Wederom iedereen bedankt voor de vele fijne reacties op mijn vorige dagboekaflevering, vooral naar aanleiding van mijn bezoek aan Cha-am en Hua Hin. Ik kreeg via de redactie zelfs een paar uitnodigingen van lezers die ik helemaal niet ken, om eens een kopje koffie te komen drinken. Erg attent en vriendelijk. Wie weet dat ik daar in de toekomst op inga. Maar eerlijk gezegd ben ik momenteel nog met andere dingen bezig die wat aandacht vragen.
Laat me trouwens even iets verduidelijken. De verhalen die ik hier deel, hebben inmiddels al een tijdje geleden plaatsgevonden, zo’n half jaar terug. Ook de tijd tussen de dagboekafleveringen zoals ze hier op Thailandblog verschijnen, is korter dan in werkelijkheid. Toen ik de eerste afleveringen naar de redactie stuurde, had ik er al zo’n dertig geschreven. Inmiddels zijn het er meer. Ik merk aan sommige reacties dat het lijkt alsof ik binnen een paar weken van alles meemaak, maar dat komt dus omdat de publicatie niet exact synchroon loopt met mijn echte leven. Dat wilde ik even rechtzetten.
Goed, terug naar waar ik gebleven was.
Zo’n twee weken na mijn mijmeringen over het verwateren van de contacten met Nederland, ging mijn telefoon. Tot mijn verrassing was het Bram, mijn jeugdvriend. Een bijzondere kerel. Altijd al geweest. Hij is zo’n geboren ondernemer die met flair en brutaliteit overal ter wereld restpartijen opkoopt, die hij dan met winst verkoopt. Vaak via zijn netwerk, soms via zijn charmante babbel en af en toe stapt hij gewoon zelf op het vliegtuig om een partij goederen ergens in een loods te bekijken. Hij verdient er een zeer goed belegde boterham mee. Geen miljonair misschien, maar ik denk dat het er niet ver vanaf zit. Daar hebben we het trouwens nooit over, want geld is voor hem gewoon een middel, geen doel.
Hij zat voor zaken in Indonesië en belde op om te zeggen dat hij ‘in de buurt’ was. En of het goed was als hij drie dagen naar Naklua zou komen. Tja, ‘in de buurt’ is betrekkelijk, maar ik vond het natuurlijk hartstikke leuk. Ik stelde voor dat hij bij mij in het condo zou logeren, maar dat vond hij niets. Hij koos voor het Hilton in Pattaya. Dicht bij het strand en het uitgaansleven, zei hij. En makkelijk voor alles wat hij van plan was.
Het werden drie intensieve dagen. Uitgebreid eten, ouwehoeren over vroeger, biertjes drinken en het nachtleven induiken. En ja, het liep zoals het vaak loopt. We kwamen op een avond terecht in een bar die ik nog niet kende. Eigenlijk liepen we er min of meer toevallig naar binnen. De felle kleuren, de muziek en mooie dames die verveeld op hun telefoon zaten te staren. Bram zag het eerder als uitnodiging dan als waarschuwing en trok me bijna letterlijk mee naar binnen.
We bestelden een biertje en jawel hoor, binnen een paar minuten zaten er twee dames bij ons aan tafel. Bram was al snel in zijn element. De dame naast hem was oogverblindend mooi, helemaal zijn type en binnen de kortste keren zat hij breed te grijnzen. Na enige tijd stond hij op, gaf me een knipoog en liet weten dat hij terugging naar het hotel, met gezelschap. Zijn goed recht natuurlijk, maar ik vond het jammer dat hij me redelijk vroeg in de avond achterliet.
De dame die bij mij was komen zitten was ook een plaatje. Dat niet alleen, ze was ook anders. Geen afgezaagde standaard praatjes, geen geforceerde glimlach. Ze keek me recht aan, vroeg naar mijn leven, luisterde oprecht. Ze was grappig, scherp en had iets ontwapenends. Geen clichés, maar echte vragen. Ze had humor, onverwachte opmerkingen die me aan het lachen maakten en een zelfverzekerdheid die niet arrogant was, maar juist prettig. Ik merkte dat ik het gesprek niet wilde laten eindigen.
Toen ik later toch opstond om naar huis te gaan, vroeg ik haar of ik haar telefoonnummer mocht hebben. Ze glimlachte. “Niet nodig,” zei ze. “Als je me zoekt, ben ik hier.” Dat vond ik wel krachtig en eerlijk. Geen beloftes, geen spelletjes.
Na die avond bleef ze maar in mijn hoofd hangen. Meer dan ik wilde toegeven. Natuurlijk was er dat stemmetje dat zei: niet doen, Nico! Je weet hoe het werkt in deze bars. Je bent gewoon een klant. Maar de indruk die ze achterliet was sterker dan mijn achterdocht.
Toen ik het verhaal deelde tijdens een wandeling met mijn Vlaamse vriend, moest hij hard lachen. “Ga gewoon terug,” zei hij. “Je leeft maar één keer.” Misschien was dat het duwtje dat ik nodig had.
Diezelfde avond ben ik teruggegaan naar de bewuste bar. Een beetje onwennig. Bang dat ze er niet zou zijn. Of misschien wel druk met iemand anders. Maar net toen ik wilde omdraaien om weg te gaan, kwam ze aanlopen met wat streetfood in haar hand. Ze zag me meteen en herkende me. Haar gezicht lichtte op. Ze gebaarde me te gaan zitten, ergens achterin. “Hier is het rustiger,” zei ze. “Dan kunnen we elkaar beter verstaan.”
We praatten alsof er geen tijd was verstreken. Ze bedelde niet om een ladydrink, maar bood me zelfs een drankje aan voor haar rekening. Er was opnieuw die echte klik, dat gevoel dat je met iemand zit die je begrijpt, of op z’n minst probeert te begrijpen. Ze stelde geen verwachtingen, vroeg niet: mag ik met je mee, ze dwong niets af. Ze was gewoon wie ze was. En ik, ik werd met de minuut enthousiaster.
Hoe dit verder is gegaan? Dat lees je de volgende keer.
Ingezonden door Nico
Ik geniet altijd van je verhalen, Nico. Het leest als een thriller en ik pieker daarom wel steeds over de verdere afloop. Kun je niet een tipje van de sluier oplichten?
Geweldig geschreven. Compliment.
Iedere keer uit het hart gegrepen en vol soms onverwachte humor.
Zie uit naar volgende verhalen.
Fred
Goed te horen Nico dat je ook echt kan genieten. Bram is de juiste vriend om je goed wakker te schudden.
Leuk om ons even in spanning te laten zitten hoe het afloopt.
Net als al die anderen lees ik ook jouw “thriller”, en ik begrijp dat je Vlaamse vriend uit Pattaya ook met je mee is gegaan naar Hua Hin?
Je zult met hem én Bram er spannende dagen beleven.
Wij zijn allen benieuwd naar de afloop.
Die dames in zo’n bar weten precies wat ze moeten zeggen om je in te palmen. Daar is niets echts aan. Talloze gelijksoortige verhalen op YouTube. “Ze was echt anders dan al die andere bardames”. Hoop dat je er niet in verstrikt raakt en geld gaat verliezen.
Super Nico laat het leven gewoon op je af komen, waarom zou een vrouw uit een bar niet goed kunnen zijn?
Je moet gewoon op je gevoel afgaan en genieten van elke dag,dit is weer een kans,niet meer en niet minder, wordt het gezellig of niet,de tijd zal het leren, ik kijk uit naar het vervolg.
Groet
GeertP
En jammer om te lezen dat er nogal wat tijd zit tussen de tijd dat jij hebt meegemaakt en het moment dat wij dat lezen, Dus dat in dit geval, bij je verhaal over die bardame, dat ws al tot de verleden tijd behoort.
Oké, dan toch maar eens een reactie. Er gaan natuurlijk dagen of weken voorbij dat ik niets meemaak wat lezenswaardig is. Als ik dat steeds ga opschrijven, haakt iedereen af. Daar komt bij, ik deel niet alles. Er zijn ook gebeurtenissen die ik privé houd, dat zul je wel begrijpen.
Maar heb jij weleens een boek of dagboek gelezen dat realtime is? Dan zou ik graag weten welke?
Prachtig! Dat er een zeker ‘delay’ zit tussen gebeurtenis en plaatsing vind ik geen probleem. Als het straks in boekvorm zou verschijnen zou ik het net zo mooi vinden en nu je tevoren wat verhalen had opgespaard is ons voordeel dat we niet zo lang op nieuwe avonturen hoeven te wachten.
En eigenlijk heel verbaasd dat alle reacties zo positief zijn over het ontmoeten en omgaan met een bar girl. Elke buitenlander die hier kort woont is in die valkuil gestapt vaak met hele nare gevolgen. Wens Nico dat niet toe. Er is niks ëchts” aan het contact met een bar girl. Voor haar is het business en alle pogingen van farang haar uit dat leven te halen zijn gedoemd te mislukken. Ik begreep dat Nico over de 60 is, maar hij maakt nergens melding van hoe oud zij is, mocht hij dat al weten. Dus een kritische kant tekening bij zijn verhaal is zeker niet misplaatst.
Nico geeft toch al dat hij bekend is met het feit dat je veelal simpelweg een klant bent? Hij is dus vermoedelijk niet op zij achterhoofd gevallen. Laten we voor het gemak even aannemen dat het personeel in een bar inderdaad de gasten bijna altijd als klant zien en simpelweg op de korte of lange termijn willen cashen. Geen groep is 100% homogeen, dus de eigenschappen van de groep op een individu toepassen zou verkeerd zijn. Laat Nico zelf ervaren of deze vrouw de lange termijn kaart speelt of dat ze echt oprecht is (hoe uitzonderlijk dat nou wel of niet mogen zijn). En Nico zal ook wel weten dat als de dame oprecht is, het werk in die sector ook mentale schade toe brengen (“you can take the girl out of the bar, but never the bar out of the girl”). Maar ook daar, niet altijd. Soms komen er gelukkige, oprechte en duurzame relaties uit voort. Ook als die kans klein of nihil zou zijn, zolang Nico maar zijn hoofd er bij houdt, de balans tussen nuchter verstand en emotie.
Persoonlijk zou ik geen dame zoeken in het uitgaansleven (Thailand, Nederland of elders), verwacht daar niet snel mijn type tegen te komen, die tref ik denk eerder in een bibliotheek of museum. Maar ik ben al weer teveel jaren alleen. Dus laat Nico maar gewoon proberen en ondervinden. We kunnen hem altijd nog veroordelen en uitlachen mocht hij in straks toch duizend en één clichématige uitglijders maken.