Ziekenhuisbezoek

Door Hans Pronk
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
14 september 2018

SweetLeMontea / Shutterstock.com

Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de Hollander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Nederland niet zo gauw zal meemaken.


 Ziekenhuisbezoek

Mijn vrouw moest een keer voor controle naar het ziekenhuis en ik ging gewoontegetrouw met haar mee. Toen ze terugkwam van haar arts bedacht ik mij dat ik op mijn heup een flinke moedervlek had die wat onrustig was geworden. Het kon geen kwaad om daar een arts naar te laten kijken.

 
Na een bezoekje aan de receptie kon ik naar een arts die dat wel weg wilde halen. En hij zag nog drie andere plekjes waarvan het ook geen kwaad kon om die weg te halen. Het was al kwart over twaalf geworden en de arts zei dat hij eerst ging lunchen en dat hij daarna aan het snijwerk zou beginnen. Mijn vrouw en ik gingen ook wat eten en om één uur waren we weer terug.

Om kwart over één kwam er een verpleger met een rolstoel aanzetten die mij naar de operatiekamer bracht. Daar nam een verpleegster het over en ik moest mij omkleden in een operatiegewaad. Vervolgens bracht de verpleegster mij naar de operatietafel waar ik op moest liggen; de armen van de operatietafel werden uitgeklapt en mijn polsen werden daaraan vastgebonden (is dat normaal?). Ook werd er een stuk textiel boven mijn borst gehangen zodat ik niets kon zien van de operatie. Even later kwamen er nog twee zustertjes bij, de arts die mij die ochtend onderzocht had en een tweede arts. Met z’n tweeën begonnen ze te snijden al kon ik dat niet zien en ook niet voelen door de plaatselijke verdoving. Op een gegeven moment kon ik echter wel ruiken wat ze aan het doen waren: dichtschroeien van mijn bloedvaten.

Na afloop kreeg ik pijnstillers mee (niet nodig gelukkig) maar tot mijn grote verbazing geen antibiotica; gelukkig had ik een arts getroffen die zoveel vertrouwen had in zijn kunde dat hij dat niet nodig vond. Hij bleek gelijk te hebben.

Wel even wat anders dan wat ik in Nederland zo’n 15 jaar geleden heb meegemaakt voor een soortgelijk geval. Eerst naar de huisarts natuurlijk en daarna naar de dermatoloog. Maar door de enorme wachtlijsten kreeg ik die man pas na maanden te zien. Weer een maand later eindelijk actie. Wat in Nederland maanden in beslag nam kostte in Thailand net twee uur. Overigens wil ik daarmee zeker niet aangeven dat de medische verzorging in Nederland ondermaats is.

Nu betrof mijn ervaring een particulier ziekenhuis in Ubon maar wel één waar naar schatting slechts 1% van de bezoekers farang is. Het is daar dan ook lang niet zo duur als in sommige ziekenhuizen in Bangkok en Pattaya. Ik ben ook wel eens in een overheidsziekenhuis geweest maar daar was het wanhopig druk en kon ik mij niet voorstellen dat de patiënten goede zorg kregen.

Onlangs ben ik echter naar een nieuw en ruim opgezet overheidsziekenhuis even buiten de stad Ubon geweest en daar heerste een weldadige rust en waren lang niet alle bedden bezet. Ook waren er genoeg verpleegsters. Toch bleven ook daar familieleden dag en nacht bij de patiënt maar dat leek mij niet echt nodig. Het was waarschijnlijk meer een kwestie van plichtsbesef en gewoonte, neem ik aan.


» Laat een reactie achter


14 reacties op “Ziekenhuisbezoek”

  1. Harry Romijn zegt op

    Ook MIJN ervaring: de wachttijden in NL worden in dagen en in TH in minuten uitgedrukt, waarbij ook nog eens de behandeling achter elkaar door gaat en in NL diverse keren terugkomen. De tijd, die de patiënt daaraan besteedt, heeft nog nooit ene medische behandelaar geïnteresseerd.
    Kennis, kunde en apparatuur… ach, dat verschilt niet zoveel.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  2. klaasje123 zegt op

    Hallo Hans,

    Kun je misschien specifieker zijn over welke ziekenhuizen je het hebt en waar ik ze kan vinden. Ik weet het Sanpasit en het Ubonrak. Ben benieuwd naar dat ziekenhuis buiten Ubon.

    grt

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
    • Hans Pronk zegt op

      Het Ubonrak is inderdaad het ziekenhuis waar ik zelf goede ervaringen mee heb. Dat ziekenhuis buiten Ubon is โรงพยาบาล 50 พรรษา มหาวชิราลงกรณ. Je gaat vanaf de rondweg de 2050 in noordelijke richting op en vervolgens na 1.5 km ga je naar rechts. Dan is het nog ongeveer een kilometer. Er is ook voldoende parkeerruimte.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  3. peter zegt op

    Wat de schrijver met dit verhaal wil aantonen is me niet helemaal duidelijk.
    Dat je vaak snel geholpen wordt klopt als een bus.
    Of de behandeling medisch gezien noodzakelijk is, is vaak zeer twijfelachtig.
    De overdaad aan medicijnen die je meekrijgt slaan nergens op.

    In de zes jaar dat ik hier woon heb ik te veel en te vaak bij bekenden gezien hoe de Thaise artsen functioneren . De paar goede, die er ook zijn, kunnen het geklungel van de rest niet compenseren.
    Dus gebruik je gezonde verstand als je hier naar de dokter gaat.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  4. Dick zegt op

    Antibiotica zijn bij zo’n ingreep absoluut niet nodig en zelfs gecontraindiceerd.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. tom bang zegt op

    Volgens mij is een Thai veel geduldiger dan een Nederlander en ik moet zeggen na een aantal bezoeken aan verschillende ziekenhuizen heb ik dat overgenomen.
    Na afgifte van bloed smorgens vroeg kun je rustig wat gaan eten om na de middag een keer met de doktor te praten of voor die tijd nog een mri of röntgenfoto te laten maken.
    Ieder bezoek begint met bloeddruk meten en gewicht en in sommige gevallen houden ze de temperatuur meter ook nog bij je oor.
    De artsen die in de privé ziekenhuizen werken doen dat ook in de overheids ziekenhuizen waar ze dan volgens mij 1 of 2 dagen draaien.
    Dat het hier slechter zou zijn als in Nederland slaat nergens op, hoezo uitkijken!!
    Mijn vrouw en ik zijn hier altijd en overal goed geholpen. Maar als iemand dan geen vertrouwen er in heeft gaat hij toch fijn naar Nederland , reken wel op een langer verblijf met al die terug roep acties om het er vooral voor de arts en het ziekenhuis interessant €€€€ te maken.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  6. hendrik zegt op

    Ik kan die uitspraak van peter in dit geval bevestigen. Zit zelf namelijk in een situatie, dat ik zelf niet meer weet wat nu goed en niet goed is. Lig zelf op dit moment in hhet hospital, infectie voet wat nu bijna 4 maanden duurt. Volgegoten met medicijnen. Dit naar aanleiding van een ongeluk 6 jaar geleden waar tevens fouten zijn gemaakt. Kosten van een breuk enkel met metalen plaat meer dan 100.000 bath.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  7. Ingrid van Doorn zegt op

    Wij komen ook al jaren de eerste 3 maanden van het jaar in Thailand. En omdat ik oorproblemen heb moet ik minstens 2x de oorarts bezoeken. In Nederland duurt het meestal een week of 4 tot 5 voordat ik de eerste keer terecht kan. In HuaHin ga ik naar het ziekenhuis en wordt gelijk geholpen zonder afspraak en krijg dan een afspraak om over een week of 5 nogmaals te komen. En indien nodig gewoon eerder komen, zonder afspraak.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  8. Ton de Ridder zegt op

    Is er een biopt ingestuurd, om te kijken of de uitsnede ‘schoon’ is geweest? Is er nog nacontrole geweest? Dat zijn zaken die ook bij (vermeende) huidkanker aan de orde zijn.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Hans Pronk zegt op

      Dat is inderdaad gebeurd. Gelukkig schoon.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  9. Mr. BP zegt op

    Het is normaal dat je armen bij de polsen worden vastgebonden op de operatietafel, zowel in Nederland als in het buitenland. Ik heb de twijfelachtige eer om in Thailand, Laos, Indonesië en Turkije geopereerd te zijn geworden.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  10. Isanbanhao zegt op

    Je gaat inderdaad niet gauw meemaken in Nederland dat je direct terechtkunt. Ik heb ervaren dat je in Nederland op een drie maanden wachtlijst komt terwijl je in België dezelfde dag nog geholpen kunt worden (voor een oogaandoening, dus urgent genoeg).

    Het probleem zit vooral hier (in Nederland), door een beleid wat kennelijk gericht is op beperking van het aanbod. Voor onze Belgische lezers zal e.e.a. volgens mij minder bekend voorkomen (want in België geen issue).

    Niettemin leuk om te lezen over ziekenhuizen in Ubon; als we in Thailand zijn komen we daar regelmatig en ik vraag me vaak af waar we terecht zouden kunnen in geval van nood.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  11. Mattheus zegt op

    Ik herken het verhaal over die zakken medicijnen. Heb ook een aantal keren te maken gehad met een Thais ziekenhuis (RAM) Chiang Mai. Na overleg met Nederland kon soms de helft worden geschrapt en de andere helft drastisch worden verminderd.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  12. Sjaak S zegt op

    De snelheid waarmee je in Thailand behandeld wordt is fenomenaal. Zelfs in het Hua Hin hospital, waar ergens anders al over geschreven werd, zijn de lange wachttijden toch te verkiezen boven de afspraken waarbij je maanden moet wachten voordat je de arts ziet.
    Maar dat ook hier foute diagnoses gemaakt worden, valt niet te ontkennen. Nu hoefde ik tot nu toe niet voor een ernstige operatie of mankement naar het ziekenhuis, maar toch…
    Een jaar geleden waren beide oren dicht. Voor de eerste keer in mijn leven. Dus ik werd een beetje onrustig hierdoor.
    Ik weet niet meer precies wat ik gedaan had, maar uiteindelijk ben ik naar het Hua Hin Hospital gegaan en werd snel door een arts “geholpen”. Kreeg een recept voor een (volgens mij) anti-biotica, dat ik in mijn oren moest laten druppelen. De “infectie” zou dan snel verholpen zijn.
    Het werd alleen maar erger.
    Ik wist wat ik wel wilde hebben: gedistilleerd water en een injectiespuit zonder naald. Uiteindelijk vond ik een apotheek die dat had en voor weinig geld had ik twee uur later mijn oren schoon gespoten en mijn gehoor terug.
    Mijn vrouw kwam een paar jaar geleden terug van een artsbezoek in het Pranburi ziekenhuis. Een paar zakken vol met pillen had ze bij zich. Ik heb toen de namen daarvan op internet opgezocht, omdat ze zich niet goed voelde ná het slikken van voorgeschreven medicijn. Toen bleek dat één van de pillen die ze moest nemen een doses had dat voor een paard, maar niet voor een mens bestemd was. Véél te sterk.

    Ik vertrouw geen enkele arts, zowel in Nederland als in Thailand. Altijd zelf nog eens checken. Er is al te veel ellende gebeurd door foute diagnose van een arts. Ik heb een broer verloren omdat een arts een foute diagnose stelde (aan iets dat hij had kunnen overleven – hij was toen een baby, voordat ik geboren was), mijn grootvader is vervroegd gestorven door foute medicijnen en mijn oudste dochter was bijna gestorven doordat de huisarts meende dat zij zich “maar wat aanstelde”. Toen we haar toch naar het ziekenhuis brachten had zij geluk, een paar uur later had ze dood kunnen zijn. Ze moest meteen aan een infuus.

    Dus Thailand of Nederland… er worden overal zwaarwegende fouten gemaakt. Alleen: in Thailand ben je er sneller van af, doordat je sneller geholpen wordt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website