Farang leest bargirl de les
Bij de Wonderful 2 Bar is vorige week een nieuw meisje komen werken. Nou ja, meisje, ze is 39. Ze komt uit de buurt van Roi Et. Ze heet Sutjai, maar nu Noi. Ze werd op haar eerste avond aan mij voorgesteld. Geen woord Engels. Da’s altijd lastig, en daar schepen ze mij dan mee op.
Tsja, wat moest ze zeggen? Wat kon ze zeggen? Niets. Nu weet ik inmiddels hoe je in het Thais vraagt hoe iemand heet, dus begon ik het gesprek maar. Dat begreep ze. Ze vergiste zich nog bijna, zodat ik eerst dacht dat ze Sutnoi heette, maar daar werd hevig tegen geprotesteerd.
‘Frans’ is op z’n Hollands voor de gemiddelde Thai bijna niet uit te spreken. Ik maak er meestal Frank van en dat wordt dan Flank. Dat zit heel dicht tegen het veelgebruikte ‘farang’ aan, wat staat voor buitenlander van het Kaukasische (blanke) ras. De eerste blanken die veelvuldig met de Thai in contact kwamen, waren Fransen, dus zo gek is het allemaal niet. Er zijn ook andere theorieën.
Maar goed, ik ben dan dus Flank, die de gebruikelijkste zinnetjes bij zo’n eerste gesprekje in dit geval braaf in het Engels voorzegt. Dan zegt Noi het na en dan probeer ik weer een begrijpelijk antwoord te geven. En zo modderen we vrolijk voort. De belangrijkste getallen doorgenomen: 300, voor de barfine; 1000, ST met een hele leuke klant; 1500, ST met een minder leuke klant; en 2000, het openingsbod voor LT.
… kan ze er zelfs bedroefd uitzien
Noi heeft niet echt een sexy koppie, en als ze stilletjes voor zich uit zit te kijken, kan ze er zelfs bedroefd uitzien. Het valt ook niet mee als je niet uit je woorden kunt komen en niet begrepen wordt. Maar ze is wel heel lief en van het buitengewoon zorgzame type.
Als we ’s avonds boodschappen hebben gedaan bij de 7-Eleven, krijgt alles keurig z’n vaste plekje in de koelkast. De plastic tasjes worden minutieus opgevouwen en beginnen een klein stapeltje in een laatje te vormen. Van lege yoghurtbekertjes worden eerst de dekseltjes volledig verwijderd. Vervolgens plaatst ze de bekertjes in elkaar, en in het bovenste bekertje komen de dekseltjes. Pas dan verdwijnen ze in de afvalemmer.
Mijn uitgetrapte schoenen staan binnen de kortste keren in het gelid aan het voeteneind. Met losgemaakte veters, want zo hoort dat. Van mijn broek worden, na daarvoor toestemming te hebben gevraagd, de zakken zorgvuldig geledigd, zodat de broek de volgende dag zonder nadenken naar de laundry kan. Mijn zweetbandje krijgt een sopbeurt en hangt even later te drogen aan de armleuning van een balkonstoel.
Kleuren repeteren
Het is tijd om de kleuren nog even te repeteren. Marlboro Red. Green bottle. Orange juice. Black sky. White pillow. Pink pussy. Ze weet het bijna allemaal nog.
‘Me little bit English’, en ze geeft met haar duim en wijsvinger een afstand van nog geen centimeter aan. Dan vergroot ze de afstand tot wel twee centimeter en zegt: ‘Me now!’ Ik geef haar een welverdiende knuffel.
‘You take shower first?’, vraag ik. Ze kijkt me aan, bladert wat in haar aantekeningen, en dan volgt het onverwachte: ‘We can shower together.’
Nou, vooruit dan maar. Het is wel extra gevaarlijk in verband met het risico op uitglijden, maar ze is heel voorzichtig. Eén zeepje legt ze apart, voor ‘tomollow monning’. Pas als het water de juiste temperatuur heeft bereikt, mag ik erbij komen. Zelf staat ze eerst even te rillen. Haar verlegenheid is aardig aan het verdwijnen.
Grappig is dat ze de volgende ochtend wel weer met de badhanddoek om onder de douche vandaan komt (nee, we hebben niet de hele nacht onder de douche gestaan) en eerst behendig haar ondergoed aantrekt, alvorens de badhanddoek af te doen.
Daar moet ik dan om lachen. En zij zelf eigenlijk ook. Als ik de badkamer inloop, ligt mijn tandenborstel klaar, voorzien van de juiste hoeveelheid tandpasta, en het dopje zit voor het eerst sinds tijden weer eens op de tube.
Klaar om naar het ontbijtbuffet te gaan, en deze keer geen open mond en een gebarende hand, maar: ‘Me hungry eat.’
– Herplaatst ter nagedachtenis aan Frans Amsterdam (Frans Goedhart ) † april 2018 –
Over deze blogger
-
Frans Amsterdam in april 2018 overleden. Frans, die eigenlijk Frans Goedhart heet, is slechts 54 jaar oud geworden.
Frans schreef in totaal 77 artikelen voor Thailandblog. De eerste op 6 december 2014 en de laatste op 23 februari 2018. Hij had duidelijk een eigen stijl van schrijven die bij sommigen wat weerstand opriep. Zo was hij een uitgesproken ‘butterfly’ die er geen geheim van maakte te genieten van de aanwezigheid van verschillende bardames. Sommige reageerders noemden hem daarom een ‘hoerenloper’ maar daar zat hij niet mee. Hij kon goed tegen de kritiek die sommigen hadden op zijn artikelen. Frans was trouwens altijd eerlijk en open over zijn bedoelingen, ook tegen de bardames zelf. Verliefd worden of een relatie wilde hij niet.
Frans hield van eten, drinken, roken en vrouwen. Bewegen had hij een hekel aan en dat was ook aan zijn postuur te zien. Hoewel ik niets heb gehoord over de doodsoorzaak, zou het zomaar kunnen zijn dat er een verband is tussen zijn levensstijl en zijn vroegtijdig overlijden.
Hij ging meestal een paar keer per jaar naar Pattaya en al jaren naar hetzelfde hotel en dezelfde bar: Dynasty Inn Hotel en Wonderfull 2 bar. Daar nam hij plaats op zijn vaste stek, met een pakje sigaretten en zijn laptop binnen handbereik. Hij was voor iedereen herkenbaar aan de zweetband om zijn hoofd. In Wonderfull 2 bar was Frans een graag geziene gast. De bardames zorgden voor Frans, die daar de nickname Tuk-Tuk had. Ze brachten hem zijn natje en droogje en als hij een keer te diep in het glaasje had gekeken, brachten ze hem naar zijn hotel. Frans was op zijn beurt goed voor de bardames. Hij gaf ze als ze platzak waren te eten en te drinken, leende geld uit en soms gaf hij ook wat bahtjes weg om een dame in nood te helpen.
Lees hier de laatste artikelen
Evenementen en festivals28 februari 2026‘Ernstige onlusten in Pattaya’
Leven in Thailand27 februari 2026Farang leest bargirl de les
Column25 februari 2026Hoe het afliep met de lening aan de bargirl- Column24 februari 2026Geld uitlenen aan een bargirl, hoe gaat dat aflopen?
Mooi verhaal. Mooi geschreven.
De zachte aanpak met respekt voor elkaar. Elkaar helpen. Ik zou haast geloven dat er nog een afspraakje volgt…
OMB, wat heb jij dit heerlijk geschreven, ik ben ook verwoed met de taal bezig met m’n lief, de getallen heb ik niet gedaan, was niet nodig want ik leerde haar niet in een bar kennen. Prachtig dat tomollo nonning, het is zo herkenbaar; evenzo met de plastic tasjes, geweldig. Ook met een badlaken om uit de douche komen en inderdaad heel behendig haar ondergoed aan; eigenlijk aandoenlijk lief, je ligt een hele nacht naakt in bed, maar wel een badlaken omslaan als je uit de douche komt, daar heb ik haar nog niet vanaf geholpen, maar ik doe m’n best. Zo ook met de taal: mond-neus-oog-oor heeft weken geduurd voor dat ze oog en oor niet meer verwisselde, maar wat een plezier dat we ermee hebben, ik geniet elke dag van haar als we bij elkaar zijn en hoop dat het nog lang duurt..
‘Iemand de les lezen’ betekent ‘duidelijk zeggen dat iemand iets verkeers heeft gedaan’.
Ik wil ook wel eens af van het gezeur van buitenlanders op het blog dat die Thais zo slecht Engels spreken als je hoort dat diezelfde buitenlanders vrijwel altijd zelf krom Engels gebruiken. Als je dat zelf ook doet wat verwacht je dan van de Thais?
De titel is hier met een knipoog bedoeld, vanzelfsprekend. En verder heb je groot gelijk, Engels is voor ons een stuk makkelijker dan voor de Thai. En voorlopig spreken zij beter Engels dan dat de gemiddelde farang Thais spreekt.