarigen soepel op neerdalen. Een milde, lichtvochtige observatie over het verval van de westerse man te midden van schijnbaar eeuwige Aziatische jeugd.
In Nederland kraait een haan keurig bij zonsopgang. In mijn Noord-Thaise dorp heeft de haan van de buren echter geen biologische klok, maar een toevalsgenerator. Hij besluit regelmatig om half drie ’s nachts dat de dag is begonnen. Een verhaal over chronisch slaapgebrek, onderdrukte culinaire wraakgevoelens en de acceptatie dat ik als farang in de hiërarchie ver onder het pluimvee sta.
Twee keer per maand verandert mijn dorp in een openluchtcasino waar statistiek geen enkele rol speelt. Men zoekt geluksgetallen in dromen, wolkenformaties en zelfs in de bast van een bananenboom. Als nuchtere westerling lach ik om dit bijgeloof, totdat ik mezelf betrap op het kopen van een lot met mijn geboortedatum. Want stel je voor dat die boomstam toch gelijk heeft.
Op 8 februari 2026 mag Thailand naar de stembus. In mijn dorp betekent dit vooral dat de middagrust wordt geterroriseerd door geluidswagens die beloftes brullen die zelfs een kleuter ongeloofwaardig zou vinden. Een absurdistisch verslag van de verkiezingskoorts, waarin politici zichzelf dertig jaar jonger fotoshoppen en mijn buren vooral stemmen op degene die de lekkerste vissaus uitdeelt.
‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’
Een helm dragen is in mijn Noord-Thaise dorp geen veiligheidsmaatregel, maar een daad van sociale rebellie of pure aanstellerij. Terwijl ik mezelf opsluit in piepschuim en plastic, balanceren hele gezinnen onbeschermd op één zadel. Een luchtig verhaal over angst, amuletten en de vraag of mijn hoofd echt waardevoller is dan een perfect in model zittend kapsel.
‘Waarom wij hier geen politie bellen voor de man die het verkeer regelt met een banaan’
In Nederland lees ik over een overbelaste politie die de handen vol heeft aan ‘mensen met onbegrepen gedrag’. In mijn Noord-Thaise dorp pakken we dat anders aan. Hier bellen we geen agent, maar bieden we de lokale zonderling een bord rijst of een sigaret aan. Een observatie over tolerantie, de dunne lijn tussen gekte en genialiteit, en de vraag wie nu eigenlijk de echte dorpsgek is.
‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Terwijl in Nederland de sportscholen vollopen en de ‘Dry January’-apps worden gedownload, blijft het in mijn Noord-Thaise dorp heerlijk stil. Hier doen we niet aan goede voornemens; we doen aan overleven en glimlachen. In dit verhaal leg ik uit waarom ik mijn levensstijl van ‘medicinale’ whisky en sporadische sigaren niet aanpas. Waarom zou je sleutelen aan een machine die, weliswaar piepend en krakend, nog prima functioneert?
‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Terwijl de wereld zich opmaakt voor 2026, loop ik in mijn Thaise dorp al rond in het jaar 2568, op de drempel van 2569. Een overpeinzing over de jaarwisseling in een land waar de tijdrekening net zo flexibel is als de verkeersregels. Hoe ik als amateur-tijdreiziger probeer te begrijpen wanneer de melk precies over de datum is en waarom ik me hier, ondanks die enorme voorsprong in jaren, toch vaak de langzaamste van het dorp voel.
‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Kerstmis vieren bij 32 graden voelt als een administratieve fout van Moeder Natuur. Mijn Hollandse genen schreeuwen om gezelligheid, maar de tropische zon werkt niet mee. Op zoek naar een houvast vond ik het ultieme, ietwat treurige kerstsymbool op de koudste plek van het dorp: boven het schap met varkensnoedels in de lokale 7-Eleven.
‘Overleven als voetganger in Thailand’
Vergeet uw ontspannen Hollandse ommetje. In Thailand is wandelen een extreme sport, een discipline die het midden houdt tussen een hindernisloop en stedelijke survival. De stoep is een domein vol losse tegels die rioolwater spuwen, laaghangende elektriciteitskabels en claxonnerende brommers die voorrang eisen. Een blik op het leven als voetganger, de absolute laagste levensvorm in de Thaise verkeersjungle.
‘Morgen is geen datum maar een gemoedstoestand in de tropen’
Als westerling ben je gewend dat ‘morgen’ een harde afspraak is, een tijdstip dat over precies 24 uur begint. In mijn Noord-Thaise dorp is ‘morgen’ echter een flexibel concept, een geruststellende horizon die zich steeds verplaatst. In dit verhaal leer ik hoe ik mijn horloge moet negeren en waarom de timmerman al drie weken onderweg is naar mijn voordeur, zonder ooit aan te komen.
‘De onbetwiste heerser van de weg heet Somchai en hij slaapt’
In het Thaise verkeer gelden vele ongeschreven regels, maar de belangrijkste is het absolute voorrangsrecht van de slapende straathond. In dit artikel leer ik op hardhandige wijze dat haast, claxons en westerse logica het altijd verliezen van een viervoeter die besluit dat het midden van de weg de perfecte plek is voor een dutje. Een les in nederigheid op twee wielen en het ontwijken van levende verkeersdrempels.
In dit artikel duikt FKN in het zoete mysterie van de rode Fanta bij Thaise geestenhuisjes. Waarom lijken de lokale beschermgeesten een exclusieve voorkeur te hebben voor chemische aardbeienlimonade? Hij probeert de diepere lagen van dit moderne animisme te doorgronden en waagt zichzelf aan een onhandige poging tot offeren.
‘De liefde, de logica en de loterij’
In mijn dorp zie je het soms: jonge Thaise vrouwen hand in hand met oudere westerse mannen. Wat voor sommigen op toeval of berekening lijkt, blijkt vaak een stille vorm van verbondenheid. Liefde in Thailand kent zijn eigen logica, die minder met romantiek en meer met vertrouwen en praktisch leven te maken heeft. Maar werkt het ook?
‘Loy krathong en de kunst van verzuipen met stijl’
Eén nacht per jaar lijkt Thailand even te ademen in licht. Overal drijven bloemige bootjes met kaarsjes over het water, gevuld met vergeving, hoop en een vleugje bijgeloof. Loy Krathong is meer dan een feest; het is een ritueel van loslaten en verlangen. En soms ook van zinkende symboliek, kromme tandenstokers en de eeuwige vraag: blijft mijn bootje drijven?
‘De brommermonteur met de ziel van een dichter’
Een kuchende brommer bracht me naar Preecha, de lokale monteur met eelt op zijn handen en poëzie in zijn hart. Terwijl hij sleutelde aan mijn Honda Click, repareerde hij ongemerkt ook iets in mij. Over rozen, verlies en waarom sommige mannen beter praten met een carburateur dan met een vrouw. Soms zit de grootste wijsheid onder een laag motorolie.
‘De dag dat ik probeerde Thais te denken: Een verslag van een mislukte poging tot culturele osmose’
Wat gebeurt er als een nuchtere Farang besluit om zich een dag volledig over te geven aan het Thaise denken? Zonder vragen, zonder haast, met een glimlach en veel “mai pen rai”. Het werd een dag vol misverstanden, chilipepers, knikjes en een lekkende kruik heilig water. En een wijze les: Thaise rust kun je niet afdwingen, hooguit bewonderen.
‘Waarom ik nooit weet of het feest is in Thailand’
In Thailand hoef je geen agenda bij te houden om te weten dat er iets aan de hand is. Je hoort het, je voelt het, je ruikt het. Maar wat het precies is? Geen idee. Bruiloft, crematie, tempelfeest? Als farang in het dorp leer je dat het niet gaat om wát er gevierd wordt, maar dát er geleefd wordt.
‘De tv die tegen de stilte praat’
In een houten huis aan een stoffig zandpad woont tante Nuan, een oudere vrouw die zelden praat maar wiens tv altijd aanstaat. Niet om naar te kijken, maar om niet alleen te zijn. Een warme ontmoeting over geluid, stilte en de kleine manieren waarop mensen zichzelf gezelschap houden wanneer woorden tekortschieten.
‘Hoe een pinautomaat het verloor van de liefde’
Een Nederlander in Khon Kaen haalde het nieuws met een bizarre daad: hij probeerde een geldautomaat los te rukken, zogenaamd uit liefde voor zijn Thaise vrouw. Dom, tragisch of herkenbaar? Farang Kee Nok bekijkt het vanuit zijn hangmat, vraagt zijn vrouw om raad en komt tot een verrassend nuchtere conclusie, met een open uitnodiging aan de lezers.
‘Waarom ik niet meer over geld praat met Thai’
In Thailand praten over geld lijkt onschuldig, maar kan ongemerkt culturele muren optrekken. Als farang kom je al snel over als opschepper of betweter, zelfs als je het goed bedoelt. In dit persoonlijke verhaal ontdekt Farang Kee Nok waarom geld in Thailand niet zomaar een betaalmiddel is, maar een spiegel van status, harmonie en beleefdheid.
In het hoge noorden van Thailand woedt iedere nacht een stille oorlog. Niet met slangen, spinnen of spoken, maar met een klamboe. Wat begon als een romantisch tropisch idee, eindigt steevast in een worstelpartij met netstof, muggen en gekrenkt expat-ego. Een herkenbaar verhaal voor wie ooit dacht dat slapen onder een klamboe iets rustgevends zou zijn.