Nok’s World – Cat (deel 8)

Ik hoorde voor het eerst over Cat van Fon, zoals ik de meeste dingen voor het eerst hoorde van Fon. “Cat is een vriendin van Tuk-Tuk,” zei ze op een avond toen we de glazen aan het spoelen waren. Ik vroeg wat voor soort vriendin ze bedoelde. Fon keek me aan op de manier waarop iemand kijkt die een vraag te simpel vindt om volledig te beantwoorden. “Gewoon een vriendin. Al jaren. Ze kent hem beter dan hijzelf.”

Cat was niet altijd in Pattaya. Ze had een dochter in de Isaan, ergens bij Khon Kaen, en een moeder die op haar paste als ze weg was. Ze pendelde tussen twee werelden op een manier die ik herkende, alleen deed zij het al veel langer dan ik en met minder illusies over hoe het zou eindigen. Ze was een jaar of tien ouder dan ik en je zag het niet aan haar gezicht maar wel aan de manier waarop ze de bar binnenkwam, zonder te kijken wie er zat, recht naar Frans zijn hoek.

De eerste keer dat ik haar zag was op een woensdagmiddag. Ze liep langs me zonder me op te merken, zette haar tas op de kruk naast Frans en begon te praten. Niet het soort praten dat je in een bar doet om de tijd te vullen. Echt praten. Frans luisterde met zijn hoofd een beetje schuin, knikte soms, zei soms iets kort. Ik verstond het niet, hun Engels was te zacht en te snel, maar ik zag dat het een gesprek was tussen twee mensen die elkaar al lang kennen en niet meer hoeven uit te leggen wie ze zijn.

Ze bleven ruim een uur zitten. Daarna stond Cat op, pakte haar tas, zei iets tegen Frans waarop hij lachte, en liep de bar uit zonder afscheid te nemen van wie dan ook. Voor Thai’s is dat niet ongebruikelijk.

Later vroeg ik Fon wat ze hadden besproken. Fon haalde haar schouders op. “Cat heeft het altijd moeilijk met geld. Haar vader had een schuld en dat wordt nu op haar afgewenteld. Frans helpt soms. Niet altijd met geld, soms ook gewoon door te luisteren.”

Ik begreep het niet helemaal. In Roi Et was ik opgegroeid met het idee dat mannen en vrouwen niet zomaar vrienden zijn, dat er altijd iets onder zit, een verwachting, een bedoeling. Maar Fon legde het op haar eigen nuchtere manier uit. “De meeste mannen hier willen iets en doen alsof ze dat niet willen. Frans wil ook iets maar zegt het gewoon. Daardoor weet Cat precies waar ze aan toe is. Dat is makkelijker dan je denkt.”

Ik dacht er lang over na. Er was iets in die redenering wat ik tegelijk te simpel en te wijs vond om meteen te accepteren. Maar ik kon er ook niet zomaar tegenin gaan.

Een paar weken later hoorde ik dat Cat naar Bahrein was gegaan. Frans had haar afgeraden, wist Fon, maar Cat had schulden en weinig opties. Dat is een combinatie die mensen dingen laat doen die ze liever niet zouden doen. Ik begreep dat. De uitweg die je neemt is niet altijd de goede, maar soms is het de enige die je op dat moment kunt zien.

Frans zat die dagen iets stiller dan normaal. Niet anders, niet somber. Gewoon stiller. Hij opende zijn laptop, rookte zijn sigaretten, dronk zijn bier. Maar hij keek af en toe naar zijn telefoon op een manier die hij anders nooit deed.

Ik zei er niets over. Dat leek me het verstandigste.

Delen die al eerder verschenen zijn:

• Nok’s World — De eerste avond (deel 1)
• Nok’s World — Tuk-Tuk (deel 2)
• Nok’s World — De verkeerde telefoon (deel 3)
• Nok’s World — Het eten van Frans (deel 4)
• Nok’s World — De lotenverkoopster (deel 5)
• Nok’s World — De bezoeker (deel 6)
• Nok’s World — De avond dat alles misging (deel 7)

Ingezonden door Hans