Nok’s World – De eerste avond (deel 1)

Dit was in 2017, en ik weet nog precies hoe Walking Street rook die eerste avond. Frituurvet, uitlaatgas, goedkoop parfum en ergens verderop een barbecue met pens. Ik was zo’n 14 uur onderweg geweest vanuit Roi Et, met twee overstappen en een busrit waarbij de airco alleen maar koude lucht blies op de lege stoel naast me, nooit op mij. Ik had één koffer, 800 baht en het telefoonnummer van mijn nicht Fon, die al twee jaar in de Wonderfull 2 bar werkte en zei dat het “eigenlijk best oké” was.

Fon zegt dat over veel dingen. Ik had moeten weten dat dat niet altijd klopt.

Ze haalde me op bij het busstation en bekeek me van top tot teen met de blik van iemand die een tweedehands telefoon taxeert. “Je bent te mager,” zei ze. “Maar dat vinden ze hier niet erg.” We liepen naar een foodstalletje, aten pad krapow moo, en Fon legde de regels uit terwijl ze at alsof ze een instructiefilmpje insprak.

Regel één: altijd glimlachen, ook als je liever zou huilen, schreeuwen of slapen. Regel twee: nooit zelf een biertje bestellen, altijd een lady drink, 180 baht, en er zo langzaam van drinken alsof het goud is. Regel drie: nooit aan andere meisjes vertellen hoeveel je verdient, want dan begint het gedoe. Regel vier had ik snel zelf door: de mama-san ziet alles.

Die eerste avond maakte ik meteen een fout. Een man vroeg wat ik wilde drinken en ik zei eerlijk “Chang beer” omdat ik dorst had en Chang lekker is. De mama-san, een kleine vrouw uit Chiang Rai met ogen als een roofvogel, gaf me een blik die door beton kon boren. Later nam ze me apart en wees zwijgend naar het prijsbord achter de bar. Chang beer: 60 baht. Lady drink: 180 baht. Boodschap ontvangen.

Maar die avond leerde ik ook iets anders. Er zat in de hoek van de bar een farang die hier duidelijk thuis was. Een dikke man met een zweetband om zijn hoofd, een pakje sigaretten voor zich, een laptop naast zijn glas en de ontspannen houding van iemand die precies weet waar hij is en nergens anders hoeft te zijn. De andere meisjes zwermden om hem heen zonder opdringerig te zijn. Ze brachten hem zijn bier voor hij erom vroeg. Ze lachten om zijn grappen ook als ze hem waarschijnlijk niet helemaal begrepen.

“Wie is dat?” vroeg ik aan Fon.

“Dat is Tuk-Tuk,” zei ze. “Die komt hier al jaren. Elke keer als hij in Pattaya is. Goede man.”

“Goede man betekent goede tipper?” vroeg ik.

Fon glimlachte. “Goede man betekent goede man. Dat is zeldzamer.”

Ik begreep toen nog niet precies wat ze bedoelde. Dat zou ik later leren.

Om twee uur ’s nachts telde ik wat ik had verdiend. Mijn barloon plus het geld voor de lady drinks plus een kleine fooi van een Duitser die vond dat ik goed kon luisteren. Ik stuurde 2.000 baht naar mijn moeder. Niet veel later stuurde ze een foto terug: een nieuwe ventilator op de slaapkamer. De oude was al drie jaar kapot.

Ik lag die nacht op een matras in een kamer achter de bar, tussen Fon en een meisje uit Khon Kaen dat sliep met haar telefoon tegen haar borst. Buiten was Walking Street nog steeds wakker. Muziek, motoren, mannen die dingen riepen in talen die ik niet kende.

Ik dacht aan Roi Et. Aan het rijstveld achter het huis van mijn oma. Aan hoe stil het daar is als het donker wordt.

Toen dacht ik aan de ventilator.

Ik draaide me om en sliep.

Ingezonden door Hans