Het moest zo’n heerlijke budgetvakantie worden. Je speurde avondenlang het internet af op zoek naar de absolute bodemprijs. Die belachelijk goedkope vlucht met een urenlange overstap op een zandvlakte in de Emiraten leek een fantastische deal. Wat maakte die extra reistijd nu uit als je daarmee wel mooi vijftig hele euro’s bespaarde op de ticketprijs?
Nu zit je plotseling wezenloos te turen naar de informatieborden op een druk vliegveld in Bangkok. De borden kleuren bloedrood en jouw zorgvuldig geplande terugreis is veranderd in een uitzichtloze gijzeling door overmacht. Israël en de VS besloten dat het tijd was voor wat geopolitiek vuurwerk met Iran en plotseling zijn al die luxueuze Arabische overstaphubs hermetisch afgesloten. Daar sta je dan met je knuisten vol Hollandse zuinigheid.
Het is natuurlijk vreselijk afzien hier in de tropen. Je moet gedwongen langer genieten van pittige curry’s en ijskoude biertjes. Terwijl Nederland zucht onder het wisselvallige weer, lig jij zielig te wezen op een wit strand. De repatriëringsvluchten laten op zich wachten en je schone onderbroeken zijn op. Dat is inderdaad een humanitaire ramp van epische proporties. Lokale kranten staan ongetwijfeld vol met tranentrekkende verhalen over wanhopige toeristen die al drie dagen hetzelfde zweetshirt moeten dragen.
We willen allemaal voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Luchtvaartmaatschappijen strooien met bodemprijzen. We accepteren gewillig dat we halverwege de wereldbol uit het vliegtuig moeten stappen om ergens in een woestijnstaat taxfree prullaria te bekijken. Dat die gigantische vliegvelden precies in een wankel kruitvat gebouwd zijn, vergeten we voor het gemak maar even. Wereldvrede is immers een luxeproduct en daar betalen we liever niet extra voor.
Nu de hemel daar volhangt met militair speelgoed, is de paniek compleet. De klantenservice van je geliefde zandbakmaatschappij is onbereikbaar en het ministerie raadt je aan om vooral rustig te blijven ademen. Je had natuurlijk ook gewoon een rechtstreekse vlucht met de door jou verfoeide KLM kunnen boeken. Dan vloog je veilig om de ellende heen en zat je nu al lang weer aan de vertrouwde stamppot. Maar nee, dat was te duur en het KLM personeel was niet vriendelijk genoeg. Zuinigheid kent geen tijd, maar blijkbaar wel een hoop vertraging.
Beschouw deze gedwongen verlenging van je vakantie als een dure, maar waardevolle levensles. Geniet van die extra portie kleefrijst met mango en incasseer je verlies als een volwassene. Misschien trek je de volgende keer wel gewoon je portemonnee voor een directe vlucht zonder Arabische roulette. Goedkoop is uiteindelijk altijd duurkoop.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column8 maart 2026Column – Gevangen in het paradijs door geopolitiek geknal en zuinigheid
Column27 februari 2026Column – De harige dictatuur van de Thaise bovenbaan
Column18 februari 2026Column – Thailand is klaar met Cheap Charlies, asociale toeristen, criminelen en misbruik van visumregels
Column12 februari 2026Column – De Thaise kiezer omarmt de laars van de generaal en de fabel van veiligheid
Op de Nederlandse TV verscheen een meneer die met zijn gezin vastzit op de Malediven, een tropisch eiland-oord net onder Sri Lanka. Die had een vlucht met tussenlanding in een zandbak nabij de Straat van Hormuz en kwam uiteraard vast te zitten. Boos? Ja, en niet mis ook. Nee, niet op de wereldorde, niet op Trump of op Iran, maar omdat de Nederlandse marine geen schip zond om hem op te halen….. Hoe triest kan je zijn?