Historicus verwerpt Chinese oorsprong van de Thai
Het idee dat de Thai uit China zouden zijn gemigreerd, zit diep in schoolboeken, populaire geschiedenis en nationale verbeelding. Toch stelt historicus en schrijver Sujit Wongthes dat dit verhaal niet standhoudt. In een beschouwing in Matichon Weekly betoogt hij dat oude Chinese bronnen nergens spreken over een volk dat zichzelf Thai noemde.
Volgens hem ontstond de Thaise identiteit pas veel later in het stroomgebied van de Chao Phraya, waar verschillende bevolkingsgroepen samenleefden, handel dreven en uiteindelijk een gedeelde taal en religieuze cultuur ontwikkelden. Daarmee plaatst hij vraagtekens bij een hardnekkige oorsprongsmythe die in Thailand lang is doorverteld aan volgende generaties.
Oude Chinese bronnen noemen geen Thai
Sujit stelt dat er in het oude China wel groepen leefden die talen uit de Tai Kadai taalfamilie spraken, maar dat zij zichzelf niet als Thai aanduidden. Chinese kroniekschrijvers gebruikten volgens hem benamingen als Yue of Baiyue voor deze gemeenschappen, vaak in een neerbuigende betekenis. Binnen die taalgroep gebruikten mensen vooral eigen namen, zoals Zhuang, Li en Lue. De verzamelnaam Thai kwam daar niet in voor. Volgens Sujit is die koppeling pas veel later gemaakt, vooral door Thaise historici en geleerden uit de negentiende en twintigste eeuw, die deze oudere groepen achteraf als Thai gingen beschrijven zonder hard bewijs.
De Thaise identiteit ontstond in de Chao Phraya-vallei
Volgens Sujit ligt de oorsprong van de Thai niet in China, maar in het stroomgebied van de Chao Phraya. Daar zou zich geleidelijk een Siamese bevolking hebben gevormd uit verschillende inheemse groepen. Thai werd in dat gebied een gemeenschappelijke taal, maar de naam Thai als zelfbenaming kwam pas later in beeld. Dat gebeurde volgens hem rond 1200, toen het theravada-boeddhisme, afkomstig uit Lanka, steeds meer invloed kreeg. Ook elementen uit de Pali- en Sanskrietcultuur en het Ramakien speelden daarbij een rol. Buiten dit kerngebied noemden bevolkingen zich volgens Sujit niet Thai, maar bijvoorbeeld Lao Lanna, Khmer of Maleis.
Een nationale naam voor een veelkleurig land
Sujit wijst erop dat het huidige Thailand lange tijd bestond uit gebieden met verschillende talen, culturen en etnische achtergronden. Ten noorden van Uttaradit leefden vooral Lao Lanna-gemeenschappen. In het noordoosten van Saraburi woonden langs de Mun-rivier vooral Khmergroepen, terwijl langs de Chi en Mekong vooral Lao-gemeenschappen leefden. Ten zuiden van Phetchaburi overheersten volgens hem Maleise of andere niet-Siamese bevolkingen. Pas in 1939 werden al deze regio’s officieel samengebracht onder de naam Thailand. Vanaf dat moment kregen zeer uiteenlopende bevolkingsgroepen in staatskundige zin dezelfde nationale aanduiding: Thai.
Waarom de migratietheorie zo lang bleef bestaan
De bekende theorie dat de Thai oorspronkelijk uit China kwamen, kreeg volgens Sujit vooral vorm door westerse geleerden en koloniale denkers. Later namen Thaise intellectuelen en elites deze ideeën over. Een belangrijke rol speelde de Amerikaanse missionaris William Clifton Dodd, die in 1928 schreef dat de Thai uit een noordelijk gebied rond Altai zouden stammen en later naar het zuiden trokken. De Thaise historicus Khun Wichitmatra bouwde daarop voort in zijn boek Lak Thai. Daarin werd een lange migratiegeschiedenis geschetst via Zuid-China, Yunnan en Nan Chao naar Suvarnabhumi.
Twijfels over Altai en Nan Chao
Volgens Sujit is er geen overtuigend bewijs voor de massale volksverhuizing waarop deze theorie steunt. Hij ziet eerder geleidelijke verplaatsingen langs handelsroutes dan een grote trek uit het noorden. Ook de verspreiding van de Thaise taal hoeft volgens hem niet te wijzen op massamigratie, omdat een taal zich ook via handel en religieuze netwerken kan verspreiden. Opvallend is dat zelfs invloedrijke Thaise historici al vroeg twijfelden aan de Altai-theorie. Hoewel deze later uit schoolboeken verdween, bleef zij in veel publicaties en in het collectieve geheugen voortleven. Daardoor bleef het beeld van een Chinese oorsprong nog generaties overeind.
In de visie van Sujit ligt de wortel van de Thaise identiteit dus niet in een verre migratie uit China, maar in een lang proces van vermenging, taalvorming en religieuze invloed in de Chao Phraya-vallei. Dat maakt de geschiedenis van Thailand minder mythisch, maar wel menselijker, rijker en beter verbonden met de eigen regio.
Bron: Khaosod English
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Maatschappij29 maart 2026Thailand zakt naar 65,8 miljoen inwoners, Bangkok blijft grootste
Achtergrond29 maart 2026Thailand kampt met hardnekkig hoge cijfers van zelfdoding
Achtergrond29 maart 2026Dure auto’s in Thailand blijken vaak op krediet gekocht
Expats en pensionado29 maart 2026Langdurig verblijf in Thailand wordt voor expats steeds onzekerder