De energiemaker (lezersinzending)

Weg 2077.  Dit is de weg tussen Lamduan en de stad Surin. Ik ken de weg al bijna 20 jaar en heb hem vele malen bereden. De laatste tweeënhalf jaar, sinds ik permanent in Thailand woon, bijna dagelijks. Het was voorheen een van de gevaarlijkste wegen in de provincie Surin met veel (dodelijke) ongelukken. Vroeger had de weg 2 rijstroken en heb ik toen menig keer met geknepen billen achter in de laadbak van de pick-up van mijn (helaas veel te jong overleden) zwager gezeten.

In de loop der jaren is de weg geleidelijk verbreed naar vier rijstroken. Echter, één ding is zeker: de weg zal nooit gereed zijn. Het ene nieuwe gat wordt met het andere gevuld. Maar eerlijk is eerlijk, de weg is wel veel veiliger geworden.

Aan deze weg 2077 ligt tussen Lamduan en Surin ongeveer 10 km voor de stad Surin aan de linkerzijde, een zonnepanelenpark. Het ligt er al zolang ik me herinner. Je kunt er naar binnen via een schuifhek. Direct achter dat hek bevindt zich een klein hok van ongeveer 1 vierkante meter, het kantoortje van iemand die ik de energiemaker noem. Ik denk niet dat er een tafeltje staat en al helemaal niet een koffiezetapparaat in een hoek.

De energiemaker draagt een uniform en een pet; ik weet niet of hij een fluitje heeft. Hij zit altijd buiten, in de schaduw van zijn kantoortje, en verplaatst zijn stoel mee met de richting van de zon. Het verplaatsen van die stoel is waarschijnlijk het enige lichamelijke werk dat hij verricht. Hij heeft geen horloge; aan de stand van de schaduw weet hij precies hoe laat het is.

Ik weet niets over de energiemaker, alleen dat hij ’s morgens op een brommer aankomt en ’s avonds met diezelfde brommer vertrekt. Tussen deze tijdstippen zit hij in eenzame afzondering, alleen met zijn gedachten. Misschien is hij getrouwd en geeft zijn vrouw hem elke dag een lunchpakket mee. Misschien dat hij tegen zichzelf praat en als hij elke morgen zijn kantoortje binnenkomt zegt: goeie ’s morgens, goeie ’s morgens. Het lunchpakketje van zijn vrouw opent en de helft daarvan weggooit. Het zou zomaar kunnen.

Na de lunch kijkt hij naar de zon en rekent hij de waarschijnlijke energieopbrengst van die dag uit. Misschien dat hij wel betaald werd per kilowattuur. Hij hoopt van harte dat de aanwezige wolkjes in de lucht de zon niet zouden doorkruisen. Dan gaat hij zitten, samen met zijn gedachten.

Hij heeft sinds kort een nieuwe televisie, zo’n platte, zo’n grote. Hij heeft er lang voor moeten sparen, maar de oude was echt versleten. Die televisie bracht alleen maar oud nieuws en hij hield ervan het huidige actuele nieuws te volgen. Hij moest denken aan een nieuwsuitzending die hij gisteravond had gezien.

Het ging over een man in Amerika, een man met een groot oranje hoofd. Hij vond die kleur een  beetje raar. Misschien hapert er iets aan de kleuren van die nieuwe televisie en moest hij vanavond maar eens teruggaan naar de tv-winkel. Maar dat was iets voor later.

Wat hem opviel was dat de man met het oranje hoofd constant bleef zeggen: drill baby, drill. Wat bedoelde hij eigenlijk? Op zijn telefoon had hij uitgezocht dat ‘drill’ boren betekent en dat ‘baby’ baby of klein kind. Boren en klein kind, hij zag het verband niet meteen. Hij keek verder naar de uitzending en toen een vrouw de man met het oranje hoofd een vriendelijke vraag stelde, antwoordde de man dat zij een domme vrouw was, dat ze door en door slecht was, dat niemand naar haar programma’s keek en dat ze haar zouden moeten ontslaan. Zijn hoofd verkleurde naar rood. De vrouw liet zich echter niet van haar stuk brengen en bleef vragen. Het hoofd van de man was inmiddels donkerrood geworden en hij gelastte de uitzending onmiddellijk te staken.

Hij begreep het niet. Ook zijn vrouw stelde hem af en toe vriendelijke vragen, maar dat wilde niet zeggen dat ze dom was; ze was meer nieuwsgierig. Al moest hij toegeven dat ze wel af en toe een klein beetje dom kon zijn. Maar geen reden om haar daarom te ontslaan.

Feit is dat de man met het oranje hoofd hem integreerde en hij zich had  voorgenomen hem te blijven volgen……

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Henk