Een veelvoorkomende vogelsoort in Thailand is de treurmaina, ook wel Indische maina, herdermaina of treurspreeuw (Acridotheres tristis). Het is een zangvogel uit de familie van de spreeuwachtigen (Sturnidae). De vogel heeft een groot verspreidingsgebied dat zich, dankzij introducties door de mens, steeds verder uitbreidt.
In Thailand is de treurmaina makkelijk te spotten. Je ziet ze rondscharrelen in dorpen, landbouwgronden, benzinestations, parken en steden.
De treurmaina is een bruine vogel van zo’n 23 – 26 cm groot. Hij heeft een zwarte kop en gele snavel, poten en een kale plek rond de ogen. Op de vleugels bevinden zich grote witte plekken, die goed zichtbaar zijn als hij vliegt. De treurmaina kan mensen napraten en is mede daarom populair als volièrevogel.
De treurmaina komt oorspronkelijk uit tropische gebieden in Afghanistan, India, Sri Lanka en Bangladesh en komt meestal voor in open bosachtige streken, landbouwgebieden en in de buurt van menselijke nederzettingen en steden. Tegenwoordig komt de vogel door introductie in vele tropische gebieden en landen voor, zoals de meeste landen in Zuidoost-Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, de Salomonseilanden, Nieuw-Caledonië, Fiji, Samoa, de Cookeilanden, Hawaï, Noord-Amerika, Zuid-Afrika, Mauritius en Réunion. Dit verspreidingsgebied breidt zich nog steeds uit. Daarom is het een van de vogels die door de IUCN staat vermeld op de lijst van de 100 ergste invasieve soorten ter wereld. De vogel vormt met name een bedreiging voor het ecosysteem van Australië.
Treurmaina’s hebben een veelzijdig dieet. Ze eten onder andere insecten, fruit, groenten en voedselresten. Doordat ze veelal fruitbomen leeg eten, worden ze beschouwd als een plaag.
De treurmaina blijft een leven lang bij dezelfde partner. Ze bouwen hun nest in een hol in bomen of muren. De nesten worden van allerlei materialen gemaakt, zoals bladeren, gras, veren en allerlei afvalmateriaal. Normaal gesproken worden dan zo’n vier tot zes eieren gelegd.
Een vogel die je bijna niet over het hoofd ziet
De treurmaina is redelijk eenvoudig te herkennen. Hij heeft een warmbruine romp, een donkere kop en een felgele, kale huid achter het oog. Ook de snavel en poten zijn geel, wat de vogel een alerte en bijna brutale uitstraling geeft. In vlucht vallen witte vleugelvlekken direct op. Mannetje en vrouwtje lijken sterk op elkaar, waardoor je ze in het veld lastig uit elkaar houdt. Meestal zie je ze in paren of in kleine groepjes. Juist die combinatie van kleur, houding en zelfvertrouwen maakt de soort voor beginnende vogelaars meteen toegankelijk.
Perfect aangepast aan het leven tussen mensen
In Thailand voelt de treurmaina zich thuis in open terrein, landbouwgebied, dorpen en stedelijke randen. Dichte bossen laat hij liever links liggen. Hij profiteert van menselijke activiteit en zoekt voedsel op plekken waar veel beweging is, zoals markten, bermen, parkeerplaatsen en grasvelden. Daar scharrelt hij tussen insecten, zaden, fruitresten en ander eetbaar afval. Dat opportunistische gedrag verklaart waarom de soort zo succesvol is. Waar andere vogels terughoudend blijven, stapt de treurmaina juist naar voren. Voor jou als vogelaar is dat handig, want je hoeft er zelden lang naar te zoeken.
Slim, luidruchtig en opvallend sociaal
Wie even stil blijft staan, merkt al snel dat de treurmaina niet alleen visueel opvalt. De soort maakt een breed scala aan geluiden, van schorre roepen tot klikjes, krassende waarschuwingen en korte fluittonen. Vooral tegen de avond kunnen groepen veel lawaai maken wanneer ze gezamenlijk een slaapplaats opzoeken. Dat sociale gedrag geeft de vogel iets levendigs, maar ook iets overheersends. De treurmaina is bovendien slim en assertief. Hij verkent zijn omgeving actief en reageert snel op kansen. Daardoor lijkt hij vaak brutaler dan veel andere vogels die je in Thailand rond bebouwing ziet.
Geliefd bij vogelaars, omstreden elders
Binnen Thailand is de treurmaina vooral een bekende standvogel die je bijna vanzelf tegenkomt. Wereldwijd heeft de soort echter een ingewikkelder reputatie. Buiten zijn natuurlijke verspreidingsgebied staat hij bekend als een sterke indringer, vooral omdat hij zich snel aanpast en andere soorten kan wegdrukken bij nestplaatsen. Dat maakt de vogel ecologisch interessant. Hij laat zien hoe succesvol een soort kan worden als voedsel, nestgelegenheid en menselijke omgeving perfect samenvallen. Voor vogelaars in Thailand blijft hij vooral een leerzame soort: algemeen, goed zichtbaar en ideaal om gedrag van dichtbij te observeren.
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Verkeer en vervoer6 april 2026Motor Show in Bangkok breekt record met 132.951 autobestellingen
Achtergrond6 april 2026Thaise scholen worstelen met pesten en groeiende onveiligheid
Toerisme6 april 2026Thailand wil toeristen verplicht verzekeren bij binnenkomst
Expats en pensionado6 april 2026Nederlandse ambassadeur Remco van Wijngaarden verlaat Bangkok voor nieuwe post in Hanoi
Hebben deze vogels veel in onze tuin. Het valt ons inderdaad op dat er veel koppels zijn. Ons koppel hebben we Juttteke en Julluke genoemd. We geven ze iedere dag eten zoals, brood, honden-voer -fruit en als ik de deur niet sluit komen ze binnen. Ligt er geen eten op de gebruikelijke plaats, komen ze heel brutaal naar binnen staan kijken. Als ik hun zang nadoe, geven ze inderdaad antwoord. Groetjes uit Huay Sai (Noorden van Thailand)
Wij hebben er ook heel veel in onze tuin. Ze maken vrij slechte nesten, en de jongen vallen er vrij regelmatig uit. Als we ze vinden proberen we ze te voeren, en groot te brengen. Meestal mislukt dat, maar als het lukt hebben we er een heel leuk huisdier aan. We doen ze niet in een volière, maar laten ze zo snel mogelijk vrij. Ze blijven echter terugkomen. Ze vinden een partner, en komen dan met de partner en hun nageslacht steeds terug. De partner en jongen houden een gepaste afstand. De door ons grootgebrachte vogel blijft op onze schouder landen.
Arjen.