Nu ik alweer een tijdje alleen ben na de breuk met mijn vriendin, merk ik toch steeds vaker hoe stil het kan zijn in huis. Niet letterlijk, want het verkeer raast hier altijd ergens in de verte en de vogels zijn ook niet bepaald verlegen, maar van binnen. Dat soort stilte. Die merk je pas als je weer een bord op tafel zet. Eén bord. Of wanneer je iets meemaakt en automatisch denkt: dat moet ik haar vertellen. En dan is er niemand meer aan de andere kant.
Ik ben geen klager, echt niet. Maar ik ga er ook niet omheen. Alleen is toch maar alleen. En het begint nu wel te knagen. Ik mis vrouwelijk gezelschap. Niet alleen voor het praktische, of het gezelschap aan tafel, maar voor de vanzelfsprekendheid van gedeelde blikken, van iemand die even je arm aanraakt als je een grap maakt, of gewoon met je meewandelt zonder dat er iets gezegd hoeft te worden.
Toch is het zoeken naar een nieuwe partner hier niet zo eenvoudig als je misschien zou denken. Ja, er zijn genoeg vrouwen die mogelijk een praatje met mij willen maken. In winkelcentra, op straat, op de markt, het is opvallend hoe open mensen hier zijn. Maar tussen een vriendelijke glimlach en een echt gesprek gaapt een diepe kloof. En zomaar op iemand afstappen om een praatje te beginnen… dat is toch net even een drempel te veel voor me. Misschien zit die Nederlandse gereserveerdheid er nog diep in geworteld.
Als ik ’s avonds ergens een biertje ga drinken, zit ik nooit lang alleen. Binnen een paar minuten schuift er een dame aan. Altijd vriendelijk en charmant. Maar je weet meteen: ze is aan het werk. Een ladydrink hier, een gesprek daar. Geen kwaad woord over bardames, ze doen wat ze moeten doen om de huur te betalen en vaak met een flair waar menig Nederlandse horecamedewerker jaloers op zou zijn. Maar als het gaat om een serieuze relatie, lijkt het me lastig. Je weet nooit wat er echt achter die glimlach zit, of wat er eerder is voorgevallen in haar leven. Soms zijn mensen door het leven in een bar zo afgestompt dat echte nabijheid ingewikkeld wordt.
Mijn Vlaamse vriend ziet dat anders. Hij is daar nuchterder in. Zijn huidige vriendin werkte ook in een bar toen hij haar ontmoette en volgens hem is het een schat van een vrouw. Goudeerlijk, zorgzaam, totaal niet gefocust op zijn portemonnee. Ze zijn nu al bijna twee jaar samen en het lijkt echt te klikken. Misschien heb je er gewoon oog voor nodig. Of geluk. Of beide.
Zelf ben ik maar online gaan daten. Een profiel aangemaakt, foto erbij (die ene waarbij ik niet te streng kijk en mijn rimpels niet al te prominent aanwezig zijn) en afwachten maar. Ik heb mezelf voorgenomen om niet als een wanhopige puber op alles te reageren wat beweegt. Nee, ze mogen mij maar eerst eens vinden. Mijn Vlaamse vriend had me gewaarschuwd: ook daar kom je vrouwen tegen die werken in de prostitutie of andere belangen hebben. En inderdaad, je kunt het beroep wel invullen op zo’n profiel, maar dat zegt lang niet alles. Het blijft een beetje gissen.
Er hebben inmiddels al een paar dames gereageerd, maar nog niet eentje waarvan ik dacht: ja, daar wil ik meer over weten. Het blijven oppervlakkige uitwisselingen, alsof we elkaar vanuit een draaideur proberen te leren kennen. Even hallo zeggen, en voor je het weet is de ander weer verdwenen. En zo zie je maar: ook in Thailand is het lastig om iemand te vinden die oprecht toegankelijk is en op zoek is naar hetzelfde als jij.
Wat ik wel bijzonder vind, is dat iedereen hier zich ineens geroepen voelt om mij te helpen in mijn zoektocht. De vriendin van mijn Vlaamse kameraad heeft al aangeboden om mij aan een paar vriendinnen van haar voor te stellen. En in Udon Thani, waar zij vandaan komt, kent ze naar eigen zeggen een hele lijst van alleenstaande vrouwen die heel geschikt voor mij zouden zijn. Er is alleen een klein detail: ze spreken geen woord Engels. En tja, mijn Thais is nog steeds op kleuterschoolniveau. Dus dat lijkt me voor nu geen vruchtbare bodem.
Het leven in Naklua kabbelt ondertussen gewoon door. Het is hier prettig wonen, dat blijft zo. Maar ik ben wel met iets meer aandacht aan het rondkijken. Waar wil ik me uiteindelijk vestigen? Is dit het? Of is er ergens anders een plek waar ik me meer thuis ga voelen? Laatst huurde ik een auto en ben ik wat rond gaan rijden in de omgeving van Pattaya. Sattahip vond ik aangenaam rustig. Hua Hin lijkt me ook een fijne optie. Daar hangt een wat statiger, relaxter sfeertje. Maar het is allemaal aftasten. Ik heb geen haast.
Chiang Mai blijft ook door mijn hoofd spoken. Ik ben er jaren geleden geweest, op vakantie. Mooie herinneringen. Gemoedelijke stad, andere mentaliteit. Maar de smog in het droge seizoen is een serieus bezwaar. En dan mis ik de zee. De geur van zout water, het geluid van golven, de vrijheid van het strand, dat wil ik niet zomaar inleveren.
En ondertussen wil ik ook mijn vriendschap met mijn Vlaamse kompaan niet zomaar loslaten. Onze wandelingen zijn voor mij een baken van rust. Hij met zijn nuchtere kijk op alles, ik met mijn neiging tot overdenken. We vullen elkaar goed aan. Als ik het ergens te zwaar zie, maakt hij het luchtiger. En als hij te laconiek wordt, geef ik hem weer wat tegengas. Je hebt elkaar nodig, zeker als je ouder wordt.
Er is dus niet veel spectaculairs te melden, maar misschien is dat juist goed. Ik wil geen sensatie, ik wil rust. Iets opbouwen. Iemand vinden die naast me wil lopen, niet voor me, niet achter me. Gewoon samen.
Voor nu is dat nog even niet aan de orde. Maar ik blijf zoeken, op mijn manier. Stap voor stap, zonder haast. En met open ogen, dit keer.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Beste Nico
Wat een verademing: je schrijfstijl bedoel ik.. ik keek alweer uit naar je bijdrage
Niet in de laatste plaats vanwege de herkenning in je situatie, maar ook omdat je mij, en waarschijnlijk veel anderen een spiegel voorho. Een spiegel die soms al wat moeilijker helemaal schoon te houden valt zopas vaker in hete tropische omstandigheden .
‘ Je wordt ouder papa ‘ geldt voor ons allen.. troost: wijsheid komt met de jaren, maar het is wel verrekte leuk als dar stiekem beaamd kan worden door een aanwezige partner.
Dank voor je schrijfsel en zoals je wel begreep: ik bevind me in een zeer vergelijkbare situatie in The Dark Side, ofwel Oost-Pattaya en drink, afhankelijk van het tijdstip van de dag, graag een drankje met je om verder te filosoferen.
Hartelijke groet
Bedankt weer voor je verhaal. Wat mij betreft ben je nog volop je plek aan het zoeken
. Een opmerking hierbij is dat de rode draad hier vaak is, de Ja maar. Je vind dit wel leuk, of ziet daar een optie, maar bla bla. Er is altijd wel wat en dat mag hoor, behoedzaamheid is ook een kwaliteit. Niets is fout en misschien is dat ook wat ik zelf anders zou doen. Fouten maken, op avontuur gaan. Joh je ben een vrij man en blijf je niet te veel hangen in de behoedzaamheud, het perfectionisme . Die eens gek, maak wel dat spontane praatje, spreek wel iemand zi maar aan. De eerste keer is het vreemd, na een paar keer gaat het vanzelf. Ga gewoon eens op avontuur met iemand, desnoods uit een bar. Je hoeft er toch niet direct mee te trouwen. Organiseer een blind date setting met de Isan dames, zie je vanzelf hoe de communicatie gaat. Alleen zijn kan een keuze zijn om te blijven hangen in angst, misschien om te valen, om echt eens te communiceren, angt om echt in contact te komen met iemand waarbij je niet meer weg kan lopen. Dus blijf vooral weglopen bij je verlangens en behoefte en doe niets dan … ja maar dit, ja masr dat.
Ik volg je verhalen met veel belangstelling, je hebt het Thaise ritme gevonden.
Niets overhaast doen en alle opties bekijken, je bent zo slim geweest om te huren dus is het geen probleem om te verkassen.
Wat betreft een relatie heb je ook de juiste stappen ondernomen je profiel aangemaakt op een dating site gaat gegarandeerd succes opleveren, bedenk dat je een geweldige catch bent voor een alleenstaande vrouw.
Misschien wel het belangrijkste is dat je een echt maatje gevonden hebt ,dat is echt heel belangrijk.
Ik hoop dat er binnen 5 afleveringen nieuws te melden is op het gebied van de liefde, veel succes en geluk Nico.
Hallo Nico, wat een mooie stukjes schrijf je. Kan mij heel goed voorstellen dat jij je daar eenzaam voelt.
Het is een mooi land maar de cultuur is heel anders dan in Nederland. Wij mijn man en ik gaan ook al menig jaar naar Thailand en meestal naar de zelfde plaats Jomtien Beach. De eerste jaren in een bungalow wat verder van het strand en nu de laatste jaren naar een appartement dicht aan het strand. Wij zijn niet echte strand zitters en ook de barretjes bezoeken wij weinig en vaak dan met vrienden. Wat wij dan in Jomtien zoeken? Het mooie weer, de mooie planten groei en het heerlijke eten en niet te vergeten de vriendelijke mensen. Ook dit jaar gaan wij weer heen voor twee maanden. En wij wandelen veel en hebben ook altijd veel gefietst. Maar onze Nederlandse fietsen die wij in Jomtien van uit Nederland hadden hebben wij verkocht. Omdat het verkeer toch erg heftig is. Wij zijn ook wel naar Naklua op de fiets geweest. Nu gaan we wandelen en met de Bathtaxi ook leuk. En ws een weekje naar een eilandje doen wij ook wel. Wij hebben er nu alweer zin in. Ik hoop dat je met de tijd je draai kunt vinden en een goede beslissing gaat nemen en gelukkig wordt dat is toch de essentie in het leven
Ik lees je verhalen met plezier!
Mooi geschreven verhaal weer Nico.
Wat betreft je leven daar en vooral het deel “vrouwen” zou ik zeggen: vind eerst je draai héél goed, geniet, ga de deur uit voor een hapje en een tapje en laat de vrouwen even voor wat ze zijn!
Datingprofielen geven je enkel vaak de verkeerde!
Gebruik je “eenzaamheid” voor socialisatie en de juiste zal op de juiste tijd wel op je pad komen.
Mocht je iets meer willen weten van Hua Hin ben je altijd welkom voor een koffie drinken. Ik woon hier zelf ook nu al 16 jaar en het bevalt mij prima . Rust en een heerlijk huis. Ik zou niet anders meer willen. Terug naar NL? Nee even niet. Trouwens, Kao Takiap dat is nog geen 15 minuten van Hia Hin is ook erg gezellig . TJa, Thaise partner vinden dat zal niet makkelijk zijn. Ik zoek dat niet ,en heb ook geen zin in de thaise grapjassen. ,daar heb ik ooit een niet te beste ervaring mee gehad. Als vrouw alleen, ben je best kwetsbaar en snel een gezellige lopende ATM MACHINE. Gaan we dus even niet doen.! En een goed gesprek kan je schudden!. Ik kan je alleen maar zeggen uit kijken geblazen!. Geniet lekker van het mooie leven in Thailand . Uit eindelijk ben je daar voor weggegaan neem ik aan! Sterkte met je zoektocht. Groeten uit Hua Hin. Mijn naam is niet belangrijk.
Fijn, weer een aflevering, ik kijk er telkens naar uit! En beleef het mee.