Dagboek van een Thailandganger (deel 22) – Liefde, verlies en bedreigde vriendschap
Het was even stil van mijn kant. Niet omdat er niets gebeurde, maar omdat het soms allemaal wat zwaar op de maag ligt. Je kent dat gevoel misschien wel: alsof je hoofd te vol zit om ook nog te schrijven. Toch wil ik jullie weer bijpraten. Niet alles is vrolijk of zorgeloos, maar het is wel eerlijk. En dat is altijd mijn uitgangspunt geweest voor deze dagboekenreeks.
Laat ik maar meteen beginnen met het hoofdstuk ‘liefde’. Of beter gezegd: de tijdelijke voetnoot daarvan. In de sportschool, waar ik inmiddels twee keer per week trouw mijn oefeningen doe, heb ik een Thaise dame leren kennen. Iets jonger dan ik, aardig, sportief en met een zachte blik in haar ogen. We raakten aan de praat bij het waterfonteintje, eerst over onschuldige dingen: het weer, spierpijn, de airco die het weer eens niet deed. Langzaam groeide er iets van contact. Geen vlinders, maar wel een zekere nieuwsgierigheid.
Na een paar keer samen koffie te hebben gedronken, vroeg ik haar op de man af hoe zij keek naar een mogelijke relatie met mij. En toen kwam het antwoord dat me toch enigszins verraste. Ze was heel duidelijk. Geen omwegen, geen Thaise vaagheid, maar helder en met vaste stem. Ze wilde wel iets met mij, maar dan in de vorm van een ‘friend with benefits’-relatie. Eens in de zoveel tijd afspreken, samen eten, wat lachen en de avond in bed eindigen. Daarna weer ieder naar zijn eigen huis. Geen verplichtingen, geen gedeelde boodschappenlijstjes, geen gedeelde ochtenden.
Op zich klinkt dat voor sommigen misschien aantrekkelijk. En geloof me, op mijn leeftijd is een compliment in de vorm van aandacht van een leuke vrouw zeker welkom. Maar het is niet wat ik zoek. Ik ben niet naar Thailand gekomen om in stukjes en beetjes te leven. Ik wil niet met halve gevoelens door mijn dagen gaan. Ik wil geen latrelatie met losse eindjes, maar gewoon thuiskomen bij iemand. Iemand die er is. Niet af en toe, maar altijd.
Ik heb haar dat verteld. Ze begreep het, knikte vriendelijk gaf me een warme glimlach. En dat was het dan. Gewoon een nuchtere afsluiting. Maar toch… weer een gesloten deur. En weer een lege plek aan de eettafel.
Wat me veel harder raakte, is wat er gaande is met mijn Vlaamse vriend. Trouwe lezers weten dat hij eerder een flinke financiële klap heeft gehad. Hij had, op aandringen van een Belgische kennis, geïnvesteerd in een ogenschijnlijk veelbelovend vastgoedproject net buiten Pattaya. Het zou een Moo Baan worden, met luxe huizen en een gegarandeerd rendement van minstens twaalf procent per jaar. In werkelijkheid bleek het een dekmantel voor oplichting. De ontwikkelaar ging ‘failliet’, de kennis was met de noorderzon vertrokken en mijn vriend was ruim zeshonderdduizend baht kwijt.
Hij besloot niet bij de pakken neer te zitten en zocht contact met andere gedupeerden. Samen hebben ze een advocaat in de arm genomen en een zaak aangespannen tegen de verantwoordelijken. Dapper, zou je zeggen. En dat vond ik ook. Tot de keerzijde van die dapperheid zich liet zien.
Tijdens een van onze avondwandelingen, we liepen net langs het strand waar de vissersboten lagen te wiegen in het schemer, kreeg hij een telefoontje van zijn vrouw. Trillende stem. Paniek. Ze had bezoek gehad. Twee Thaise mannen. Geen geweld, geen geschreeuw. Alleen een korte, dreigende boodschap: hij moest stoppen met procederen. Of er zouden mogelijk ‘dingen gebeuren’. Zijn visum zou kunnen worden ingetrokken; hij zou het land uitgezet kunnen worden. Ze wisten waar hij woonde…
Ik zag hem verbleken. Mijn vrolijke, Bourgondische wandelmaat veranderde in een paar seconden in een bezorgde, verslagen man. Hij is naar de politie gegaan, maar die haalde de schouders op. Ze konden niets doen. Of wilden niets doen. En eerlijk gezegd, dat verbaast me niet. De verdachte partij heeft connecties met een rijke familie in Chonburi. Politie en justitie branden daar hun vingers liever niet aan.
Zijn vrouw is inmiddels doodsbang. Ze wil terug naar haar familie in Isaan. Terug naar de bescherming van haar dorp. En mijn vriend? Die overweegt serieus Thailand te verlaten en terug te keren naar België. Niet alleen vanwege het geld, maar uit pure angst.
En dat raakt ook mij. We zijn in korte tijd close geworden. Hij is hier mijn steun en toeverlaat, mijn klankbord, mijn wandelmaatje. Als hij vertrekt, dan is er weer een anker dat loslaat. Dan zit ik hier straks niet alleen zonder vriendin, maar ook zonder vriend. En dat vooruitzicht maakt me somberder dan ik had verwacht.
Misschien loopt het niet zo’n vaart. Misschien draait het allemaal bij. Maar dat weet je hier nooit. Alles is vloeibaar in Thailand. Zelfs zekerheid.
Ik probeer mijn hoofd koel te houden. Blijf mijn routine volgen. ’s Ochtends sporten, daarna een wandeling. Af en toe wat schrijven. Wat klusjes in mijn condo. Maar ergens, onder de oppervlakte, broeit het. Niet alleen bij hem. Ook bij mij. Want dit soort gebeurtenissen haalt iets onderuit waar ik me aan vast wilde houden: het gevoel van controle, van een toekomst die ik zelf kon vormgeven.
En dan besef je ineens weer: emigreren is geen romantische vlucht. Het is geen tropische droom die vanzelf goed afloopt. Het is leven, met alles erop en eraan. Mooie momenten. Maar ook dreiging. Misverstanden. Eenzame avonden.
Ik hoop dat mijn vriend blijft. Ik hoop dat de storm gaat liggen. En ik hoop dat ik in de komende weken ergens weer een beetje rust vind in mijn hoofd. Misschien is het tijd voor een korte trip. Een paar dagen weg, even uit Naklua. Even opnieuw ademhalen.
Tot zover voor nu. Soms is schrijven gewoon even ademhalen in woorden.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Ik lees je verhalen iedere keer met grote interesse en ik prijs je dapperheid dat je je ervaringen en gevoelens durft te delen.
Wat ook uit jou verhaal spreekt is dat Thailand een heel mooi land is om naar te verhuizen. Ik wil het expliciet niet emigreren noemen, omdat je eigenlijk altijd afhankelijk blijft van de Thaise overheid/immigration of je mag blijven of niet.
Daarnaast ben en blijft je hier op het platteland van Khon Kaen altijd een farang. Ook al kennen ze je persoonlijk en bij naam, also het over jou gaat is het niet Giacomo maar altijd farang.
Het verhaal van je Vlaamse vriend bevestigd eerlijk gezegd een gevoel van onbehagen dat al langer bij mij leeft. Want eigenlijk zijn wij als farang alleen maar een zeer welkome bron van inkomsten/sponsor voor de Thaise overheid. Niet meer en niet minder, zonder enig recht of bescherming.
Ik lees je verhalen ook .
Het valt niet altijd mee in Thailand .
Je vriend heeft wel lef om in zaken te gaan met Thai .
Zou ik nooit doen , veel te link . Zoals nu blijkt .
Ik kom hier 25 jaar en woon hier nu permanent sinds 3 jaar .
Je bent wel een beetje afhankelijk , een echte betrouwbare partner is a must !
Maar waarom ga je nou niet rentenieren of gewoon relax met pensioen ipv proberen zaken te doen en geld verdienen . Doe dat in je eigen land en geniet hier gewoon .
Jazeker Jurgen,
Zielig voor de vriend van Nico, maar de dollartekens in zijn ogen werden té groot!
Als iets té mooi lijkt om waar te zijn…….. we kennen het spreekwoord.
Met rente op rente heb je na 8 jaar bijna twee-en-‘n-half miljoen Euro van 1 miljoen gemaakt.
……dan ís het ook niet waar.
Ik ben blij dat het voor jou als zoekende observerende mens na 22 dagboekfragmenten begint door te sijpelen. Je ziet de realiteit van Thailand dus steeds minder rooskleuriger in. Dit vermeende paradijs lijkt geen droomland voor jou. Of toch wel als je blijft geloven in illusies en je de harde Thaise realteit toch nog zou blijven negeren of relativeren. Het is overal in de wereld uiteindelijk wel enkel om geld te doen. Maar nooit of te nimmer zag ik het zo intens en schrijnend als in het land van de grimlach. Ik weet niet precies wat je er allemaal voor achterliet. Tijd om alles nog eens te overwegen? Je Vlaamse vriend besef het zo te lezen onderhand wel. Bedrigingen over het land niet meer in kunnen of geen visum meer krijgen zijn meestal grootspraak en standaard prietpaat Evenwel is dat misschien wel het enige positieve om naar uit te kijken in zijn onfortuinlijke situatie. Ik hoop dat hij nog de mogelijkheden heeft om terug te keren en een eventuele overbodige schaamte hierover kan overwinnen. De rest van de bedreigingen zou ik iets ernstiger nemen. Net zoals die Thaise dame dat nu doet. Er vallen al genoeg farangs van een balkon daar…
Je vriend is gewoon dom geweest en moet zijn leergeld van 16.000,= euro afschrijven.
Direct stoppen met procederen omdat het geen enkele zin heeft en zoals blijkt gevaarlijk.
Zijn vrouw geruststellen met een bos bloemen.
Beste Nico,
Omdat ik pas weer lid ben geworden van Thailandblog heb ik alleen je laatste twee afleveringen gelezen.
Met mijn 88 jaren heb ik natuurlijk meer levenservaring plus het grote voordeel dat ik geboren ben als een optimist. Naar mijn mening is er een verschil tussen verliefd zijn en houden van. Verliefdheid is een plotselinge korte tijd van verdwazing en houden van moet groeien door de jaren heen.
Het aanbod van je sportschool kennis is al heel mooi om mee te beginnen die ik dankbaar zou aanvaarden. Daarbij is al een zaadje geplant waaruit een wederzijdse genegenheid kan ontstaan vooral omdat ze zich al lichamelijk tot je aangetrokken voelt.
Vergeet niet om haar complimentjes te geven, eerlijk en gemeend over haar uiterlijk en vooral over haar karakter. Die ook herhalen iedere keer als jullie samenzijn dat is voor een vrouw heel belangrijk.
Jouw verlangen is hetzelfde als die van je vriend die geen genoegen neemt met 4% maar 12% wil dat loopt natuurlijk op niets uit !
Veel succes ik lees wel welke keuzes je maakt in je leven.
Groetjes Jan
In een ideale situatie klinkt dit normaal en bemoedigend. Maar het gaat hier om een ‘Friends with benefits’ relatie. De afspraak is dus dat er geen mogelijkheid is op romantiek. En eigenlijk wordt er daarmee in Thailand bedoeld: ‘ geef me geld en je krijgt er seks voor’ . Je vindt die vorm veel als voorwaarde bij online dating, oudere potentiële ‘partners’ en bij wie zich uitdrukkelijk wil distantiëren van het barleven en zichzelf tot een hogere ‘klasse’rekent en het ook vaak is. Het ‘werk’ beperkt zich enkel tot bijverdienen zonder bijkomende ‘vervelende’ verplichtingen. De seks kan ook volledig in het geheim (onbesproken) gebeuren. Zoals ik al eerder schreef : een relatie met een farang is voor vele Thai vanaf ze zich tot de middenklasse rekenen een pure schande voor hun Thaise omgeving.
Waarom zou een relatie met een farang voor een Thai die zich tot de middenklasse rekent een pure schande voor de Thaise omgeving zijn?
Is daar een verklaring voor?
Dat heeft te maken met de stringente hantering van klassen in Thailand en het doorgedreven nationalisme. De regering heeft het niet hoog op met farangs die ook wel farang kee nok genoemd wordt. Dat laagste betekent ‘vogelstront’. Het is bon ton om met iemand te daten uit eigen klasse met dezelfde normen en waarden als Thaise mensen hanteren. Extreem rijke farangs met ruime connecties kunnen hierop een uitzondering vormen. Die hebben via zakelijke connecties soms toegang tot de hoogste Thaise klassen en zullen dan per uitzondering ook weliswaar heel beperkt kans maken op een gerespecteerd gemengd huwelijk. Dat is helemaal niet zo uitzonderlijk. Onder moslims geeft men ook de voorkeur om als man te huwen met een meisje uit het land van herkomst of met iemand die ook geëmigreerd is naar hun nieuwe thuisland en er ook dezelfde religie, waarden, normen en tradities op nahoudt
In Thailand is het niet per se verboden of overal afgekeurd om met een farang te trouwen. Toch kan het binnen bepaalde hogere sociale klassen en rijke families wel als een schande of “verlies van gezichtsverlies” (เสียหน้า – sīa nā) worden gezien. Dit heeft ook te maken met cultuur, klasse, status en traditie, niet met racisme alleen. De belangrijkste redenen:
De Hi-so (“High Society”) en ook wel middenklasse bewaakt status en afkomst
Al zeker rijke of adellijke Thaise families willen vaak binnen dezelfde sociale kring trouwen. Ze zien een huwelijk als verbinding van families en financieel netwerk.
Trouwen met een farang betekent dat deze sociale structuur gebroken wordt, omdat hij:
niet uit die familiekring komt, geen Thaise sociale netwerken heeft en niet in de klasse hiërarchie past.
Voor rijke en goed bemiddekde families moet een partner de status en rijkdom kunnen behouden. Een farang kan volgens hen soms om onduidelijke of wisselende financiële achtergrondplots naar zijn land terugkeren, en/of alt buiten Thaise zakelijke patronen.
Wanneer een Thai met een westerling trouwt, vrezen families dat het kind buitenlandser wordt
de westerse cultuur “overneemt” en zo de Thai minder respectvol wordt naar familie (in Thailand is hiërarchische gehoorzaamheid normaal).
Een westerse schoonzoon wordt vaak niet hiërarchisch ondergeschikt, en dat is problematisch in familieverband
Door sekstoerisme en huwelijken met partners uit arme regio’s kreeg het in Thailand een slechte reputatie dat farangs vooral trouwen met lagere klasse vrouwen.
Daarom denken sommigen in hogere klassen automatisch: een farang huwelijk is voor arme families.”
In de Thaise nationalistische opvoeding krijgen kinderen het idee dat:
de ideale partner Thai of Boeddhist is, de hiërarchie begrijpt en vloeiend Thai soreekt
Samenvattend en vanuit sociologisch oogpunt:
Sociale klasse: farang past niet in netwerk
Status: huwelijk dient familiebelangen
Cultuur: angst om hiërarchie & tradities te verliezen
Vooroordelen:farang-partner = “laag niveau”
Nationalisme: ideaal: Thai met Thai
In moderne, stedelijke, goed opgeleide kringen (Bangkok, Chiang Mai) wordt dit steeds minder een probleem. Maar het is wel degelijk algemeen nog heel sterk aanwezig.
Zelfs al was ik rijk, ik zou niet eens willen om met zo’n saaie doos uit de Hiso te trouwen.
Geef maar een spontane gezellige boerenmeid waar je mee kan lachen.
Hier bezorg je Rudy een ‘inkoppertje’. Op Thailandblog komt dit thema vaker langs. Rudy beweert dat er Thai zijn die een farang-Thai relatie het ‘pure schande’ vinden. Dat is dan weer niet indien een dergelijke relatie met geld en status gepaard gaat. Hij doet uitschijnen dat een afkeer van buitenlanders die een relatie beginnen met een vrouw uit hun midden des Thai zou zijn.
Uiteraard niet, het komt overal ter wereld voor, zelfs in België. Maar Rudy doet omgekeerd precies hetzelfde: hij fulmineert voortdurend in kwesties die farang-Thai relaties aangaat. De Thai jegens de buitenlander, hij jegens Thai. Het is de pot die de ketel verwijt. Op zoek naar een relatie, kun je maar beter vertrouwen op je gezond verstand, en op niet-pliuis gevoelens. Dat een aantal zich in avonturen storten en van koude kermissen thuis komen, dat is van alle plaatsen en tijden, en stellig ook Rudy overkomen. Een verwijt waarvan hij niet los komt.
Ik ben het zeker niet eens dat een huwelijk met een Thaise uit de middenklasse of erboven een schande is voor de familie.
Het ligt er natuurlijk wel aan wat je eigen status is in je eigen land.
Ik was 12 jaar getrouwd met een Thaise dame uit een boven middenklasse gezin. De familie was heel blij met me, maar ik was dan ook directeur van een multinational. Als ze niet overleden was waren we waarschijnlijk nog steeds getrouwd geweest.
Als ik als pensionado met een klein pensioentje verwacht een dame te trouwen waarvan de ouders drie huizen en vier auto’s hebben en de kinderen in Londen of de VS hebben gestudeerd, dan leef ik in dromenland.
Bedanjt voor de bevesting. Net wat ik dus zeg in mijn eerste paragraaf :(Extreem) rijke farangs met ruime connecties kunnen hierop een uitzondering vormen. Die hebben via zakelijke connecties soms toegang tot de hoogste Thaise klassen en zullen dan per uitzondering ook weliswaar heel beperkt kans maken op een gerespecteerd gemengd huwelijk’. Dus het kan uiteraard. Ik plaatste in mijn kopie ‘extreem’ tussen haakjes omdat 1. ik niet wil weten hoe rijk u bent en 2. De perceptie van wat extreem rijk is bij een Thai kan verschillen. In de Hi-so en onder bargirls en -boys. Onder die laststen denken sommige al dat wanneer iemand zwaait met geld waarmee hij een huisje op het platteland in de Isaan kan kopen al rijk is of schrijnender: met een namaak EA7 t-shirt opschept over zijn zogenaamd of vermeend zwembadje in zijn of haar thuisland
Mooi geschreven, Nico. Bedankt om dit alles met ons te delen.
Spijtig ook dat jouw Vlaamse vriend slachtoffer werd van die oplichters. Na 20 jaar T’land heb ik er ook zowat mijn visie over en die is niet altijd positief…integendeel. Mijn vriendin zegt me soms: ” jij weet te veel…” en blijkbaar is dat maar goed ook. Ik houd een poot aan de grond in mijn thuisland waar het helaas ook niet meer is zoals 20 jaar geleden maar er zijn nog zoveel mooie plaatsen in Europa…”Leven als god in Frankrijk” is dan ook niet uit de lucht gegrepen…en dat heb ik afgelopen zomer nog maar eens mogen ondervinden.
Eerlijk gezegd, en niet om jou voor het hoofd te stoten: ik begrijp steeds minder het waarom van jouw emigratie naar Thailand. Okay, in je eerste afleveringen meldde je dat je in NL tegen de muren opliep van verveling en geen echte doel te hebben nu je met pensioen bent. ‘Dan maar Thailand’, was zo’n beetje jouw antwoord waarmee jouw eenzaamheid te verdrijven. Direct na aankomst al een vervelende ervaring met een Thaise vrouw die haar idee van huisje-boompje-beetje al klaar had. Op jouw kosten. Nu een dame die voor haarzelf gewoon heel goed weet wat ze wil met een farang. Nou ja, daar hoef je niet voor naar TH. Er zijn landen dichterbij met eenzelfde soort vrouweloijk aanbod. En nu weer met je handen in het haar, want het valt allemaal zo tegen. Maak dat ‘allemaal’ niet zo persoonlijk. Hou eens wat meer afstand van de beslissingen en besluiten de keuzes van anderen. Wat die Thaise vrouwen jou voorspiegelden, is hun kijk op hun leven. Laat gaan! En wat die Vlaamse vriend overkomt: blijf er bij weg! Zijn reageren op zijn wereld maakt jou depressief. Kom nou, zeg. Je maakt alles veel te zwaar. Ga eens genieten. Ga weg uit Naklua. Trek het land n. Ontdek je plekje, daar in Thailand. Wees wat aktiever en assertiever. En laat je niet gek maken door een azijnzure reactie over illusies en dat Thailand niet deugt. Die ziet er zijn eigen falen in. Leef je eigen leven, kom eerst tot jezelf, weet wat je wilt in Thailand en realiseer eindelijk eens dat je weg wilde uit NL. Kortom: maak er eens wat van! Gewoon, een poos lang in je eentje. Als dat lukt, slaap je beter, heb je geen eenzame nachten meer, hoef je je ook niet zo hunkeren naar een relalie. Heb je jezelf beter in de hand, komt jouw geluk heus wel op je pad. Stop met zoeken, maar ga onderhand ontmoeten. Met Thailand en haar mensen. Als je minder gesloten gedreven bent, zul je merken dat het je goed doet.
Helemaal mee eens. Ik heb het hem ook al een keer geadviseerd. Ga Thailand nu eens solo verkennen. Weg met dat Singha biertje in de hand aan een bar. Weg van Pattaya. Trek het land in. Zo eenvoudig en lang mogelijk. Vergeet lange praatsessies met vrouwen. Ga op avontuur. Loop zoveel mogelijk rond. Neem treinen en bussen. Praat met soortgelijke reizigers en met locals. Het kan echt. Ook als je 60 bent.
Ik reisde 2 jaar geleden op mijn 58e door het hele land. Alleen. Met een rugzak van 8 kg. Ik zat tussen locals in 3e klas treinwagons. Ik beleefde de mooiste avonturen. Totaal 6 maanden rondgetrokken waarvan ook in Laos, Maleisie en Indonesie. Sliep in hostels, gueshouses. Maakte vrienden en was gelukkiger dan ooit. Elke dag denk ik er nog aan.
En ik leerde in Bangkok mijn huidige Thaise vriendin kennen. Ze leidde me vol enthousiasme rond in het Chatuchak Park. Ze begreep dat ik zou gaan rondreizen. Met belangstelling volgde ze online mijn reizen. Ik kwam tussentijds terug in Bang Kok. Vierde met haar Oud en Nieuw. Ik trok verder naar het Zuiden. We hielden contact. De laatste maand van mijn reis ging ze mee. Van Krabi naar Koh Lantha. Naar Surathani en verder. Met een rugzak. Ze moest even wennen, maar paste zich snel aan. Ze maakte heerlijke marinades voor een BBQ bij een klein resort van bamboehutten. Ze verzorgde vol aandacht een wond aan mijn voet . Leerde mij spelenderwijs wat Thais. En ik haar Engels.
Terug in NL onderhielden we contact. Na aan paar maanden ging ik terug. Ze was neergestreken in PranBuri om daar een kledinghandel te beginnen. Wat ze voorheen ook deed, maar werd onderbroken vanwege Covid en zorg voor een zieke tante. Weer een paar maanden later kwam ik terug in PranBuri. We begonnen aan een rondreis met trein en bus richting Petchabun waar haar roots liggen. Ik leerde haar familie in Lomsak kennen. Buitengewoon gastvrije ontvangst gehad. Geweldig! We reisden samen verder naar Chiang Khang aan de grens met Laos. En kwamen uiteindelijk in Phimai terecht. Van daaruit weer terug naar PranBuri om vervolgens ook nog een zuidelijke trip te maken naar Bhan Saphan.
Ondertussen ben ik nu voor de 4e keer in PranBuri en het bevalt hier prima. Ik heb er verschillende blogs over geschreven. Maar ik hoop dat met dit verhaal de zorgelijke ¨Thailandganger ¨nu eindelijk de bakens gaat verzetten.
Mooi geschreven
Willem,
Wat jij nu schrijft heb ik al, ik meen in aflevering 2 +, geschreven.
Waarom is hij naar Thailand gekomen, wat waren zijn verwachtingen voor Thailand, maar dit dagboek bestaat uit 30 afleveingen meen ik, oude koek dus wat nu wordt gepubliceerd, waarschijnlijk is Nico allang terug naar zijn vaderland, dat zal wel blijken aan het einde van dit “spannende en ontroerende” verhaal van hem.
Naar mijn mening zal hij hier in Thailand nooit een relatie vinden waarmee hij een gelukkige oude dag zal hebben, want laten we eerlijk zijn, Nico is niet bepaald een zonnetje in huis.
Er is geen Thai die houdt van dit soort doemdenke, zelfmedelij hebbend en onzeker persoon, de Thai houdt van onstspanning, soms teveel en daar past een man als Nico echt niet bij.
Nico zal geld hebben, hij heeft immers zijn huis verkocht in Nederland, ontvangt AOW en misschien een bedrijfspensioen, voor een Thai dus een bemiddeld mens, maar geld is niet alles, dit is niet alleen in Thailand maar overal in de wereld (na 25 jaar rondreizen over de wereld ben ik daar wel achter gekomen), je moet ook geestelijke bagage hebben, je kunnen aanpassen, ook aan voor jou vreemde regels en dat ontbreekt bij Nico.
Ook ik kan en waarschijnlijk vele onder ons, een boek schrijven over wat de verschillen in andere culturen zijn.
Een voorbeeld, ik heb een rechtzaak aangespannen tegen een grote RealEstate in CNX, de eigenaar, een Engelsman weigert mij mijn bond en 1 maand huur terug te betalen, hij eiste geld van mij, onterecht, de rechtbank stelde mij in het gelijk en verhoogde mijn geeiste geldbedrag met 50% en de kosten van mijn advocaat zijn voor hem.
Hij probeerde de betaling te traineren, volgende aanklacht van mij, ik ben nu 2 1/2 bezig met deze makelaar, hij is nu naar de rechtbank gegaan om uitstel te vragen, hij krijgt 5 werkdagen, als hij niet heeft betaald dan wordt mijn geeiste bedrag verdubbeld en wordt er beslag gelegd op zijn bezittingen om ons (mijn advocaat en ik als eiser) te betalen.
Dit is dus geen Thai maar een Engelsman die de boel probeert te bedonderen.
Zo heeft mijn vrouw ook de nodige probelemen met een Health Insurance waar zij prive is verzekerd, dit eist geduld en doorzettings vermogen, maar ondanks (misschien juist wel daarom) dit gedoe blijven wij biede positief, ook naar elkaar en gelukkig is ons glas voor 70+% gevuld, dit is wat naar mijn mening ontbreekt bij Nico.
Mijn levens motto is: bevalt het je niet en kan je er beslist niet mee leven, vertrek en zoek je heil ergens anders, misschien was/is je vaderland toch niet zo erg als dat je dacht en misschien is de Gym in je vaderland ook een meeting point voor jou waar je gelijk gestemden tegen (kan) komen.
Mvg
TeeRak
Ik zie dat jij Nico kent,of ben jij zo’n hobby psycholoog die denkt mensen te kennen na het lezen van wat verhalen?
Als ik jouw verhaal zo lees dan denk ik dat Nico een stuk positiever in het leven staat als jij, jaren geleden had ik een kennis op Koh-Samui die ook via een rechtbank zijn gelijk ging halen tegen een plaatselijke onderner,hij werd door de rechtbank volledig in het gelijk gesteld, de ondernemer huurde 2 zware jongens in die hem toen hij met zijn scooter onderweg was het ravijn in tikten.
Zo zie je maar,mensen die tegen elke prijs hun gelijk willen halen komen wel eens bedrogen uit.
Mag
GeertP
Ik snap het verhaal van Mee yak ook niet goed. Hij heeft het over een boek schrijven vanwege het verschil van de Thaise cultuur met die van Westerse culturen, en als voorbeeld noemt hij een langlopend juridische conflict met een Engelsman. En zijn vrouw heeft gedoe met haar zorgverzekering. Wat heeft dat met cultuur van doen? In NL barst het van het gedonder met instanties en instituties. Vooral hoe je door de overheid voortdurend te grazen wordt genomen. Afgelopen dagen over hoe het CJIB mensen in de tang houdt. In juridische termen: knevelalrij. Uiterst laakbaar. Ik heb het prima in Thailand. Thailand is een prima land voor gepensioneerden. Wat Thailand doet inzake Thailand is aan hen. Willem heeft gelijk als hij zegt dat weg moet blijven van zaken waar je geen invloed op hebt. In TH is veel armoe, en door armoe gedreven doen mensen gekke onverwachte dingen. Dan kan het zijn dat Thai vrouwen zekere opvattingen koesteren aangaande farang-mannen. Nico heeft daar wel 2 goede voorbeelden van gegeven. Daar dien je bedacht op te zijn, zoals ook voor zaken als scam. Niet alleen van Thaise zijde.
PRACHTIGE REACTIE WILLEM [5*]
Iets om af te drukken en boven je bed te hangen !
Ik hoop dat het ook bij Nico eindelijk doordringt .
” Zorg éérst voor je eigen geluk & evenwicht ” alvorens dat bij een ander te zoeken !
Goedemorgen,
Ik woon al in aantal jaren in Thailand.
In het liefdevol en gezellig dorp waar iedereen altijd voor elkaar zorgt.
Iedereen lacht en groet je.
Natuurlijk zijn er wel eens misverstanden maar die wegen niet op tegen alle liefde en gezelligheid van de mensen van het dorp.
Iedereen probeert je altijd te helpen als er iets is.
Ik maak vaak een grapje free shopping als ik op mijn scooter rij.
Iedereen bied je van alles aan wat ook uit de tuin is gegroeid
En dat deel ik weer met de de dorpsbewoners.
Iedereen kent mijn naam,soms ben ik zelfs verbaasd dat ze me kennen in andere dorpen.
Ik word overal bij betrokken en ik vind het super gezellig Ik heb er nog nooit spijt van gehad.
Ik vind Thaise mensen liefdevol en gezellig en staan altijd voor je klaar.
Laat je niet gek maken Nico door al die goedbedoelde adviezen, kijk wat je hebt en wat je had kunnen hebben.
Als je in Nederland was gebleven had je nu op de bank gezeten met de thermostaat op 21,buiten is het rond het vriespunt, niet echt uitnodigend voor een wandeling of fietstocht.
Goed je kan naar de plaatselijke kerstbingo in de hoop daar tegen een leuke vrouw aan te lopen maar wees eerlijk zelfs met de huidige voor mij winterse temperaturen zijn je mogelijkheden toch veel groter.
Jammer voor je maatje,maar toch wel ook een beetje zijn eigen schuld, ik verbaas mij altijd over mensen die genoeg hebben maar dan toch gedreven door hebzucht in een overduidelijke scam trappen, rendementen van 12% zijn een sprookje.
De vriendin uit de sportschool is trouwens in mijn ogen een lot uit de loterij, ik denk dat heel veel mannen op dat aanbod waren ingegaan,maar goed jij weet precies wat je zoekt en met nog een beetje geduld gaat dat zeker lukken.
Succes Nico, je bent goed bezig.