Ah, Thailand. Het land waar tolerantie zo diep geworteld is dat het lijkt alsof iedereen geboren wordt met een onzichtbare gebruiksaanwijzing: “Niet schudden, niet bekritiseren, altijd glimlachen.” Het is een paradijs waar je ego nooit een krasje oploopt, maar waar ook niemand zich ooit afvraagt of dat ego misschien een likje verf kan gebruiken.
Tolerantie is hier geen deugd, maar een overlevingsstrategie. Je bemoeit je niet met anderen, je kijkt weg bij problemen, en kritiek is een taboe dat zo heilig is dat zelfs een mislukte tempelrenovatie met applaus wordt ontvangen. Iedereen blijft keurig binnen de lijntjes, alsof de samenleving een gigantische kleurplaat is en elke afwijking direct een nationale ramp veroorzaakt. Maar ja, als de wereld net zo tolerant was als Thailand, hadden we nu waarschijnlijk een Nobelprijs voor beleefdheid, maar nog steeds geen idee hoe we een klimaatcrisis oplossen.
Ironie en sarcasme? Dat zijn exotische westerse delicatessen die hier niet op het menu staan. Stel je voor: een cultuur waar niemand ooit een sarcastische opmerking maakt. Je zou bijna medelijden krijgen met de Thaise taal, die nooit de kans krijgt om te schitteren in al zijn snijdende pracht. In plaats daarvan blijf je hangen in beleefdheden en oppervlakkige gesprekken, waarin de grootste spanning het kiezen van de juiste toonhoogte is. Tolerantie is hier een rookgordijn voor passiviteit. Waarom een probleem aanpakken als je ook gewoon vriendelijk kunt glimlachen en hopen dat het verdwijnt?
Het schoolsysteem is misschien wel de grootste manifestatie van deze cultuur. Hier faalt niemand. Niet omdat iedereen briljant is, maar omdat falen betekent dat de hele familie collectief door het stof moet. Het resultaat? Rapporten vol uitstekende cijfers, terwijl niemand weet wat ze eigenlijk geleerd hebben. Het is alsof je een taart bakt zonder oven: het ziet er prachtig uit, totdat je een hap neemt en alleen maar deeg proeft. En dat deeg smaakt naar gezichtsverlies.
Toch verandert er iets. De jongere generatie probeert, voorzichtig en met een beleefde glimlach, het masker een beetje los te wrikken. Competitie sluipt de samenleving binnen, alsof het een ongenode gast is op een perfect georganiseerde bruiloft. Maar oude tradities sterven langzaam, zoals een batterij die maar niet helemaal leeg wil raken. Zelfs de meest ambitieuze Thaise leider blijft beleefd luisteren naar een compleet zinloze vergadering, terwijl hij innerlijk smeekt om een blikje ironie.
En zo leer je in Thailand dat tolerantie geen brug is naar een betere wereld, maar eerder een hangmat waarin iedereen lekker ligt te dommelen. Comfortabel, ja. Effectief? Niet echt. Maar wie heeft dat nodig als je toch nooit kritiek krijgt op het feit dat je in die hangmat ligt?
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column10 januari 2026Column – De nationale trots glijdt weer eens genadeloos op de bek in de polderprut
Column29 december 2025Column – 2026 wordt een herhaling van déjà vu in HD-kwaliteit
Column23 december 2025Column – Een kerstfeest voor wie geen idee heeft wat het betekent
Column19 december 2025Column – Hoe door een cola van bijna 300 baht het vertrouwen in Pattaya verdampt
Weer een geweldige column, Expat! Je kent de Thaise samenleving, cultuur en taal als geen ander. Tolerantie is inderdaad de basis van het Thaise leven. Thailand kent geen protesten, demonstraties of opstanden, laat staan dat iemand daarvoor in de gevangenis beland. Ik heb ook nog nooit ironische of sarcastische opmerkingen gehoord in Taailand. Thailand kent ook geen stand-up comedians waar leuke grappen worden gemaakt en situaties en personen worden uitgelachen.
En hebt ook helemaal gelijk wat het schoolsysteem betreft. Mijn zoon had altijd uitstekende cijfers, hij kreeg ook nooit kritiek, maar af en toe wel een klap wat hij tolereerde.
Je hebt goort gelijk, Tino.
Deze expat heeft dezelfde ervaringen als mij. Ik woon al bijna 20 jaar hier in Pattaya. Naar volle tevredenheid, moet ik zeggen. De Thaise cultuur is zo lekker sabaai sabaai en mai pen rai. De mensen zijn zo heerlijk tevreden met hun wereldberoemde Thaise glimlach.
Elke ochtend staat het bier goed koud hier in de vele bars, en de leuke meisjes zijn warm en geven deze jonge Piet van 86 nog prima aandacht.
Dat is volgens mij ook wel wat deze expat bedoelt met de column. Het is gewoon goed toeven hier en de Thai zijn het gelukkigste volkje op deze planeet. Ze hebben het goed he? Bordje vol rijst en een leuk huisje in Isaan.
Nee, voor mij geen Holland meer. Nooit meer.
Piet de Vries
Dit was een sarcastische reactie. Thailand is het omgekeerde van wat de Expat hier beschrijft.
Haha, de Expat heeft Tino op de kast gekregen. Laat dat nu net de bedoeling zijn van een column. Dat moet jij toch weten Tino?
Een column is een kort verhaal van een vaste auteur op een vaste plek en tijd. De inhoud kan erg verschillen, van grappig of sarcastisch naar wetenschappelijk of filosofisch en soms boos. De kern moet wel een aanvaardbare waarheid bevatten.
Nee hoor Tino dat klopt niet wat je zegt. Ik heb het even voor je opgezocht:
De bewering dat een column niet de absolute waarheid hoeft te zijn, maar eerder een persoonlijke interpretatie of mening is, vindt ondersteuning in de algemene opvattingen over wat een column inhoudt. Dit genre van schrijven wordt doorgaans gekenmerkt door subjectiviteit, opinievorming en stilistische vrijheid. Hier zijn enkele bronnen en referenties die deze definitie ondersteunen:
Van Dale Groot Woordenboek van de Nederlandse Taal – Definieert een column als: “Kort stukje in een krant of tijdschrift waarin de auteur persoonlijke meningen of beschouwingen geeft.” Dit impliceert dat het genre ruimte laat voor persoonlijke interpretatie.
‘Het schrijven van columns’ door Koen Vermeiren (2015) – Dit boek bespreekt het verschil tussen journalistiek en columnschrijven en benadrukt dat een column eerder een podium is voor opinie en creativiteit dan voor objectieve verslaggeving.
‘Op zoek naar het column-genre: een genreanalyse’ (De Gelderlander, 2006) – Een artikel waarin wordt benadrukt dat columns vaak bedoeld zijn om te prikkelen en aan te zetten tot nadenken, niet om een objectieve waarheid te presenteren.
Mediawijsheid.nl (Nederlandse mediawijsheid organisatie) – Omschrijft columns als een journalistieke vorm waarin persoonlijke opvattingen, vaak met een knipoog, een centrale rol spelen.
Kortom, het is een breed gedragen inzicht dat een column eerder een subjectieve kijk biedt dan een strikte weergave van feiten. Dit maakt het een krachtige vorm van communicatie, zolang de intenties helder blijven voor de lezer.
Het is wel dodelijk vermoeiend dat maar weinig mensen snappen wat een column is. Kennelijk worden mensen zo emotioneel als je wat verkeerds over Thailand zegt, dat zelfs nadenken niet meer lukt.
Kennelijk interpreteren mensen hier nogal vlug iets op hun eigen persoonlijke manier. Spijtig wat enige nuance leggen lukt blijkbaar steeds moeilijker.
Wat is dat toch voor houding dat enkel ja en amen gezegd moet worden omdat hardliners weer eens wat publiceren. Niemand mag kennelijk anders beweren wat niet in de lijn der verwachtingen past. Een tegengeluid mag niet gezien worden als toevoeging of verbreding. Heb jij het dan zelf zo bij het rechte eind? Er is een groot verschil tussen kritiek hebben op feiten door die te analyseren en alternatieven aan te reiken, of met een simpele uithaal de criticaster uithangen. Dan ben je enkel bezig je negatief op te stellen, want inhoudelijk laat je niets los en geef je niet thuis. En dat gebeurt vaak en nog maar 2 mensen die proberen zich daartegenover te weer te stellen, en krijgen van jou onder uit de zak. Het moet er kennelijk altijd maar om gaan hoe slecht Thailand zich manifesteert op allerlei gebied. En dit mag enkel maar bevestigd en beaamd worden. Het land en de mensen kunnen er nooit goed doen. De glimlach is een façade, de houding van Thaise mensen een overlevingsstrategie, de hangmat de enige ambitie. Inderdaad, zo gemakkelijk allemaal. En ondertussen maar jeremiëren over belastingen, geen aanspraak op het Thaise zorgsysteem, aangezien worden als ATM kast, en mekkeren over Thaise vrouwen met Thaise gewoontes. Wat al die criticasters gewoon hebben is dat ze na jaren verblijf in eigen lamlendigheid zijn beland en niets anders meer weten te doen dan hun eigen teleurstelling sublimeren. Ze hebben zichzelf in complete afweer gemanoeuvreerd. Wees maar lekker blij met jouw simpele uithalen naar anderen.
Ik heb ook niet gezegd dat een column alleen ‘de absolute waarheid’ moet bevatten maar wel dat er een ‘kern van aanvaardbare waarheid’ moet zijn. Daaromheen kan er humor, sarcasme, tegenspraak en boosheid zijn. Een column kan niet alleen onwaarheden of leugens bevatten. Het moet wel degelijk uitgaan van feiten, met daarnaast allelei interpretaties.
Beste Tino, ik mis de bronvermelding van je bewering.
Prachtig beschreven !.
Precies Expat, maar dat is ook gelijk waar ik me aan erger, bij mijn schoonfamilie hebben een ruim huis maar het is er altijd een bende dingen worden niet opgeruimd, we hebben wel ergens een hamer of tang maar niemand weet waar.
Daarom kunnen ze nooit wat vinden, als ik dan tegen mijn vrouw mopper wordt dat gelijk als heel negatief bestempeld, terwijl ze thuis in Nederland het zo fijn vind dat ik alles een plekje geef ( terwijl zij nog wel eens in de oude gewoonte wil vervallen) en daardoor alles wat meer georganiseerd is.
Maar hier in Thailand het gesprek daarover aan gaan met de familie absoluut niet, zo jammer want je kan toch leren van andere ideeën maar nee vooral niks kritisch bekijken
Groet Rob
Een columnist heeft de vrijheid allerlei stijlfiguren te gebruiken zoals daar is: de hyperbool. Wikipedia: “Een reden om een hyperbool te gebruiken kan zijn om bijvoorbeeld een emotie of een mening extra nadruk te geven. Maar ook variatie in schrijfstijl en humor kunnen redenen zijn om de hyperbool te gebruiken. Doorgaans wordt een hyperbool niet letterlijk genomen.” En dat laatste zullen we dan de de schrijver des artikels ook maar niet doen, want hij overdrijft hier schromelijk. Dat heeft ie dan gelijkend op de twee andere columnisten, waarbij de een overdrijft in aantallen woorden en de ander in verzuchtingen.
Met de eerste alinea ben ik het al niet eens: Thaise mensen zitten voortdurend aan elkaar te schudden. Zijn voortdurend elkaar aan het bekritiseren, en het klopt: hebben eerder een glimlach op hun gezicht dan een norse uitdrukking, zo karakteriserend voor de Nederlander. Of neem de Vlaming. Die zegt zelf lachend dat zijn woorden niet serieus genomen hoeven te worden. En zo heeft elk individu wel een tic.
Lees de Thai kranten, zie de Thai TV, laat Thailandblog op je inwerken: de Thai zorgt wel degelijk voor deining.
Tolerantie is in NL in ieder geval en absoluut al geen deugd. Hoezo in Thailand een overlevingsstrategie? Is in NL polarisatie een absolute trend, daarentegen is in Thailand meer neiging tot toegevendheid. Hier gaat de de schrijver zijn onvermogen tot goed interpreteren van zijn observaties zien. Het is niet nodig om over iedereen en alles heen te vallen. Was de wereld maar wat meer zoals de Thai, dan was een Nobelprijs voor beleefdheid sowieso al onnodig. En heeft die werkelijke wereld dan wel een oplossing voor de klimaatcrisis, of is die eigenlijk al niet de veroorzaker ervan?
Wat weet De Expat over de Thaise taal? Waar is hij bekend met een tekort aan ironie en sarcasme? En wat weet hij over het kiezen van de juiste toonhoogte als die bij voorbaat al vaststaat? Niet de toonsoort maar het woord wordt gekozen vanwege de betekenis waarbij de toon slechts het soort woord aangeeft. Is De Expat wel bekend wat de strekking van zijn woorden is en kiest hij wel de juiste?
Oeso-Pisa 2022 resultaten hebben laten zien dat het zeer slecht gesteld is met het Thai onderwijs, zelfs als je deze vergelijkt met landen die in dezelfde sociaal-economische omstandigheden verkeren. Daarbij komt dat de VN Thailand attendeerde op haar immense dropout-fenomeen. Maar waren de cijfers voor Nederland dan zo best? En had België niet te kampen met een forse ‘terug-uitgang’? Thailands gebrekkige show off schoolsysteem gebruiken om wat hilarisch over te komen is wel heel goedkoop.
Tot slot: de een na laatste alinea slaat nergens op, zelfs niet als poging om gegeven kritiek wat te temperen, en de laatste alinea toont dat de schrijver zelf vanuit een hangmat lui en lijzig voor zich uit heeft liggen typen. De eigen belofte tot een dagelijks schrijfsel moest worden ingevuld.
Wat een vreemde en warrige reactie. Probeer je de intellectueel uit te hangen Joost? Gelukkig schrijf jij geen columns voor Thailandblog.
Elke alinea mijnerzijds impliceert een stelling. Probeer daar maar eens antwoord op te geven in plaats van warrigheid te ontwaren. Zo gemakkelijk jouw reactie!
Geweldige column, wederom een voltreffer. Laatst schreef iemand op Thailandblog nog over zijn dochtertje die op haar rapport een 10 had voor zwemmen. Op de vraag of zij wel kon zwemmen antwoordde de leerkracht zonder blikken of blozen; Nee.
Dan was het zeker voor moed en inzet.
Er word volgens mij best nog wel eens geprotesteerd in Thailand, maar dat kan je gevangenis straf of nog erger je leven kosten. Zullen daarom de mensen in het algemeen niet wat voorzichtiger zijn in hun woorden.
Bart Janssen, juist gezien! Het wat flegmatieke gedrag van de Thai geeft berusting weer. Berusting in een maatschappij waarin de kleine man geen barst te vertellen heeft en nadeel ervaart als hij de mond open trekt.
Maar dat is niet alleen in Thailand. Geef De Expat een woonst in Cambodja, in Noord-Korea, in een land in Afrika en na tig jaar wonen komt hij voor dat land met precies dezelfde conclusie als over Thailand. Angst regeert en men verstopt dat achter een vrolijke glimlach ook al is er geen rijst op de plank. Voor die rijst heeft men een ritselcircuit maar naar de farang toe is er de glimlach. Met bloedend hart stand ophouden…
En hoe zit het in ons polderlandje?
Ik ben altijd weer verrast door de reacties op een mijns inziens zeer realistische benadering van de Thaise samenleving. Al die mensen die het zo geweldig vinden in Thailand hebben geen idee van het leven van de vele Thais die met moeite het hoofd boven water houden. Die met een karretje fruit verkopen, achter op een vuilniswagen staan, schoonmaakster zijn in een hotel. Er zijn mensen die denken dat Thais ontzettend blij worden van het ons naar de zin maken voor een paat centen. Thailand is een prachtig land voor de buitenlanders met geld en voor de bovenlaag van de bevolking, waar De Expat en ondergetekende en alle reageerders bij horen, alsmede de leveranciers van roze brillen.
Ik ben blij met de goed verwoorde waarnemingen van De Expat. Nieuw zijn zijn waarnemingen niet voor mij, want ik kom al 45 jaar in Thailand en zie ongeveer hetzelfde door mijn bril.
Klopt wat je zegt. Ik woon inmiddels al zo’n 20 jaar in Thailand en achter de glimmende tempels en de glimlach zit heel veel leed. Ik spreek redelijk Thais en volg het nieuws dagelijks, het is een lange rij van moord, doodslag, huiselijk geweld, drugs- en alcoholgebruik en ga zo maar door. Deze week nog een dronken Thaise kerel van 74 die een politieagent doodreed die bij een school stond te wachten, verder ook nog vele gewonden. Het is schering en inslag.
Maar de roze brillenbrigade kijkt de andere kant op.
Precies, alsof het in ons eigen land zoveel beter gaat. Wat een Thai doet is mijn probleem niet.
Maar eerlijk gezegd houd ik mijn roze bril liever stevig op. Soms is het gewoon beter om al die ellende buiten te sluiten en in mijn eigen bubbel te blijven. Het geeft me rust en geluk, en dat is uiteindelijk wat telt.
En dan nu even over een grappige en sarcastische Thai. De stand- up comedian Note Udom dreef de spot met van alles en nog wat in de Thaise cultuur bijvoorbeeld over de heilige geesten en geesteshuisjes. Hier mijn verhaal over hem:
https://www.thailandblog.nl/cultuur/note-udom-thailands-meest-bekende-en-geliefde-stand-up-comedian/
In 2024 werd Note Udom vervolgd wegens majesteitsschennis voor een paar grappige opmerkingen over de theorie van de ‘Economie van het Genoeg, de ‘sufficiency economy theory’ , เศรษฐกิจ พอเพียง , een theorie en filosofie bevorderd door koning Bhumibol en opgenomen in de huidige grondwet. Heel erg tolerant (sarcasme)
We blijven ons gewoon afvragen: hoe zitten die lui hier toch in elkaar? Ze zijn toch anders. Kunnen we wat generaliseren om ze toch enigszins te kunnen begrijpen?
Misschien eens bij jezelf beginnen? Verdiep je in hun geschiedenis en cultuur. Waarom “die lui” bij voorbaat op afstand plaatsen? Bedenk wat armoede doet. Was Nederland zo vrij en blij destijds? Het heeft 30 jaren geduurd alvorens NL na WO-II democratischer en vrijer werd. Of toch blij dat De Expat jouw vooroordelen bevestigt?
“Die lui” zitten net zo in elkaar als jij en ik Van Dalen.
De omstandigheden waarin “die lui” opgroeien en (over)leven verschillen van de omstandigheden waarin wij opgroeien en leven.
Je zult “die lui” beter begrijpen als je de taal leert, je openstelt voor vriendschappen met “die lui”, wat leert over de geschiedenis van “die lui”, kennis neemt van wat algemene gebruiken van “die lui”, de politiek van “die lui” volgt, enz.
Kortom: integreren. Dan kom je hoogstwaarschijnlijk tot de conclusie dat “die lui” net zo in elkaar zitten als wij.
Geheel mee eens Theo. En ik zou adviseren niet te vetrekken vanuit het uitgangspunt wij zij of dat “zij” (“die lui”) zooo anders zijn. We zijn allemaal mensen en het is de combinatie van karakter, omgeving (sociaal en economisch) die daar nog een draai aan geven. Vanuit dat startpunt kun je dan de verschillen en overeenkomsten tussen mensen zoeken.