Toen ik naar Thailand emigreerde, had ik een romantisch beeld van het plattelandsleven. Ik zag mezelf wakker worden door het zachte, gefilterde zonlicht en het authentieke gekraai van een haan in de verte. Dat leek me rustgevend, een bevestiging dat ik een was met de natuur. De realiteit is echter dat ik wakker word met hartkloppingen, badend in het zweet, omdat het beest van de buren besluit om naast mijn slaapkamerraam een luchtalarm te imiteren.
Het probleem is niet dat hij kraait. Het probleem is wanneer hij kraait. Een normale haan reageert op licht. Deze haan, die ik in gedachten al de naam ‘Generaal Decibel’ heb gegeven, reageert blijkbaar op zijn eigen interne existentiële crises. Hij kraait niet om de zon te begroeten, maar om de stilte te vernietigen. Voor hem is tijd een flexibel concept en mijn nachtrust een onbelangrijk detail in zijn solocarrière.
Het begint meestal rond half drie ’s nachts. Het dorp is in diepe rust, de krekels houden zich even in en de temperatuur is eindelijk gedaald tot een aangename 24 graden. En dan: KRAAAAA! Het is geen beschaafde ‘kukeleku’ zoals in kinderboekjes. Het is een rauwe, hese oerkreet die door merg en been gaat.
Ik heb geprobeerd er logica in te ontdekken. Ziet hij spoken? Is hij in de war door de straatlantaarn die knippert? Of is het een protest tegen het patriarchaat in het kippenhok? Er is geen pijl op te trekken. Soms zwijgt hij nachtenlang, om vervolgens drie nachten op rij elke twintig minuten van zich te laten horen. Het is een psychologische oorlogsvoering waarbij hij precies weet wanneer ik net weer bijna in slaap ben gevallen, om dan opnieuw toe te slaan.
Rond vier uur ’s ochtends, als ik wanhopig naar het plafond staar, verandert mijn empathie langzaam in culinaire creativiteit. In mijn hoofd blader ik door kookboeken. Zou hij lekkerder smaken in een Tom Yum Gai (pittige soep) of toch als Gai Yang (gegrilde kip) met kleefrijst? Ik visualiseer hoe ik hem marineer in citroengras en vissaus. Het is een troostende gedachte.
Maar ik weet dat ik niets zal doen. De haan is namelijk van de buren en in Thailand is de haan heilig. Veel hanen hier zijn geen soepkip-in-wording, maar gekoesterde vecht- of pronkkippen. Ze zijn de trots van de familie. Als ik de buren zou vragen om het beest de mond te snoeren, zouden ze me aankijken alsof ik vraag of ze hun grootmoeder in de kast willen opsluiten.
Uiteindelijk heb ik een harde les geleerd over de lokale hiërarchie. In de sociale piramide van het dorp staan de monniken bovenaan, gevolgd door de dorpsoudsten, de politie, de waterbuffels, de straathonden, de kippen en helemaal onderaan: de farang. Ik ben te gast. Ik ben degene die zich moet aanpassen. De haan hoort hier, ik ben de indringer met mijn rare eisen over ‘acht uur ononderbroken slaap’.
Mijn buren slapen trouwens dwars door het gekraai heen. Mijn vrouw ook. Het is voor hen achtergrondruis, net als het verkeer of de regen. Dat ik er wakker van lig, vinden ze vooral grappig. “Hij heeft sterke longen, hè?” zei mijn buurman laatst trots, toen ik met wallen onder mijn ogen buitenkwam. Ik kon alleen maar knikken en glimlachen.
Ik heb de strijd opgegeven. Ik heb oordoppen gekocht van industriële kwaliteit en ik probeer het gekraai nu te zien als een meditatieoefening. Het leert me geduld, acceptatie en het loslaten van controle. En als dat niet werkt, troost ik me met de gedachte dat hanen niet het eeuwige leven hebben. Tot die tijd draai ik me nog maar eens om en droom ik van een wereld waarin de mute-knop ook op pluimvee werkt…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
Cultuur9 februari 2026‘Kansberekening verliest het hier altijd van een boomstam met een gekke vorm’
Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’
Cultuur25 januari 2026‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’
Je verhaal is geen klaagzang over een haan.
Het is een modern migratie-epos, verpakt als slapeloze slapstick.
Wat hier botst, is niet jouw nachtrust met een kip, maar twee wereldbeelden:
– Jij komt uit een cultuur waarin rust een recht is.
– Jij bent nu in een cultuur waarin geluid een bijproduct van het leven is.
Je dacht dat je emigreerde naar stilte, eenvoud en natuur.
Maar wat je kreeg, is ruwe realiteit zonder volumeknop.
Niet “Zen in de rijstvelden”, maar “Dolby Surround – dorpseditie”.
En precies daar zit de humor. Jij projecteert een Westers sprookje op een systeem dat totaal niet ontworpen is voor jouw verwachtingen.
In jouw hoofd is stilte orde. In het dorp is geluid bewijs dat alles nog leeft.
Wat jij “lawaai” noemt, is voor hen dezelfde categorie als regen, wind en krekels:
niet iets dat je opmerkt, maar iets dat gewoon bestaat.
Je strijd tegen de haan is daarom geen strijd tegen een dier, maar tegen het idee dat je je omgeving kunt herprogrammeren.
Je bent niet wakker geworden door een vogel. Je bent wakker geworden door het besef dat jij hier gast bent in een ecosysteem waar jouw normen geen rechten hebben.
En dat maakt het verhaal zo sterk:
– niet omdat het grappig is (wat het is), maar omdat het laat zien wat emigratie echt betekent
– niet verhuizen naar een plek, maar verhuizen naar andermans regels
De haan wint niet omdat hij luider is. Hij wint omdat hij er thuishoort.
En jij?
Jij leert langzaam wat elke migrant leert, ergens tussen oordoppen en ironie:
– niet de wereld moet zachter worden, maar jij flexibeler.
Dat is geen nederlaag.
Dat is aanpassing met karakter.
Of, om het filosofisch te zeggen … De haan kraait niet om jou te pesten. Hij kraait omdat jij nu deel bent van zijn decor.
Leuk. Heerlijk geschreven stuk. Wie de schrijver ook moge zijn, hij beschrijft de klassieke ‘culturele botsing’ tussen de westerse behoefte aan controle en de Thaise organische chaos.
Het is allemaal, nou ja, voor een groot deel, een mentale kwestie. Maar dat betekent niet dat het ‘niet echt’ is. Het is een fascinerend samenspel tussen biologie en psychologie. Maar desondanks zijn de verhalen en klachten over geluid, vaak ‘lawaai’ genoemd, legio: https://www.thailandblog.nl/?s=Lawaai&x=0&y=0
Een verklaring over het waarom de een wakker ligt van zo’n ‘Generaal Decibel’ en de ander heerlijk doorslaapt: in de Psychologie wordt het “Selectieve Perceptie” genoemd. Het gaat om de ‘betekenis’ die aan geluid wordt gegeven.
Ieders brein is een uitstekende filter. Je slaapt door het gezoem van een airco heen omdat je brein dat labelt als ‘veilig/neutraal’. Maar zodra een geluid een emotionele lading krijgt — zoals irritatie, onmacht of onrechtvaardigheid — wordt het een alarmsignaal. Als buitenstaander zijnde buitenlander/farang hoort ‘schrijver’ een indringer die zijn recht op rust schendt. Elke “KRAAAAA!” is een aanval. Zijn amygdala (het angstcentrum in de hersenen) gaat op scherp staan. De Thai buurman, echter, hoort het geluid van ‘rijkdom’ (een gezonde vechthaan) of simpelweg het decor van het leven. Voor hem is het witte ruis.
‘Schrijver’ merkt het zelf al op: hij is wakker, alert, ligt in een volledige paradox van de stilte.
In die stilte wacht hij op de volgende Kraaaaa! Die is er nog niet, maar gaat wel komen. Dit heet hypervigilantie. Zoek maar op. Je wordt doodmoe van zo’n toestand. Omdat de haan onregelmatig kraait, gaat het zenuwstelsel van de schrijver in de ‘wachtstand’. Hij ligt niet wakker van het geluid zelf, maar van de verwachting van het geluid. Pure mentale uitputting.
Farang hebben, reeds opgemerkt, heel veel last van lawaai. Maar in Thailand groeien mensen op met een andere verhouding tot de publieke ruimte en geluid. Waar wij in het Westen geluidsoverlast zien als een inbreuk op onze individuele vrijheid, is geluid in een Thais dorp een teken van leven en gemeenschap. Het concept ‘stilte’ wordt daar anders gewaardeerd. De buren liggen niet wakker omdat ze nooit hebben geleerd dat een haan een ‘probleem’ is. Sowieso niet wat een ander doet of laat.
En dit alles raakt de kern wanneer ‘schrijver’ praat over zijn positie als farang. Zolang hij vecht tegen de situatie (mentaal verzet), blijft hij wakker. De oordoppen zijn een fysieke oplossing, maar de echte oplossing zit in zijn laatste alinea: acceptatie. Zodra hij de haan accepteert als een onveranderlijk natuurverschijnsel, zoals de regen, de wind en de zon, zal zijn brein de ‘alarmfase’ bij het kraaien uiteindelijk uitschakelen. En is een weldadige slaap aangewezen.
Kortom: Het geluid zit in zijn oren, maar de slapeloosheid zit in zijn weerstand tegen dat geluid. Het is de klassieke boeddhistische les die hij daar op het platteland gratis (nou ja, ten koste van zijn nachtrust) krijgt voorgeschoteld.
Het zal zonder meer geen redactie zijn, want die woont in Nederland.[Toen ik naar Thailand emigreerde]
Vermoed zo maar eens dat de redacteur een type foutje heeft gemaakt en dat wij dit leuke verhaal van FKN mogen lezen.
Wij hebben er jaren terug ook eens een paar loslopende gehad in de Moo Baan, na een paar weken waren de ‘jongens’ verdwenen, nog vele story’s over geweest, het waren tenslotte ‘prijsvechters’.
Konden ze soms vliegen naar de vrijheid??
Ik heb echt geen idee waarom mensen altijd last hebben van “geluiden”.
Waarschijnlijk is de schrijver (redactie) een stadsmens en vindt het moeilijk om zich aan te passen aan voor hem irriterende geluiden.
Laatst waren we in de “jungle”, een huisje in The Middle Of Nowhere”, reviews waren okay op één na, de man had in de nacht last van een brulkikker, kon niet slapen, dus een slechte review.
Wij wonen in CNX, niet in een Moo Baan, niet in het centrum, gewoon tussen de Thai in een district.
Om half 4 AM begint haan nr één te kraaien en al snel gevolgd door nummer 2, 3 en 4.
Toppie ik weet nu de tijd en val weer in slaap, een enkele keer wordt ik wakker om half 4 en nu niet door de hanen maar door de stilte, geen hanen gekraai, stom misschien maar ik maak me zorgen, wat is er gebeurt, afgeslacht tijdens een hanengevecht, in de soep, geen idee maar ik val weer in slaap.
De volgende dag om half 4, Ja hoor daar beginnen de hanen weer, ik val weer in slaap maar nu met een meer goed gevoel wat betreft de hanen.
We hebben nu ook nr 5 op een steenworp afstand, deze heeft geen benul van tijd en maakt een geluid die niets te maken heeft met gekraai, eerder gereutel van een sterfende haan, maar ook deze kan mijn nachtrust niet verstoren en ik val weer in slaap.
Om half 5 dan worden alle vogels wakker, een kakafonie van geluid, sommige kunnen aardig fluiten en enkele zijn of categorie zeurpiet, paniekpiet (ik heb het over vogels, niet dat we elkaar mis verstaan) of categorie wilde aap.
Overdag zie ik maar 4 soorten in de tuin maar in de Wee hours of the night, zijn het velen en ik zou echt niet weten wat voor vogels het zijn laat staan hoe ze er uit zien.
Woensdag ochtendm stipt 7 uur wordt er op de gong geslagen, een monnik wordt door de Soi rondgereden in een zijspan, sinds hij een beroerte heeft gehad is lopen onmogelijk, maar de maag moet gevuld worden, dus met de gong in de zijspan op pad, hij rijdt nu ook op donderdag dezelfde tijd maar een andere Soi.
Heb ik last van al deze geluiden, absoluut niet, ik heb geen klok meer nodig (staat naast mij op het nachtkastje), de vogels, kikkers en monnik geven de tijd aan, prettig en voor mij mag het zo blijven, vertrouwde geluiden die bij het leven horen.
Ik heb het al vaker gezegd, het is goed wonen in Thailand maar verzet je niet tegen het onbekende, pas je aan, het zijn geen kroeg/bar geluiden, herrie van muziek of dronken mensen, het is gewoon de natuur, misschien dat ik daarom 25 km van het cenrtum van CNX woon en mij thuis voel.
Mvg MeeYak
Ik slaap al meer dan 10 jaar met oordoppen. Ik erger me aan het minste lawaai als ik slapen wil. Ook die Schreeuwende Thaise vogel ik denk een Thaise kraai stresseert me en die gaat ook maar door tijdens de avond nacht en of in de ochtend. Ook in ons condo kan ik niet slapen van de boerse stappen van de bewoners boven ons alsook van een pomp die ten allen tijde aanslaat. Mijn TH vrouw slaapt er ook allemaal door.
Met mijn oordopjes slaap ik heerlijk en ik zou die niet meer kunnen missen…..zelfs niet wanneer we in BE (ook veel buren lawaai) zijn en of op het vliegtuig zitten.
Culturele aanpassings problemen? Het is een misverstsnd dat het in Nederland overal rustig wonen is. Wat ik in Nederland al niet heb meegemaakt wat buren overlast betreft. Dan ben je maar wat blij als het hier beperkt blijft tot een kraaiende haan.
het probleem is niet de haan of de brulkikker, maar de ergernis.
daardoor wordt het probleem, dat tussen je oren zit, alleen maar groter.
als het een beetje licht begint te worden, dar komt de natuur tot leven.
maar ik draai me nog een keer, of misschien wel 2 keer om.
Ik voel met je mee vogelpoep mijn buren hebben ook een haan die niet kan klok kijken en off topic ; Er is geen pijl op te trekken, even nalezen