‘De schoonheidssalon van tante Oy’

Veel hoofdhaar heb ik niet, dus dat wat er nog van over is, koester ik. Helaas… Ik wilde eigenlijk alleen maar een beetje koel water. Dat was het plan. Maar zoals met veel dingen in Thailand begon het met dorst en eindigde het met een kapsel waardoor zelfs mijn hond me niet meer herkende.

Het was een gewone dinsdagochtend. De zon brandde op mijn hoofd als een haardroger op standje hel, dus liep ik het eerste open gebouw binnen dat schaduw bood. Een bescheiden, doch geurintens optrekje met een vergeelde ventilator, drie spiegels waarvan er een de helft van je gezicht wiste en een opgezette kat in de hoek. Ik dacht eerst nog dat het een vorm van bewaking was, maar het bleek gewoon familie.

“Sit down, sit down!” riep een klein vrouwtje met een knotje zo strak dat haar wenkbrauwen permanent in verbazing stonden. Dat was tante Oy.

“Only water,” zei ik nog, terwijl ik naar mijn keel wees. Ze knikte begripvol, schoof me op een stoel en zette een handdoek om mijn nek alsof ik zojuist een dodelijke injectie kreeg. “Cold water after haircut, okay?”

Voor ik iets kon zeggen, had ze al een spuitfles in de hand. Geen water. Neen. Een bloemige nevel die ruikt alsof een orchidee is gestorven in een parfumwinkel. En toen kwamen de scharen.

Ik weet niet of je ooit geknipt bent door iemand die duidelijk of geen bril draagt of met opzet je haar als persoonlijke wraakactie ziet, maar ik kan je zeggen: het is een unieke ervaring. Elk knipje ging vergezeld van een soort theatraal giechel, alsof ze net het oor van een ex-schoonmoeder had afgesneden.

“Nice style,” zei ze, terwijl ze met een tondeuse rakelings over mijn slaap zoefde. “Very fresh.”

Ik keek in de spiegel. Ik zag iets wat leek op een kruising tussen een Amerikaanse militair uit 1968 en een bezwete ananas. “Very… luchtig,” mompelde ik. Tante Oy glom van trots. “Same style Brad Pitt, you know?” Ze hield een vergeelde folder omhoog van twintig jaar geleden waarop inderdaad Brad Pitt stond, maar dan met haar.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik een gezichtsmassage met eucalyptusolie die mijn oogleden verdoofde. Daarna een wenkbrauw-‘touch-up’ waarbij ze iets weghaalde wat ik eigenlijk had willen houden. En terwijl ik duizelde van muntgeur, kijkzeep en etherische schrik, kreeg ik een koude thee met stukjes aloë vera die zich later bleken te gedragen als glibberige contactlenzen in mijn slokdarm.

Ik rekende af. Omgerekend 3,25 euro. Inclusief tip. Inclusief trauma. Inclusief verjongingskuur die mijn voorhoofd vijf jaar jonger deed lijken en mijn kapsel dertig jaar ouder.

Toen ik thuiskwam, keek mijn vrouw me aan en zei, zonder ironie: “Je ziet eruit alsof je iets belangrijks hebt meegemaakt.”

En dat klopte.

Want de schoonheidssalon van tante Oy is geen gewone salon. Het is een grensgebied. Tussen cultuur en verwarring. Tussen moed en overgave. Tussen jezelf zijn en nog wat hoofdhaar over houden.

En nu, twee weken later, is het haar weer een beetje terug. Maar de herinnering blijft. Net als die ene scheve pluk bij mijn linkeroor. Die is voor altijd.

Over deze blogger

Farang Kee Nok

Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.

De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.

Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
• Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
• Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
• Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’