Nok’s World – Tuk Tuk (deel 2)
Het duurde een week voor ik echt met Tuk-Tuk praatte. Niet omdat ik verlegen was, maar omdat hij altijd omringd was door de meisjes die hem al langer kenden, en ik was de nieuwste, dus ik wachtte mijn beurt af zoals je dat doet als je nieuw bent.
Hij heette eigenlijk Frans. Dat wist ik al snel. Maar in de Wonderfull 2 was hij Tuk-Tuk en zo noemde iedereen hem, ook de mama-san, wat op zichzelf al zei hoe bijzonder hij was, want de mama-san gebruikte voor de meeste klanten gewoon geen naam.
De eerste keer dat hij echt tegen me praatte, was op een donderdagavond. Het was rustig, midden in de week, en hij zat op zijn vaste plek in de hoek met zijn laptop open en een sigaret in zijn mondhoek. Hij keek op, keek me aan en zei in het Engels dat ik nieuw was. Geen vraag. Een vaststelling.
“Ja,” zei ik. “Uit Roi Et.”
“Isaan meisje,” zei hij, en hij knikte alsof dat een gegeven was waar hij vrede mee had. Toen vroeg hij wat ik wilde drinken. Ik aarzelde één seconde, dacht aan de mama-san, dacht aan de lady drink regel. Maar er was iets aan de manier waarop hij het vroeg, zonder bijbedoeling, gewoon als een mens die een ander mens een drankje aanbiedt.
“Chang beer,” zei ik.
Hij grijnste breed. “Goed antwoord.”
Daarna praatte hij verder op zijn laptop. Hij schreef, begreep ik later, artikelen over zijn leven hier in Pattaya. Over de bar, over de meisjes, over het eten, over alles wat hij meemaakte. Hij schreef eerlijk, zei Fon me. Soms te eerlijk voor sommige mensen thuis in Nederland, maar hij trok zich daar niets van aan.
Wat me het meest trof aan Frans was dat hij nooit deed alsof. Hij maakte geen geheimen over waarom hij naar Pattaya kwam. Hij was een butterfly, zoals ze dat hier zeggen, een man die van bloem naar bloem gaat. Maar hij zei het gewoon. Geen smoesjes, geen valse romantiek, geen beloftes die hij toch niet zou nakomen. Als een meisje verliefd begon te worden, zei hij dat vriendelijk maar duidelijk: dat was niet de bedoeling. Hij wilde geen vriendin. Hij wilde gezelschap, lachen, eten, drinken, en mensen om zich heen die hij bij naam kende.
En hij kende ons bij naam. Allemaal. Nooit “hey jij” of een knikje. Altijd de naam. Dat klinkt als een kleine moeite maar in dit werk betekent het meer dan je zou denken.
Op een avond was er een meisje, Lek, die huilend in de personeelskeuken zat omdat haar moeder geld nodig had en ze het niet had. Frans zat er toevallig net te eten, een bord met rijst en gebakken vis dat de mama-san voor hem had klaargemaakt. Hij vroeg wat er was. Lek vertelde het. Frans haalde zijn portemonnee tevoorschijn en gaf haar genoeg voor de busreis naar huis en het geld voor haar moeder erbij.
Lek vroeg wanneer ze het terug moest betalen.
“Helemaal niet,” zei Frans, en hij ging verder met zijn vis.
Ik stond in de deuropening en zag het. Ik zei niets. Maar ik vergat het nooit.
Ingezonden door Hans
