Column – De Thaise kiezer omarmt de laars van de generaal en de fabel van veiligheid
Jij dacht misschien dat er na jaren van politiek moddergooien eindelijk een frisse wind zou waaien door het Land van de Glimlach. Droom lekker verder, want de realiteit is een keiharde klap in je gezicht. De stembusgang was geen feest van de democratie, maar een begrafenis van de hoop op verandering. Het volk liet zich leiden door angstbeelden en koos eieren voor zijn geld in de vorm van een autoritaire vaderfiguur.
De uitslag is een middelvinger naar iedereen die geloofde in vooruitgang en hervorming. We zagen geen spannende nek-aan-nekrace, maar een ordinaire machtsgreep via het stemhokje. De gevestigde orde lacht in zijn vuistje, terwijl de kiezer vrijwillig zijn eigen ketenen smeedt. Het is een fascinerend, doch treurig schouwspel van collectieve zelfsabotage waar jij als toeschouwer slechts met open mond naar kunt kijken.
Anutin Charnvirakul is de lachende derde die er met de buit vandoor gaat. Zijn partij Bhumjaithai harkte maar liefst 194 zetels binnen door ongegeneerd in te spelen op onderbuikgevoelens. De spanningen met Cambodja kwamen als een geschenk uit de hemel vallen. Niets werkt immers beter dan een buitenlandse boeman om de rijen te sluiten en het volk achter de vlag te krijgen. Anutin kroop zo dicht tegen het leger aan dat ze nagenoeg versmolten tot één entiteit. Veiligheid en daadkracht waren de holle frasen die de bange burger in slaap moesten sussen. Het is politieke marketing van de bovenste plank, waarbij inhoud volledig ondergeschikt is gemaakt aan spierballentaal en militair vertoon.
De Volkspartij dacht even dat ze het morele gelijk aan hun zijde hadden. Helaas pindakaas, want gelijk hebben is iets anders dan gelijk krijgen. Ze mogen weer plaatsnemen op het strafbankje van de oppositie na een verlies van vijfendertig zetels. Hun progressieve gezwets schrikte de conservatieve oom en tante af, terwijl de jongeren hun draai naar het pragmatische midden niet pruimden. Ze hielpen Bhumjaithai eerder strategisch in het zadel en kregen nu het deksel keihard op de neus. Het is een klassiek geval van hoogmoed voor de val en een gebrek aan politiek instinct. Hun juridische problemen waren slechts de kers op een toch al bedorven taart.
Er vloeiden tranen met tuiten bij de familie Shinawatra. Hun ooit zo machtige imperium Pheu Thai stortte in elkaar als een kaartenhuis in een tropische storm. Zelfs in het heilige Chiang Mai lusten ze die oude koek niet meer. Paetongtarn babbelde iets te gezellig met de Cambodjaanse aartsvijand Hun Sen en dat kostte de partij de kop. Papa Thaksin heeft zijn magie definitief verloren en is veranderd in een politiek spook dat niemand meer bang maakt. Twintig jaar dominantie is in één klap weggevaagd door pure arrogantie en feodaal gedrag. De kiezer heeft schoon genoeg van deze dynastie en trapte ze zonder pardon naar de uitgang.
Thailand kiest overduidelijk voor de weg van de minste weerstand. Geen revolutie of vernieuwing, maar restauratie van de oude macht in een nieuw jasje. Jij mag toekijken hoe het land zichzelf vastdraait in een conservatieve wurggreep met een glimlach op het gezicht. Democratie is prachtig, zolang de uitslag maar past in het straatje van de elite en het leger.
Welterusten, Thailand.
Over deze blogger
- De Expat (66) woont al 17 jaar in Pattaya en geniet van elke dag in het land van melk en honing! Vroeger werkzaam in de wegen en waterbouw, maar het grillige weer in Nederland ontvlucht. Woont hier met zijn Thaise vriendin en twee honden net buiten Pattaya, op 3 minuten loopafstand van het strand. Hobby's: genieten, uitgaan, sporten en met vrienden filosoferen over voetbal, Formule 1 en politiek.
Lees hier de laatste artikelen
Column12 februari 2026Column – De Thaise kiezer omarmt de laars van de generaal en de fabel van veiligheid
Column5 februari 2026Column – De grote Thaise stembusgoocheltruc van acht februari
Column27 januari 2026Column – Sterven in het zicht van de haven of de bouwput
Column21 januari 2026Column – De symfonie van gescheurde trommelvliezen en het pletwalsballet
Wat een negatief verhaal. Het is geen feest van de democratie want het volk heeft verkeerd gestemt. Het ontgaat de expat blijkbaar dat democratie de wil van het volk is.
Blijkbaar zit het Thaise volk niet te wachten op de Socialistische Republiek waar de expat van droomt, maar is best tevreden met de huidige situatie in het Koningkrijk Thailand.
Wellicht kan de expat verhuizen naar een socialistisch land als China of Noord Korea. Daar loopt hij niet het risico dat socialistische partijen worden weggestemd.
En toch lijkt het er op, dat de toe
de toekomstige regering zal, meer dan waarschijnlijk, bestaan uit BJT, DEM en… PT. (aangevuld met een aantal eerder kleine partijend
Want in Thailand, bestaan er naast de naamstemmen (plaatselijke invloedrijke figuren) ook nog de lijststemmen (popular votes). verdeling in van de parlementzetels, 400 voor de naamstemmen, 100 voor de lijststemmen.
Laat nu blijken dat de partner (Klatham) in de lopende regering, naast zijn vierde plaats op de naamstemmen, maar 5 zetels haalt via de popular votes… en DEM 10….
Trouwens Klatham was een niet zo onbesproken partij en vele van zijn leden werden genoemd als zijnde bedrijvig in wat Thailand, nu zo vlot noemt, Grey Zone. Foei daar doen wij (openlijk) niet meer aan mee.
Wat PT betreft, lijkt alles vergeven en vergeten, tenslotte is het leger de grote winnaar (ook financieel) van die hele , in de pers, opgefokte heisa.
Om niet het risico te lopen op politieke onrust in de straten, keuze dus voor DEM en PT.
Iedereen tevreden dus.