De afgelopen dagen kropen voorbij. Ik had al een besluit genomen om naar Chiang Mai te gaan en keek ernaar uit. Soms weet je gewoon: ik moet weg. Niet voor altijd, maar even. Even afstand nemen van alles wat je in de war maakt. Dat gevoel had zich de laatste tijd langzaam maar onmiskenbaar opgebouwd.
Chiang Mai leek me daar de ideale plek voor. Een stad met een kalmerend ritme. In een ver verleden was ik er eens geweest en ik herinnerde me vooral de rust die over je neerdaalt zodra je het kleine stationnetje binnenrijdt. Geen gehaast, geen chaos zoals in Bangkok of Pattaya. Gewoon lucht, ruimte, zachtheid. De mensen ook. De Lanna-cultuur is anders. Minder luid, minder gejaagd. Meer bedachtzaam, misschien zelfs vriendelijker, al blijft het lastig daar iets eenduidigs over te zeggen.
Ik boekte een klein boetiekhotel, vlak buiten het centrum. Niet luxe, maar warm ingericht, met houten vloeren en witte katoenen gordijnen die opbollen in de zachte bries. Voor mij was dat even genoeg.
Het vertrek vanuit Bangkok voelde als een bevrijding. Het station was zoals altijd een microkosmos van Thailand zelf: backpackers met verwilderde blikken, Thaise gezinnen met plastic tassen vol eten, monniken in saffraankleurige gewaden, slaperige conducteurs, verkopers met koffie in zakjes. En ik. Op zoek naar rust.
Ik had een onderbed geboekt in de tweede klas slaapwagon. Airco. Geen overbodige luxe. De trein gleed traag de stad uit, langs de rafelranden van Bangkok. Donkere silhouetten, fletse neonletters, achtererven vol schaduw. Langzaam werd het stiller. Binnen in de wagon doofden de stemmen. Buiten golfde het landschap voorbij.
Ik lag nog lang wakker. De slaapbanken waren smal, maar comfortabel genoeg. Mijn hoofd daarentegen, draaide overuren. Die vrouw uit de bar bleef door mijn gedachten spoken. Haar eerlijkheid, haar afstandelijkheid, haar lach die onverwacht kon oplichten. Waarom raakt ze me zo? Was het omdat ik me eindelijk gezien voelde? Of gewoon omdat ik me kwetsbaar voel, nu ik hier in een vreemd land mijn leven opnieuw probeer vorm te geven?
Toen de trein de bergen in reed, werd het koeler. De ochtend brak aan met een vaag roze licht. Rijstvelden glinsterden in de verte. Ik dronk oploskoffie uit een kartonnen bekertje en voelde me, vreemd genoeg, dankbaar. Hier zat ik dan. Alleen, maar niet eenzaam.
Op het stationnetje in Chiang Mai hing een zachte berglucht, met iets kruidigs erin. Ik besloot te lopen naar mijn hotel. Geen taxi, geen haast. Langs tempeltjes en straatkraampjes, motoren met te veel passagiers, schoolkinderen met grote tassen. Een stad die ademt op een ander tempo.
Op de hoek vond ik een klein koffietentje. “Slow coffee, fast wifi” stond er op het krijtbord. Ik bestelde een cappuccino, ging zitten en pakte mijn notitieboekje.
Veel vragen gingen door mijn hoofd. Toch was ik tevreden met de conclusie tot nu toe. Thailand had me veel goeds gebracht. Meer zelfinzicht en dit avontuur maakte me ook kwetsbaar. Weg uit de veilige, vertrouwde omgeving in Nederland en je soms hulpeloos voelen in een totaal andere omgeving. Ik vond het een leerzaam traject tot nu toe, ook om meer inzicht te krijgen in mijn eigen persoonlijkheid. Enige zelfreflectie op zijn tijd is niet verkeerd.
Jammer dat mijn vorige relatie op de klippen liep; het was een lieve, zorgzame vrouw waar ik best veel van hield. Maar haar wens om ergens achteraf te gaan wonen strookte niet met mijn wensen en dan moet je ook consequent durven zijn.
De vrouw van de sportschool die met haar ontwapende lach mijn hoofd op hol bracht, maar alleen een latrelatie wilde. Mijn verwoede pogingen met online dating die op niets waren uitgelopen.
De vriendschap met mijn Vlaamse buurtbewoner. Zijn juridische strijd tegen het frauduleuze vastgoedproject, de bedreigingen, zijn overweging om terug te keren naar België. Het greep me meer aan dan ik dacht. Zijn vriendschap betekende veel voor me. En het idee dat ook dat zou verdwijnen, voelde als verlies.
De stapavonden met Bram en als laatste de mooie dame uit de bar die mijn hart op hol wist te brengen. Het waren soms heftige emoties, maar ik had ze niet willen missen.
En nu zit ik hier mijn avontuur tot nu toe na te beschouwen. Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht. Je hebt hier in relatief korte tijd al meer meegemaakt dan de afgelopen jaren in Nederland, waar mijn leventje zich voortsukkelde, zo concludeerde ik. Het gaf me een tevreden gevoel.
Ik weet niet wat deze reis me gaat brengen. Misschien niets. Misschien alles. Maar ik ben op weg.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico
Je hebt een mooie rustige manier van schrijven Nico prettig om te lezen. Ik heb dit jaar op 88 jarige leeftijd besloten om te emigreren naar het mooie rustige warme Thailand want Nederland is beslist geen Nederland meer.
Ik ben al 15 jaar heel gelukkig getrouwd met een lieve zorgzame Thaise die ook heerlijk kan koken.
Op een gegeven moment zal jij ook de ware ontmoeten maar blijf wel genieten van het avontuurlijke leven in het hier en nu.
Groetjes Jan
Volgens mij is Thailand ook het Thailand niet meer dat jij 15 jaar geleden heb leren kennen.
Vandaag verjaardag van mijn vrouw Vontjan 58. Maakt van elke dag een heerlijke rustige liefdevolle voor deze 83 jarige.Thailand heerlijk land…..
Bruno
Weer heel leuk geschreven. Ik geniet ervan. Kanyarat en Hendrik-Jan uit Bang Krathum
Levenskunstenaar en schrijver, heerlijk om te volgen.
Hallo Nico, ik kijk elke week uit naar jouw Thailand verhaal. Ik heb ooit een jaar in Thailand gewoond en wanneer ik je dagboek lees, dan komen die mooie herinneringen weer terug. Je hebt echt de kunst om jouw ervaringen mooi te beschrijven. Moest je een boek schrijven, ik zou het direct aanschaffen. Doe zo verder!
echt benieuwd naar de ontknoping deel 30 of wie weet seizoen twee “dagboek van een thailandganger”