De energiemaker – deel 7 (lezersinzending)
De energiemaker zat in zijn denkhouding in de schaduw van zijn kantoortje. De oorlog in het Midden-Oosten duurde voort. De brandstoftekorten en de energieproblemen overspoelden het nieuws in de media. Hij kon een glimlach niet onderdrukken. Misschien dat het nu bij de mensen een beetje ging doordringen dat hij een heel belangrijke baan had. Werd het niet hoog tijd afscheid te nemen van die fossiele brandstoffen?
Het was mogelijk geweest in een tijdsbestek van nog geen 20 jaar iedereen in de wereld te voorzien van een mobiele telefoon. Netwerken waren opgesteld, zendmasten geplaatst. Waar dan ook, iedereen was voor iedereen bereikbaar.
Dan zou het toch ook mogelijk moeten zijn in een niet al te lange tijd diezelfde wereld te voorzien van duurzame energie. Thailand bijvoorbeeld had genoeg plaats om velden vol zonnepanelen te bouwen. En bracht een perceel van bijvoorbeeld 10 rai zonnepanelen niet meer op dan een perceel van 10 rai rijst? Bij het installeren van die panelen had je eenmalige kosten, bij de rijstteelt had je elk jaar terugkomende kosten en waren de inkomsten sterk afhankelijk van andere factoren. Bovendien kon je panelen goedkoop aanschaffen in een land als China.
Maar zo eenvoudig was het niet. Schatrijke bedrijven en personages in deze wereld hadden geen baat bij duurzame energie. Zij controleerden de oliestromen en de energiemarkten en het enige waar ze aan dachten was het spekken van hun bankrekeningen en het vergroten van hun macht. Het kon hen niet zoveel schelen als de wereld ten onderging aan klimaatverandering, oorlogen en vervuiling. Het kon hen niet zoveel schelen als het gewone volk de dupe werd van hun gewetenloze spelletjes.
Hij had op het nieuws gehoord, dat die dwaze oorlog ongeveer 1 miljard dollar (ongeveer 33 miljard Thaise baht) per dag kostte. Hoeveel zonnepanelen kon je met dat geld niet installeren en hoeveel energie konden die wel opwekken? Eigenlijk zou het fair zijn als oranjehoofd en zijn oorlogsvriendje die oorlog zelf zouden betalen (waren ze hem ook niet zelf begonnen?). Dan was dat gedoe binnen 2 à 3 dagen afgelopen. Maar zo werkte het helaas niet. Het waren, zoals altijd, de gewone mensen die opdraaiden voor de kosten. Belastingen gingen omhoog en de prijzen van brandstof en de dagelijkse noodzakelijke producten in de winkels stegen.
De energiemaker ontving elke maand een loontje waarmee hij net kon rondkomen. Ondanks dat de prijzen nu stegen en het steeds moeilijker werd de eindjes aan elkaar te knopen, was hij toch een tevreden mens. Met één dingetje echter had hij wel een probleempje af en toe.. Dat was zijn vrouwtje. Dat kon best wel een onsje minder.
Zijn vrouw had regelmatig behoefte aan intiem contact. Hij ook wel,…. Maar zij was niet echt de persoon om vanaf de slaapkamerkast te bespringen. Om toch in de gemoedstemming te komen, had hij een trucje bedacht. Hij dacht bij ‘de daad’ dan aan zijn buurvrouw. Een schitterend mooie vrouw, geperst in een strak kort spijkerbroekje, waar bij uitzondering eens geen mobiele telefoon uitstak. Hij keek uit naar Songkran; dan droeg ze een T-shirt dat nooit nat genoeg kon zijn. Onlangs had vrouwlief hem gevraagd waarom het al een tijd geleden was dat ze het voor het laatst gedaan hadden, waarop hij had geantwoord: de buurvrouw is op vakantie. Wat volgde was een periode van 2 weken waarin hij geen woord tegen haar had gesproken. Hij wilde haar niet in de rede vallen. Twee geweldige weken overigens. Geen communicatieproblemen.
Op weg naar Surin moest ik denken aan de 2 hondjes, die ik een paar maanden geleden als puppy had gekregen, nazaten van een koppel straathonden. Vader en moeder onbekend. Ze groeiden als kool en hadden een goed leven. Iedereen had graag te doen met het stel. Het was nu mijn taak om ze een beetje aan het luisteren te krijgen. Dat lukte maar halfjes. Als ik bijvoorbeeld zei: zit, dan gingen ze liggen en als ik zei: lig, dan liepen ze weg. Zij, ik blijf. Dan gingen ze zitten. Als ik een stok wegwierp, kwamen ze terug met een bloem uit een totaal vernielde plantenbak. Ik had eens een stok weggeworpen en ‘apport’ tegen mijn vrouw gezegd. Het enige wat ik terugkreeg, waren een paar vernietigende blikken, en als die blikken konden doden, dan was dit mijn laatste stukje geweest. Dit tot opluchting van een aantal lezers, als ik de reacties mag geloven.
Het al dan niet luisteren van mijn hondjes wijdde ik aan communicatieproblemen. Die komen hier nogal eens voor. Ik herinner me toen ons huis klaar was en er een aantal dingen moesten worden opgehangen, o.a. een ingelijste foto van de vorige koning en zijn vrouw. We hadden degene die die klusjes deed gevraagd de foto op een bepaalde muur op te hangen. Ja, ja, had hij uitbundig gezegd en zijn neus naar z’n knieën gebracht. Ik moest ergens heen met mijn vrouw en had geen tijd het zelf te doen. Toen we terugkwamen, hing de foto inderdaad op. Alleen op de tegenovergelegen muur.
Ik ben geen fan van winkelen, maar het moet toch af en toe gebeuren. Wanneer we een winkel binnenkomen, loopt mijn vrouw meestal achter me en als ik dan 10 passen heb gezet en achterom kijk, dan is ze verdwenen, gewoon weg. Om een ellenlange zoektocht te vermijden, bel ik haar dan op: waar ben je? (iedereen heeft tenslotte een mobiele telefoon tegenwoordig). Het antwoord is dan: ik ben hier, hier ben ik……
Een ander veelvoorkomend communicatieprobleem doet zich voor in de auto. Wanneer ik vroeger op vakantie ging met mijn ex, dan bekeek zij op een autokaart van Falk de route. Altijd de start van een echtelijke ruzie. Ik dacht toen wel eens: het kan niet erger. Maar het kan wel degelijk erger. Met een Thaise bijrijder naast je.
Problemen met de communicatie zullen hier altijd blijven. Tot misschien het moment dat mijn vrouw de stok terug brengt……
Wordt vervolgd
Ingezonden door Henk