Ze stond daar. Strak in de lak, lippen zo rood als de Fanta bij een geestenhuisje, ogen met het IQ van een TL-balk in de regen. Ik bestelde een biertje, zij een frisdrank. Mijn rekening was ineens hoog genoeg om een Thaise rijstwinkel over te nemen. Welkom in het toneelstukje dat ‘lady drink’ heet. Applaus. Voor de loser.
Ooit was het simpel. Jij een drankje, zij een glimlach. Jij dacht dat het charme was, zij dacht: commissie. Iedereen blij. De farang voelde zich een ridder, de dame voelde zich betaald. Een vreedzaam microklimaat van misverstanden, opgebouwd rond alcohol, illusie en een licht overschat gevoel van mannelijkheid.
Fast forward naar 2025. De prijzen zijn niet gestegen, ze zijn geëxplodeerd. Je denkt een colaatje van 60 baht te bestellen voor de dame in de bar, maar krijgt een rekening die ruikt naar champagne en kinderalimentatie. Niet dat je een kind hebt, maar zo voelt het wel. Drie drankjes later en je denkt serieus na over het verkopen van je nier op de zwarte markt van Jomtien.
De lady drink is verworden tot wat een kop koffie met een gevulde koek op Schiphol is voor de reiziger: je weet dat je wordt afgezet, maar je doet het toch, met een mengeling van vermoeidheid en zelfhaat.
Pattaya leeft van herhalingsbezoek. Mannen die al twintig jaar hetzelfde rondje maken: ontbijtje, strand, kroeg, massage, biertje, lady drink, barfine, hotel, spijt. Maar zelfs de meest geharde veteraan voelt het knellen. Niet omdat hij geen geld heeft, maar omdat hij nog net genoeg zelfrespect bezit om niet €8 te betalen voor een Sprite met een glimlach erbij. Een glimlach die niet eens voor hem bedoeld is, maar voor de mamasan in de hoek met de commissielijst.
Natuurlijk zijn er altijd mensen die roepen dat het allemaal wel meevalt. “Je moet gewoon weten waar je moet zijn.” Dat zijn dezelfde mensen die beweren dat Ryanair comfortabel is als je maar een extra kussen meeneemt en een extra kotszakje vraagt. Er zijn inderdaad bars waar bier nog 39 baht kost. Maar daar hangt ook het gevoel dat de fan het sinds 2016 niet meer doet en de barkrukken overgenomen zijn door termieten met burn-out.
De pijn zit niet in het drankje. Die zit in het besef dat je niet langer een gast bent, maar een wandelende pinautomaat met een biertje in je hand. Alles heeft een prijs, in Pattaya is die prijs vaak in baht uitgedrukt en in ego uitbetaald. Want als je avond begint met een ‘Hello sexy man’ en eindigt met een lege portemonnee, dan heb je niet gedronken. Dan ben je gedronken.
Wat ooit begon als een kleine extra voor een beetje aandacht, is nu een lakmoesproef van het vertrouwen tussen klant en kroeg. Het gaat niet meer om gezelligheid, maar om het knarsende gevoel genaaid te worden terwijl je nog je gulp dicht probeert te krijgen. Niet figuurlijk, maar wel financieel.
De lady drink is de röntgenfoto van Pattaya’s ziel. En wat we zien is zorgwekkend: een stad die zijn vaste gasten als melkkoeien ziet en vergeet dat melkkoeien ook kunnen besluiten een andere stal op te zoeken. In Vietnam bijvoorbeeld, of Cambodja, waar een biertje nog gewoon een biertje is en niet het begin van een betalingsregeling.
Dus hier sta je dan, met je flesje cola van 270 baht en je waardigheid op min vijf. De dame is allang doorgelopen naar de volgende klant, de kassabon brandt in je broekzak. Je loopt naar buiten, denkt even na en besluit morgen toch weer terug te komen. Want diep vanbinnen weet je: het is allemaal jouw eigen schuld. Je had ook gewoon ‘nee’ kunnen zeggen. Maar hé, dan had je dit verhaal niet gehad. En geen kater van bijna 300 baht.
Proost.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column27 januari 2026Column – Sterven in het zicht van de haven of de bouwput
Column21 januari 2026Column – De symfonie van gescheurde trommelvliezen en het pletwalsballet
Column10 januari 2026Column – De nationale trots glijdt weer eens genadeloos op de bek in de polderprut
Column29 december 2025Column – 2026 wordt een herhaling van déjà vu in HD-kwaliteit
Het is niet specifiek Thais. De ladydrink kwam ik thuis in Amsterdam ook al tegen. Een leuke Russische komt een praatje maken en jij koopt het drankje. Werken voor de bar. Zelfs in Izmir in Turkije ben ik in zoiets beland. Daar zijn we hem gesmeerd omdat we extra moesten betalen omdat mijn kamaraad een dame zou hebben betast. Geld voor het bier gewoon op tafel gesmeten. Het is volgens mij iets wat bijna overal gebeurt. Of je moet niet uit je dorp in Nedetland zijn geweest voor je hier naartoe kwam
Rudy,
Rijstveld 200 thb per uur ? Dan gaan ze allemaal terug richting Isarn…..
Je hebt uiteraard gelijk. Moest dat kunnen. He, he. Per dag bedoelde ik. Helaas.
Lekker thuis blijven of wat je schrijft ga naar Vietnam
Niet zo zuur Franky,
Je moet dit relaas “smeuïg” opnemen!
Volgens mij heeft de expat het ook zo bedoeld.
@Frenk,
Uw antwoord ongepast grof. Goede schrijver met zelfspot en humor
Wat een ongepaste botte reactie, u ziet duidelijk de “ironie” niet, noch wat de schrijver eigenlijk bedoelt!
Een lady drink hoort er nu eenmaal bij, maar dat betekent niet dat je de bar of mamasan moet sponsoren. Als het goed is wordt er ook met de dame/man gepraat en dan kan je weten dat ze drankjes eigenlijk niet eens willen en dan is de oplossing simpel door te zeggen dat je liever b.v. 100 baht in het handje geeft. Niemand zegt nee tegen dat en het is een waardering voor de aandacht.
Het barrengebeuren is en blijft een rollenspel ter vermaak van de klant en is een vorm van entertainment.
Hr Eric, de bar, Mama San, bar lady zijn onlosmakelijk verbonden.
De bar moet verdienen aan uw bezoek.
De bar lady is er om geld te verdienen.
En de mama San zit er niet om vliegen te vangen. Zij manage de bar ladies, en moet er van leven.
Zo werkt het allemaal. Wat U wel/niet vindt dat het moet betekenen is niet aan de orde.
“Zo werkt het allemaal. Wat U wel/niet vindt dat het moet betekenen is niet aan de orde.”
Het mooie van het leven is dat er altijd meerdere waarheden zijn en dat het dus nooit zoiets is als “zo werkt het allemaal”.
Waarschijnlijk wel voor u en in de mammasan gedachte, maar klanten hebben net zoals het gezelschap ook hun truucjes want zo werkt het ook in de wereld van deze tak van sport.
Lady drink is gewoon vaak limonade, ik neem er altijd ook een slokje van en laat de dames ook een slokje van mijn drinken proeven , en betaalde in soi cawboy ongeveer 200 baht voor een lady drink in 2024 binnen en dame ging ook nog paaldansen voor dat geld, alleen als je iemand meeneemt naar je hotel moet je onderhandelen met manmasan , een soort oudere vrouwelijke pooier.
Wanneer je zo’n bar binnenstapt en wordt aangesproken door ’n dame weet je tocht al dat die dames daar niet zijn voor de gezelligheid.
Ze komt echt niet naar je toe omdat je er zo leuk uit ziet. Enige wat die dame in je zien, is ’n ATM automaat.
Ik vertel het misschien wat overdreven. Maar dat je voor 100- of 150 Baht ’n flesje bier hebt en voor de dame ’n drankje voor dezelfde prijs, dat weet je op het moment dat je de bar binnenstapt.
Wat ik nog steeds niet begrijp wat de ‘lol’ is van een bezoek aan een gelegenheid met meestal (veel) te harde muziek of wat daar voor door moet gaan, met vrouwen (of mannen) die na ‘Hello, how are you en where you come from’ al uitgepraat zijn en als klap op de vuurpijl je ca. € 7 moet betalen om met zo iemand te mogen ‘praten’. Echt, …………. waarom zou je dat doen?
Indien je eenzaam bent, dan zijn er toch legio andere mogelijkheden gemis aan kontakt te compenseren. Een bezoek aan een dergelijke instelling valt bij mij onder de categorie: “Als de kleine eikel bepaalt wat de grote eikel moet doen, dan moet de grote eikel hierover goed nadenken.”
Bovendien, indien je hiervoor naar Thailand gaat of welke andere bestemming in de wereld ook, dan moet je niet zeuren over de manier waarop je behandeld wordt. Want je eigen bedoelingen lokken dit uit.
Vr.,gr.,
SiamTon
Heel gezellig geschreven dat is echt een lady drink waard.
De (dure?) prijs daargelaten, je betaalt voor het gezelschap onder het mom van een drankje.
Dus voor mij speelt het geen rol, wat er in dat glas zit !
Veel (sex)toeristen proberen het meisje dronken te laten worden, op het einde worden ze (de ladies) er niet vrolijker van, alleen maar ziek.
En “duur”, zie je in je thuisland, een bloedmooie dame naast al die lelijkers komen zitten voor 5 a 7.5 euro….
??? “…ontbijtje, strand, kroeg, massage, biertje, lady drink, barfine, hotel, spijt…” ???
Mijn volgorde is anders:
Een dag van mij KAN er als volgt uitzien:
Eigen gezonde ontbijt, allerhande bezigheden, waaronder sporten, kopje koffie drinken bij een vriend of lunchen. Later op de dag soms een massage, soms met extra’s (een uur genot, zonder ladydrink, kolere luide muziek en dom gezwets), sshappelijke prijs, geen spijt. Een andere dag komt 1 van mijn vriendinnen van mijn ‘shortlist’ langs: geen ladydrink, geen barfine, schappelijke prijs. Geen verplichtingrn, geen spijt.
Ik heb ook af en toe, wat ik noem, een ‘rustdag’ of ‘vrije dag’ , als je begrijpt wat ik bedoel.
De ‘boog’ 😉 kan/hoeft niet altijd gespannen staan. Ook geen spijt.
Nooit zie je mij in een bar. Ook geen spijt.
Als ik Jacob lees: ik wil ook emigreren. Wat een fijne dagindelingen t/m de shortlist die ik ook zou selecteren. Maar ik kan de gezelligheid van o.a. Nieuwmarkt A’dam (zonder red light distr.) e.d. niet missen dus kom elke januari als toerist.
Mooi geschreven weer!
En net wat Jacob zegt, ieder maakt zijn eigen feestje op eigen manier.
Ook in NL lees je op forums voor de ‘wandelende’ man dat er wandelaars zijn die ongelukkig beginnen aan de tocht en bitter en teleurgesteld eindigen, terwijl je door vriendelijk, verstandig en ruimhartig te zijn vrij snel je kring van contacten kunt opbouwen zonder die kermis van de kroeg.
Een dame vertelde mij eens dat een ‘happy end’ niet echt mogelijk is als de gast niet al enigszins happy binnen komt stappen 😉
Juist: ‘vriendelijk, verstandig, ruimhartig en vooral heel, heel gul’
Fijn geschreven, leuk hoor Expat!
Ook daarom ga ik nooit zo’n nachtclub e.d. in: gewoon mensen kijken 16.00-19.00 in open bar (sneu die mannen die dan zo’n kinderspeeltje doen met kleurtjes plastic wedstrijdje en met bijgehuurde dame). Wel goede tip te onthouden: 100 TBH aanbieden ipv drankje als leuk kletsen. Maar ik kijk gewoon rond en doe vrijwel niet aan lady drinks (ook niet aan Vietnam/Cambodja want veel minder gezellig enz.).
Maar ik snap het wel vanwege alle (gezins-)armoede waar die meiden vandaan komen; KARMA: verdienen voor je familie (en kindje..); de schulden helpen afbetalen waar ze daar veel te veel van nemen; de slechte economie enz. Wie gezelschap wil inhuren mag dat ook realiseren en gewoon betalen (zo enorm veel goedkoper dan in NL). En weten dat je dan een wandelende ATM bent. Als het beter voelt: je bent een sponsor en doet aan ontwikkelingshulp..
Teasing aan De Expat: was vroeger de gastvrijheid en het vertrouwen dan groter? of LEEK dat maar zo omdat de lady drinks nog echt goedkoop konden zijn??? (het heeft toch altijd om de duit gegaan..)
Herkenbaar geschreven door Expat.
Je weet dat je moet betalen als je een Beerbar of Agogo binnen stapt. Recentelijk nog een goede vriend meegenomen of beter gezegd, ik begeleidde hem voor zijn eerste ervaring, hahaha!
Hij keek zijn ogen uit (we waren in WindMill 1 … als ik dat mag vermelden). Nogal een ’tent’, maar ik ben ook van de steile leercurve. Wel mijn vriend op het hart gedrukt om niet te strooien met ladydrinks. Want dat gaat het hard en krijg je idd. van die horrorverhalen waar hij juist zo schrikachtig voor was.
Zie je een echt leuke meid, dan kun je best een LD doen. Maar houd het bij een dame en als ze teveel zeurt. Dan was het mooi geweest; betalen en wegwezen.
Je bent nog altijd zelf de baas over je geld. Ik zie zat lui naar de dames staren met een biertje dat allang doodgeslagen is. Ze worden genegeerd en weggekeken door de staff, maar het deert ze niet!
Gelukkig heb ik de Agogo’s en dergelijk ‘afgezworen’, hoewel mijn Thaise vriendin JJ in oktober aan mijn kop zeurde om haar eens mee te nemen naar Walking Street en zo’n tent. Moet zeggen dat het mijn niet zoveel meer deed.
Maar Expat heeft een punt. Zelfs TreeTown gaat uit haar dak met ladydrinks. Hoe jaag je de klanten die nog komen weg…
Mvg,
Geeft niet. Dan houdt het vanzelf een keer op. Zo geweldig zijn die ervaringen nou ook niet. Al die “met die steeds weerkerende en altijd over hetzelfde gaande small talk.”
Tijdens mijn single jaren betaalde ik alleen 1 of 2 ladydrinks aan een meid die ik leuk vond en zinnens en van plan was ze bij mij te houden . Kwam er een meid bij me waar ik niet op viel betaalde ik ook geen ladydrink…..ik bleef dan liever wat alleen zitten dan me moe te maken met die steeds weerkerende en altijd over hetzelfde gaande small talk.
Ontdek de ,,dork side ,van pattaya.
Gezellige barretjes.
Veel minder druk!!
En zeer betaalbare prijzen wat een ,, lady drink,, betreft.
Hangt een bordje met de prijzen in de Bar.
Lady drink vanaf 80….150 Bath
Ligt eraan wat ze drinkt met of zonder alcohol…
Barretjes genoeg
Ga maar op zoek!!
Gr Rob
Herkenbaar en leuk beschreven. Reis veel alleen en neem de meerkosten voor lief. Na een of twee drankjes ben ik het zat en ga ik er vandoor. Had ik toch ff aanspraak of echt leuk contact. En dat voor wat euro’s.