Madame Daeng is er niet (deel 2 en 3)
De tuinparty’s ten huize Roger-the-Bomber waren niet van de lucht. En berucht. Als
je niet over de tong ging, kon je niet aanschuiven. Dure limousines van
hooggeplaatste sujetten. Topbusinessdeals. Naast de prijzige heerschappen schoven snoeshanen door dezelfde deur naar binnen. In parelende gouden beken kabbelde de
Thaise Regency, de Franse Bollinger, de Dom Pérignon door een villa met Italiaanse
marmertrappen. De oudste gerijpte Schotse whisky’s in lounges met politici die de
rijkdom, de grote projecten, de stuwdammen op de Mun, het vastgoed van de Isaan
onder elkaar verdeelden.
Wie iets in de Isaan te betekenen had schoof aan, van Nakhon Ratchasima tot Udon
Thani, van Khon Kaen tot Ubon Ratchathani…
Je vond er kamers voor eerzame zakenlui, voor onbetrouwbare schooiers, voor
vrouwenlopers, voor flashy makelaars, voor mediaknutselaars.
De dorpsbewoners keken toe, spotten politici, zangers van Luk Thungliederen en Mor
Lam, mannen van de hightech, de bewoners van Pa Tio konkelfoesden, kletsten en
klepten, Thaise starlets die om de drie dagen een nieuw liefje hadden en geen slipje
droegen. Het kwam allemaal in de roddelpers van de lippen.
Allemaal vrij onschuldig. Ditmaal wou Madame Daeng echter niet over zich heen
laten lopen, nu ze met de hoogste pieten uit kon pakken. Ze had het schijt aan
iedereen! Niets kon haar deren, niets haar letsel toebrengen.
Ze is onaantastbaar, ze is onsterfelijk.
Door Roger was ze een eerbare dame. En Roger had het voor haar over.
Phannakorn vertelde me volgende tijding, ze stalde net haar scooter onder het afdak
van de Big C: ‘She this time the angry lady, the angry lady with important friends. She
go to court, she go to judge. she do not tolerate the gossip.’
Van achterklap wijzigde het zich tot laster en eerroof.
Bij de politierechter werd de lijst wegens smaad standaardklacht van Madame
Daeng, zo lang dat de man er gek van werd. Ze sleurde iedereen onvermurwbaar voor
de vierschaar van het district. Alle kwaadsprekers kregen steevast van hem de steen
der gerechtigheid om de nek. Automatisch gaf de rechter haar gelijk. Keer op keer
werd haar naam gezuiverd – op basis van dreiging met dwangsom.
Geld doet nadenken. Pa Tio is er beter van geworden. De mensen weten nu wanneer
ze moeten zwijgen.
De waarheid is nergens te vinden. Nergens ter wereld.
Madame Daeng vond niet dat ze een slecht mens was.
Geef haar ongelijk!
Pa Tio, stille raadsels binnenshuis, voor dood liggende honden buitenshuis.
3
Op een dag moest Roger voor een doel naar de VS, een deal van zijn bedrijf in
zakenjets. Hij bleef een hele tijdspanne weg en Madame Daeng begon een
onweerstaanbare hartstocht te ontplooien, dit keer niet voor mannen, wel voor
gokken. De passie voor gokken!
Eigenlijk was haar hele leven al een pokerspel. Gloed, hartstocht overgave, alles of
niets. Isaanse furie.
Van toen Roger-the-Bomber een maand weg was, gooide ze zich erop. Ze ging in de
leer. Ze speelde eerst in obscure goktenten en vermaakte zich met noeste en vlijtige
volharding. Een neiging waar ze blind van werd.
Voor het oog van de mensen rijfde ze miljoenen binnen. Helaas, Zero! Noppes. Het
casino rijfde het geld binnen… Madame Daeng was in een ommezien blut, ze had
geld nodig om door te gaan. Ooit, eens werden de jetons in torenhoge stapels naar
haar toegeschoven, dat zag ze voor zich.
Wie aan niets verslaafd is, heeft geen recht van spreken over gokdemonen.
Toen ging ze voor echt. Zo kwam de Laotiaanse maffia van Savannakhet in beeld.
In die stad zijn de casino’s en het Savan Vegas Casino is het grootste. In Mukdahan
van Thaise zijde leggen grote busmaatschappijen weekendtrips in voor Thaise
mensen, vanaf drie dagen gokken zijn de hotelkamers een aansluitend weekend lang
gratis en de bussen krijgen bij de grensovergang een bevoorrechte behandeling met
weinig controle.
Ongebreideld begon ze in dat casino bij de maffia geld te lenen, vulde de put, maakte
hem weer leeg, leende weer, gaf onderpanden, haar scooter, haar pick-up,
zakenbrieven en ze bleef doorspelen.
Steeds grotere bedragen, de onderwereld, de Lao-Chinese broederbond, in verre
verwantschap met Khun Sa was gul. Hoe meer ze te leen geven, hoe hoger ze de rente
optrekken. Tot driedubbel.
Aan het eind kwamen de waardevolste goederen aan bod. Rijstakkers van haar
ouders, het landgoed van Roger met zijn bossen in de heuvels, haar superdure luxe
villa…
Ze wou blijven doorspelen, helaas!
Madame Daeng was haar eigen grenzen ontstegen. Zonder spoor.
Zo is ze een mythe.
Mythen bestaan op zichzelf, ze hoeven niets te bewijzen.
Per definitie is ze vogelvrij. Al vijf jaar dokt ze haar schulden niet af. Het criminele
nietsontziende schorem daar bij de Mekong wil haar te pakken krijgen, wil moord,
dat lukt niet zomaar. Alleen een scheve grijns om de mondhoek.
Een verzetsstrijder tegen de woekerrenten van de Chinese geldschieters is Madame
Daeng in zekere zin. Een volksheldin. Madame Daeng maakt de Chinese
onderwereld van Mukdahan en Savannakhet te schande. Woede is tot moordzucht
getransformeerd.
Hier in regio Yasothon krijgen ze er wel mee te maken. Voor een brommer, een pick-
up, een bruiloft, een annex voor opa krijgt geen mens een lening van de banken als hij
geen onderpand kan geven. Officieel. Dan komen de maffiabonzen van Savannakhet
op de proppen, ze vragen geen borg, ze vragen alleen woekerrenten. Tot het niet meer
kan…
Dan doen ze hetzelfde als de banken. Zo geraakt iedereen blut.
Madame Daeng is een opstandelinge tegen het maffiageld. Op gevaar van eigen
leven. Ze heeft een bestaan, los van haar bestaan.
En zo is ze een mythe. Mythen bestaan op zichzelf, ze hoeven niets te bewijzen.
Ze is een Madame tegen het kwaad.
Ze doet wat niemand durft.
Zelfs als ze zich als monnik had verkleed, verborgen in een kloostercel van een heilige
wat, sleepten die criminelen haar zonder enig respect voor de boeddha aan haar
haren naar buiten, gaven ze haar een nekschot voor de tempel temidden de
monniken.
Niemand weet waar ze zich verbergt. Pa Tio houdt de kaken op elkaar, zijn fantasie in
bedwang. Zelfs de vadsige voor dood liggende honden in de nauwe straat hebben het
blaffen verleerd.
Eén verkeerd woord kan naar haar verborgen bestaan leiden.
Sinds de waarheid niet bestaat, draagt heel Pa Tio haar in het hart. En op handen. De
dorpelingen bijten nog liever het puntje van hun tong af.
Tot op vandaag niet één baht vereffend, in rook opgegaan.
Iedere morgen stoppen twee maffiamannetjes met zwarte bril met spioneren bij de
vroegere villa van Madame Daeng. Ze mocht maar eens opdagen. Stroef en stram
kruipen ze uit de auto in de kleur van de dood, slepen de vadsige, roerloze honden aan de kant, geven plankgas, laten een dikke roetwolk na in de steeg. Geblameerd is
de maffia.
Van alle uitgeperste stervelingen uit de Isaan is Madame Daeng de heldin.
Ze is de sterkste vrouw van de Isaan.
Dat weten we nu al.
Amnat Charoen november 2015 – Saigon maart 2026
Over deze blogger
-
Ik doorkruis al jarenlang het Verre Oosten: mysterieus Azië dat mij inspireert tot mijn Project Korte Verhalen, gestart in 2012.
Ik ben gebeten door de verbrijzelde eigenheid van het Korte Verhaal, 'In der Beschränkung zeigt sich der Meister'. (Goethe).
Het wil niet de indruk wekken, zoals het proza, dat leven iets afgeronds is. Bangkok is mijn tweede thuis.
Gedichten schrijf ik al 59 jaar met locatie en inspiratie Lage Landen. Filoloog Nederlandse & Zweedse/Deense taal en literatuur, leraar & directeur middelbare scholen, copywriter bureau MAW (Met Andere Woorden).
Heden superactief op rust. Stelregel: Alles gaat over geluk - of hoe we het compenseren.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur10 maart 2026Madame Daeng is er niet (deel 2 en 3)- Cultuur9 maart 2026Madame Daeng is er niet (deel 1)
Cultuur4 januari 2026Het bezoek van Sa
Opinie30 april 2025De pick-up – een kwestie van driften