‘Waarom ik niet meer over geld praat met Thai’
Een verhaal over de culturele jungle van baht, beleefdheid en verbazing.
Het begon onschuldig. Een kopje koffie met mijn overbuurman Niran, op een wankel plastic stoeltje onder een mangoboom. Hij had net zijn scooter verkocht, vertelde hij, voor 22.000 baht. Ik vond dat goedkoop. Of duur. Of iets ertussenin. Dus ik vroeg: “Is dat veel voor zo’n scooter?”
Niran glimlachte vriendelijk, nam een slokje koffie en zweeg. De mangoboom ruiste zacht. De stilte werd langer dan prettig. Ik had iets verkeerds gezegd, maar wist nog niet wat. Even later schoof hij zijn stoeltje naar achteren, knikte vriendelijk en verdween. Sindsdien groet hij me nog steeds, maar de gesprekken zijn korter. En altijd over het weer.
De eerste les: geld is geen gespreksstarter
In Nederland en wellicht ook in België praten we moeiteloos over geld. Wat je auto kostte. Hoeveel je huis waard is. Wat de buurman voor z’n nieuwe bootje heeft betaald. We draaien er niet omheen. In Thailand is dat anders. Hier is geld een beetje als een geest: je weet dat het er is, maar je spreekt het liever niet bij naam. Zeker niet in gezelschap. En al helemaal niet als farang.
Ik heb het meerdere keren geprobeerd. Met de verkoper op de markt. Met mijn vrouw haar tante. Met de man die me een tweedehands koelkast verkocht waarvan de thermostaat het begaf na dag twee. Telkens hetzelfde ongemak. Blikken die afdwaalden. Glimlachjes die net iets te strak stonden. Soms zelfs plotselinge drukte elders.
De tweede les: geld maakt ongelijk
Als farang loop je op financieel gebied al met 3-0 achter. Of voor, afhankelijk van je perspectief. In de ogen van veel Thai ben je rijk. Punt. Je hebt een huis (meestal). Je hebt een scooter (vaak). Je koopt verse koffie in plaats van zakjespoeder (soms). Je eet in restaurants met een menukaart (altijd verdacht). Of je nu van een AOW leeft of van aandelen in Singapore, doet er niet toe. Farang = geld.
Dus zodra je het onderwerp aanraakt, wordt het ongemakkelijk. Niet omdat men iets te verbergen heeft, maar omdat het impliciet al bekend is: jij hebt meer. Wat jij ook zegt, het klinkt snel als opscheppen of klagen vanuit luxe. “Ik betaalde 50.000 baht voor die airco” betekent hier niet: “Goh, wat duur.” Het betekent: “Kijk mij eens geld hebben.”
De derde les: geld is nooit maar geld
In het dorp waar ik woon, is geld geen neutrale eenheid van waarde. Het is verweven met gezichtsverlies, onderlinge hiërarchie, familiebanden, karma zelfs. Als een Thai zegt dat iets “maak maak” (erg duur) is, bedoelt hij niet alleen dat het prijzig is, maar ook dat het buiten zijn bereik ligt. Het gaat zelden over geld zelf, maar over wat het betekent: status, schaamte, geluk of verlies.
Mijn schoonbroer verloor ooit zijn baan. Hij vertelde het pas maanden later, met een glimlach, alsof hij net zijn sokken kwijt was. Intussen verkocht hij zijn motor, kluste zwart bij en at hij alleen rijst met vissaus. Geld was geen onderwerp. Overleven wel. Maar dat zei hij niet. Dat zag je alleen als je goed keek.
De vierde les: niet alles hoeft benoemd te worden
Inmiddels praat ik niet meer over geld met Thai. Niet omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen, maar omdat ik heb geleerd dat zwijgen hier soms beleefder is dan delen. Als iemand vraagt hoeveel iets kostte, zeg ik: “Ook niet niks.” Als ik iets koop, geef ik liever een glimlach dan een bonnetje. En als ik zie dat iemand het moeilijk heeft, help ik zonder woorden. Want in stilte is soms de meeste warmte te vinden.
De laatste les: geld is wat je geeft, niet wat je telt
Mijn buurman Niran? Die zegt nog steeds weinig. Maar vorige week legde hij een tros bananen voor mijn deur. Zonder briefje. Zonder prijs. Gewoon, omdat hij wist dat ik ervan hou. En ik? Ik zei niets. Ik at ze allemaal. En de dag erna hing ik een zakje mango’s aan zijn hek. We hebben geen woord over geld gewisseld.
En dat was precies goed zo…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’
Grappig. Op 16 april jl. schreef je al een soortgelijk bericht.
Ik ben het niet meer je eens. Mijn dochter heeft een nieuwe baan en ze weigerde mij te vertellen hoeveel ze nu verdient. Het zal best per persoon en situatie verschillen maar ik heb veel met Thais gepraat over inkomen, bezit en prijzen. Nederlanders zijn veel terughoudender wat dit betreft is mijn stellige indruk.
Denk het ook, afhankelijk van de persoon, hoewel de doorsnee Thai, meestal aan zijn water kan voelen dat die minder heeft als een buitenlander.
In mijn leven als werkend mens zijnde sprak men graag over geld uitgeven, maar wat er daadwerkelijk binnen kwam liever niet, nou zeg maar NIET.
In Thailand niet anders, in mijn beleving.
En ja, ik dacht ook dat de komkommertijd ingegaan was.
Inderdaad én Proficiat Tino,
Je bent ineens écht rijk.
Ik las in je curriculum vitae dat je enkel ‘n zoon hebt, maar nu ineens gezegend bent met ‘n dochter?
Dát is rijkdom Tino en daar kan géén financieel vermogen tegenop.
Naast mijn Nederlands-Thaise zoon heb ik nog een dochter en zoon geboren in Tanzania en een dochter geboren in Nederland waar in nu naast woon. Vier lieve kinderen, inderdaad een grote rijkdom. Ik heb een goed pensioen maar geen vermogen. Hoeveel zeg ik niet. Mijn Thaise familie weet het wel.
Ik schat zo maar in dat jouw dochter de mazzel heeft dat ze gebruik kan maken van het feit dat vanwege tekorten op de arbeidsmarkt zij als jongere veel meer krijgt dan iemand die in een bedrijf jarenlange ervaring heeft en altijd trouw is gebleven.
Als kind heb je dan inderdaad een reden om niets te zeggen want je schoffeert een hoop mensen die de situatie hebben geschapen om zo makkelijk je geld te krijgen en zeker met een sociaal bewogen vader.
Geheel met Farang Kee Nok eens, beter om niet over geld te praten.
Dat is voor mijzelf trouwens onderdeel van een heilige drie-eenheid waar ik met de Thai geen gesprek meer over begin, te weten het koningshuis, de politiek en jawel, geld.
Ooit, tijdens een bbq bij schoonmoeder thuis, zag ik kans een mee-etende buurman ernstig op de kast te jagen, door tijdens een tafelgesprek over politici, ( ongevraagd en terloops ) mijn afkeer van een zekere heer Thaksin uit te spreken.
Waarvan buurman zelf, zo bleek, vond dat deze met goud behangen zelfbevrediger door de hemel gezonden was om Thailand te redden van de ondergang.
Toen mijn schoonmoeder probeerde de zaak een beetje te sussen, door te zeggen dat ik een farang was, en het vast niet zo bedoelde, zei de buurman zoiets als :’ farang luak laew’.
Wat zoiets betekent als: de farang heeft al partij gekozen. Met als resultaat dat buurman de verdere avond alleen nog mijn kant op keek als hij niet anders kon, en dan nog met norse gelaatsuitdrukking.
Na die avond had ik mijn les geleerd, en heb me daarna nimmer meer over politiek uitgelaten in het bijzijn van de Thai.
Een alleenstaande al wat oudere zus van mijn vrouw praat ook altijd over geld. Niet over het geld dat ze heeft, maar over wat ze tekort komt. Van mij krijgt ze niks.
Ik zit binnekort voor het eerst in Thailand met vrienden en buren. In ons gezelschap zit een NL koppel die MultiM zijn. Ze lopen er sober bij. Geen flexing met dure horloges juwelen etc..vliegen alleen 1st class. Beter niet over geld praten is het beste denk ik .zullen ze zeker als ATM gezien worden door de thai?
Een Thai spreekt niet graag over geld? Nou, dat geldt dan zeer zeker niet voor mijn ex-vriendin.
Die had het steeds over miljoenen baht hier en miljoenen baht daar.
Goud, beleggingen, huizen, condo’s, land, zeg het maar, ze had overal verstand van.
Haar familie (haar vader dus) zat inderdaad goed in de slappe was, maar zij zelf, een vrouw van 40+ had niks, geen nagel om aan haar kont te krabben!
Mijn ervaring is dat een Thai maar al te graag wil weten, wat je huis heeft gekost, of je auto, scooter, hoeveel pensioen je hebt, enz.
Inderdaad die ervaring heb ik ook, ze vragen ook schaamteloos naar je inkomen, maar zijn ook open over hun eigen verdienste
Ik weet niet in welk Thailand de schrijver van het artikel leeft maar waar ik woon praten ze alleen maar over geld!
Zoals we in Nederland praten over het weer “lekker weertje he?” zo praten ze hier over geld.
Alleen…., ze praten nooit over zichzelf als het om geld gaat maar altijd over een ander.
Ik heb dezelfde indruk. Als ik Thai onder elkaar hoor praten valt het woord Tang wel vijf keer per minuut. Ik hoor ze zelden of nooit praten over de schoolresultaten van hun kinderen noch over bezienswaardigheden of enige cultuur. Geld is het voornaamste gespreksonderwerp altijd en overal.
ik kan me nog de thaise dame ,bij het uitstappen uit een lokaal vervoer middel, herinneren , die mijn vrouw aansprak op een beledigende toon , dat haar duitse vriend nooit in dit soort thaise vervoer middelen plaats nam maar een BMW had.
Bij mijn eerste bezoek vertelde ik aan een Thaise dat ik geen auto had.
Haar opmerking: Dat heb je zeker een vliegtuig.
In Thailand gaat het voornamelijk over geld en aanzien.
Wanneer mijn vrouw en ik iets nieuws gekocht hebben, dan vraagt de Thaise familie standaard hoeveel het gekost heeft. Ik erger mij hier wezenloos aan, omdat dit iets privé is.
Wij Nederlanders zijn dat misschien niet zo gewend .aar het grootste deel van de wereldbevolking is aanhanger van de pecunia religie een Amerikaan bijvoorbeeld vraagt je al na korte tijd;how much money you make?
En maakt daarop zijn keuze om de kennismaking voort te zetten of niet.
Dat geld hier een belangrijk item is in de gesprekken lijkt me logisch, 95% van de mensen heeft altijd een stuk maand over, als je geen geldzorgen hebt dan hoef je er ook niet over te praten.
Ik woon op de markt van een dorp net buiten de stad Khon Kaen.
Zit graag naaste de deur en winkel van mijn vrouw, naar het passerende volk te kijken.
Als de vrouwen zien dat daar een farang zit gaat hun blik gelijk omhoog om te kijken hoe groot het huis is…
En het is niet groot…
De Thai kennen de waarde niet van geld. Daarom praten zij er graag over. Niet alle Thai, sommige kennen de waarde wel, zeg ik er maar bij, anders ben ik te generaliserend bezig. Maar kijk maar een om je heen? Wie van jouw Thais kennissen heeft voldoende geld op de bank om ongemakken op te kunnen vangen? Wie van de Thai geeft minder uit per maand dan er aan het einde binnenkomt? Wie staat niet te boek in de registers van de enorme schuldenbergen die huishoudens in TH hebben? Als Thai geld hebben geven zij het uit. Hebben zij het niet dan gaan ze lenen. Wordtr er geleend , dan is er geen terugbetaling gegarandeerd. vandaar hun gevoeligheid voor repercussie van loansharks. Kijk morgenvroeg naar de vele Thaise journaals en tel maar eens hoeveel conflicten/tragedies/ongevallen er niet worden genoemd, gerelateerd aan geld.
Even een feitelijkheid om mijn betoog te staven: de huishoudelijke schuld in Thailand ligt rond de 90% van het BBP. Dit is een van de hoogste niveaus in Azië en duidt op een kwetsbare economische situatie voor veel gezinnen. Veel schulden komen voort uit lage inkomens en de stijgende kosten van levensonderhoud. De schuld daalt slechts langzaam, omdat mensen vaak nieuwe leningen moeten aangaan om in hun basisbehoeften te voorzien. Gaten worden met het graven van diepere gaten gevuld. Een cultureel fenomeen, want voor veel Thai is schuld een normaal onderdeel van het leven, vooral voor het financieren van consumptieve activiteiten. Het veranderen van deze culturele houding en het verbeteren van financiële geletterdheid is een langdurig proces.
En dan nog twee overpeinzingen: 1- hoewel de traditionele boeddhistische leer waarschuwt voor de gevaren van overmatige hebzucht, heeft de culturele en maatschappelijke interpretatie van deze leer in Thailand ertoe geleid dat rijkdom en financiële status sterk geassocieerd worden met spiritueel succes. Dit draagt bij aan de neiging tot lenen voor consumptie, om zo de schijn van welvaart te kunnen ophouden. Het is dus de cultuur, beïnvloed door het boeddhisme, die een rol speelt in de Thaise schuldenproblematiek, kortom niet het boeddhisme zelf. Het is een langdurige uitdaging om een balans te vinden tussen religieuze waarden en moderne economische realiteiten.
2- In de Thaise cultuur is er een sterke koppeling tussen rijkdom en ‘bun’ (verdiensten of goede daden uit vorige levens). Een persoon die rijk is, wordt vaak gezien als iemand die veel verdiensten heeft vergaard, wat hem of haar een hogere sociale status en respect geeft. Het vergaren van rijkdom wordt daardoor niet altijd gezien als een uiting van materialisme, maar als een teken van spirituele prestatie. Show-off van rijkdom, al is het maar via leningen, schulden en termijnen niet nakomen, is een groots iets. Gaat nooit lang goed, naar blijkt!
Even een paar feiten over huishoudschulden en sparen in Thailand.
1 sparen tien (10) procent van al het inkomen in Thailand wordt gespaard, veelal door de hogere inkomens. Maar ook in dorpen zijn fondsen waar bewoners maandelijks aan bijdragen en waar ze kunnen lenen als ze plotseling voor een hogere uitgaven staan
2 de helft van de huishoudschulden betreft hypotheken, een kwart zijn voertuigen en de rest zijn vaak ook noodzakelijke uitgaven bv voor schoolgaande kinderen, uitvaarten en bruiloften, financiële problemen na een overlijden, een scheiding, een failliet bedrijf of mislukte oogst
3 problematische schulden komen in Thailand vaak voor, meer dan in Nederland. Het is meestal een gevolg van wat ik onder punt 2 schreef, en niet zo vaak door onnodige luxe uitgaven. Een ander probleem is dat veel huishoudens, zoals in de informele sector, geen toegang hebben dat gewone leningen bij banken maar aangewezen zijn op dure en misdadige loansharks met rentes soms meer dan 100% per jaar.
Beste Tino, als je het feiten noemt, zou een bronvermelding wel passend zijn.
Beste Tino, het valt mij altijd op dat jij je best doet gedragingen van Thai mensen goed te praten, en hun aansprakelijkheden te bagatelliseren. Niet doen. Je helpt hen er echt niet mee.
Wat punt 1 betreft: hoge(re) inkomens hebben geen schulden nodig en kunnen gemakkelijk sparen. Voor hen hoeft verder geen betoog.
Punt 2: als het maandelijks inkomen wordt besteed aan de betaaltermijnen van hypotheek en financiering is dat verder prima. Als daarnaast geld overblijft voor de andere door jou genoemde kosten, ook goed. Je hebt het over de formele, bekende kant van de schuldenberg. Nu de meer onbekende, informele kant van het verhaal: hoewel de cijfers over informele schulden beperkt zijn, is de totale huishoudelijke schuld in Thailand wel bekend en behoort deze tot de hoogste ter wereld. Aan het einde van 2023 was de huishoudelijke schuld gestegen tot meer dan 90% van het bbp. In het eerste kwartaal van 2025 daalde dit licht naar 87,4% van het bbp. Het is aannemelijk dat een aanzienlijk deel van de kwetsbare huishoudens binnen deze totale schuld, ook informele leningen heeft. Een onderzoek, uitgevoerd door de Chulalongkorn Universiteit, schatte de totale huishoudelijke schuld in Thailand (inclusief informele leningen) op 104% van het BBP in het vierde kwartaal van 2024. Dit staat in schril contrast met de officiële cijfers van de Bank of Thailand, die de huishoudelijke schuld schatten op ongeveer 90% van het BBP. Het verschil van ongeveer 14% van het BBP, ofwel ongeveer 1.7 biljoen Thaise baht, kan gezien worden als een ruwe schatting van de informele schuld.
Punt 3: Het is niet alleen een kwestie van armoede en onbereikbaarheid van formele leningen, maar ook van het Thaise consumptiepatroon en de culturele normen rondom geld en sociale status. Zoals je weet is in Thailand In Thailand is ‘face’ een zeer belangrijk concept. Het is sociaal wenselijk om succesvol over te komen en te voldoen aan bepaalde materiële normen. Dit leidt tot een cultuur waarin het kopen van statussymbolen, zoals een auto, een nieuwe smartphone of dure kleding, wordt gezien als een manier om je succes te tonen en je sociale positie te verbeteren. Zelfs als er geen geld voor is, worden deze aankopen gedaan met geleend geld. Plus: de Thaise cultuur kent een ‘Sabai Sabai’ mentaliteit. Hoewel het een positieve benadering van het leven kan zijn, kan het ook leiden tot een gebrek aan langetermijnplanning en financiële discipline. Het kan ertoe leiden dat mensen niet sparen voor onverwachte uitgaven of toekomstige investeringen, waardoor ze kwetsbaar zijn voor financiële schokken.
Tot slot een andere overpeinzing: het is ook voor Thai mensen niet verkeerd om zich aansprakelijk op te stellen ten aanzien van overmatig consumptief gedragen, en er verantwoording voor te nemen. want wat gebeurde: de Thaise overheid heeft in het verleden programma’s gelanceerd om de informele schuld aan te pakken. Soms werden leningen kwijtgescholden of werden er laagdrempelige alternatieven aangeboden. Hoewel de intenties goed waren, creëerde dit ook de verwachting bij sommige mensen dat de overheid altijd wel zal ingrijpen en hen van hun schulden zal verlossen. Deze verwachting bleek e bereidheid om leningen aan te gaan zelfs te vergroten. Zo zie je maar weer: het kan verkeren daar in TH!
Leg even uit hoe leningen worden kwijtgescholden andreas,
Ik Ken 4 mensen die binnenkort moeten voorkomen voor de rechtbank voor Bankschulden,
Graag uitleg deze thaise mensen zullen je zeer dankbaar zijn.
Kwijtschelding van schulden is in Thailand in bepaalde gevallen mogelijk, hoewel dit niet zozeer een algemeen principe is als wel onderdeel van specifieke wetgeving en programma’s. Het Thaise rechtssysteem en de overheid hebben maatregelen getroffen om particulieren en bedrijven met financiële problemen te helpen. Hieronder voor jou een overzicht van de belangrijkste manieren waarop dit kan gebeuren:
1- via faillissementswetgeving: net als in veel andere landen biedt het faillissementsproces een mechanisme voor schuldkwijtschelding. Na een faillissementsprocedure kunnen resterende schulden worden kwijtgescholden, zodat de schuldenaar een nieuwe start kan maken. Dit geldt zowel voor persoonlijke schulden als voor schulden die verband houden met een onderneming.
2- via schuldhulpverleningsprogramma’s: de Thaise overheid en de Bank of Thailand (BOT) hebben verschillende initiatieven gelanceerd om de hoge schuldenlast van huishoudens aan te pakken. Enkele voorbeelden hiervan zijn:
“You Fight, We Help” (Khun Soo, Rao Chuay): Dit programma is bedoeld voor particulieren en kleine bedrijven. Het biedt onder andere lagere maandelijkse afbetalingen, uitstel van rentebetalingen en mogelijkheden voor schuldsanering. In sommige gevallen kan de rente volledig worden kwijtgescholden als aan alle voorwaarden wordt voldaan.
“Debt Clinic”: Dit programma richt zich op schulden die zijn ontstaan uit creditcards en persoonlijke leningen die langer dan 120 dagen achterstallig zijn. Schuldenaren kunnen hun schuld over een periode van maximaal 10 jaar in termijnen aflossen tegen een lage rente (3-5%). Als de schuldenaar de schuld volledig aflost onder de nieuwe voorwaarden, worden de opgebouwde rentekosten kwijtgescholden.
3- Via herstructurering van schulden: crediteuren in Thailand zijn verplicht om oplossingen voor schuldsanering aan te bieden aan schuldenaren met betalingsproblemen. Dit kan onder meer inhouden:
4- Via het aanpassen van de afbetalingsvoorwaarden, zoals het verlagen van de maandelijkse termijnen over een langere periode.
5- Via het consolideren van meerdere leningen in één nieuwe lening met gunstigere voorwaarden.
6- Tot slot: in sommige gevallen is het mogelijk om een deel van de schuld af te kopen door slechts een percentage van het uitstaande bedrag te betalen.
Het is belangrijk op te merken dat kwijtschelding van schulden in Thailand over het algemeen niet automatisch gebeurt en afhankelijk is van specifieke criteria en programma’s. De voorwaarden kunnen variëren afhankelijk van het type schuld (bijvoorbeeld woningleningen, autoleningen, persoonlijke leningen) en het bedrag.
Tot slot: leningen bij loansharks kunnen via politie-aangiftes en gerechtelijke dagvaarding aangepakt worden.
Andreas,ik praat nooit alle gedragingen van Thaiil ze alleense mensen goed. Ik wil ze alleen niet allemaal over een kam scheren: ik zijn best veel Thais die goed omgaan met hun financiën.
Laat dat soms in “misdadige loansharks met rentes soms meer dan 100% per jaar” maar weg Tino.
In mijn buurt is het ‘vrienden-‘/burentarief, en daar ken ik zo al 3 voorbeelden, al 10% per maand => {1,10^(12) – 1 =} 213,8% op jaarbasis. Loansharks rekenen 20% per maand [{1,20^(12) – 1 =} 791,6 op jaarbasis], of zelf 5% per week {1,05^(52) – 1 =} 1164% op jaarbasis].
Dit terwijl de informele leners volgens de wet (artikel 650-656) maximaal 15% op jaarbasis mogen rekenen. Op straffe van max. 2 jaar cel en/of ฿200.000 boete en verlaging van de rente naar 15% op jaarbasis (พระราชบัญญัติห้ามเรียกดอกเบี้ยเกินอัตรา พ.ศ. ๒๕๖๐).
Kennelijk maakt deze wet en de strafmaat geen enkele indruk, want die woekerpraktijken zijn schering en inslag.
Ter verduideliking aan Tino de rentes bij loansharks zijn 280%tot 360%per jaar en worden geind per dag.
De grootste schulden volgens grafieken en modellen zijn geen hypotheken was dat maar waar.
Grootste schulden zijn de geleende op afbetaling miljoenen scooters,smartphones,witgoed, air-conditioned op latere leeftijd auto
Gratis lening of aanbetaling 10.000 baht en lening voor 84 maanden a18% p jaar toyota vigo staat onder dak alleen op zondag rijden voor verzekering is geen geld voordeel bij nieuwkoop zit gratis 1 jaar verzekering bij
Zodoende is de grote schuldenberg bij het hele thaise volk in alle lagen van de bevolking.
Thaise bevolking pronken met geld wat ze niet hebben
Auto of motorfiets Kan niet meer betaald worden en word geconfisqeerd
Terug naar scooter 2e hands
Meeste thai dragen goud om te laten zien ook vaakop afbetaling via goudshops
Praat nooit over financïele privezaken. Nergens op de Wereld. Waarom zou ik?
Een Thai die er naar vraagt scheep je af met de uitdrukking die zij ook altijd gebruiken als ze geen antwoord willen geven:….’I don’t know’.
Simpel.
Volledig akkoord. Doe ik ook niet. En als men mij vraagt hoeveel mijn pensioen bedraagt dan is mijn standaard antwoord: ‘Niet genoeg’.