‘Waarom niemand hier ooit afscheid neemt’
Je kijkt om, en ze zijn weg. Geen zwaai, geen “hou je taai”, geen handdruk, zelfs geen knikje. In het begin dacht ik dat het onbeleefd was. Later begreep ik: dit is juist de beleefdheid. Stilte als vorm van afscheid. Of als manier om iets niet kapot te maken.
Het viel me voor het eerst op tijdens een familie-etentje. Je kent het wel: plastic stoelen, een tafel van beton met mozaïek, borden met plakkerige rijst en een ventilator die meer lawaai maakt dan wind. Alles ging zoals altijd, tot ik even naar de wc ging. Ik was nog geen drie minuten weg, en toen ik terugkwam… was de helft van de familie verdwenen.
Geen afscheid, geen “we gaan”, geen blik, niets. Gewoon… opgelost in de avond.
Ik keek mijn vrouw vragend aan. Ze haalde haar schouders op.
“Zij zijn al gegaan.”
“Ja dat zie ik,” zei ik. “Maar… waarom hebben ze niets gezegd?”
Ze keek me aan alsof ik vroeg waarom een hond kwispelt.
“Waarom zou je dat zeggen? Ze waren toch klaar?”
En daar zat ik dan. Met een halve saté in de hand en een hele cultuurclash in mijn hoofd.
In Nederland nemen we afscheid alsof we een maand op zee vertrekken. Handen, knuffels, drie zoenen, “doe voorzichtig” en “hou je goed” en “je hoort nog van me.” En daarna staan we nog vijf minuten in de deuropening over koetjes en kalfjes te praten. Want ja, je kunt niet zomaar gaan. Dat is… onfatsoenlijk.
Maar hier in het noorden van Thailand gaan mensen gewoon. Niet boos. Niet dramatisch. Gewoon omdat het moment daar is.
Soms zie ik het ook bij vrienden. Je zit samen te eten, een biertje erbij, beetje lachen. En ineens… is de stoel naast je leeg. Geen woord, geen blik, geen ‘tot morgen’. Gewoon weg. Ik heb ooit geprobeerd iemand achterna te lopen om te vragen of alles oké was. Hij keek me verbaasd aan.
“Ja, waarom niet?”
“Nou… je zei niets.”
“En?”
En toen had ik eigenlijk geen goed antwoord meer.
Langzaam begon ik te begrijpen dat het hier niet per se onbeleefd is om te vertrekken zonder iets te zeggen. Integendeel. Het is een manier om het moment niet te verstoren. Geen nadruk op het einde. Geen extra gewicht. Alsof je zegt: wij zijn samen geweest, dat was mooi, en nu is het tijd om verder te gaan, zonder het kapot te praten.
Het is een zachte manier van verdwijnen. Alsof je niet weggaat, maar oplost in de lucht. En als je de volgende keer weer samen bent, ga je gewoon verder waar je gebleven was. Zonder dat je iets hoeft in te halen.
Soms vraag ik me af of dat niet eigenlijk veel eleganter is dan onze Hollandse doei-doei-doei-marathon. Misschien is stilte wel de meest integere vorm van afscheid. Geen theater. Geen verplichting. Alleen het vertrouwen dat je wel weer terugkomt. Of dat het goed was zoals het was.
Toch zwaai ik nog steeds, hoor. Ik ben en blijf een farang. Ik roep nog altijd “oké, tot morgen dan hè!” en krijg dan een lichte knik of een glimlach terug. Alsof ze me willen geruststellen: wij weten dat jij dat nodig hebt. En misschien is dat ook wel het mooiste afscheid van allemaal…
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets3 maart 2026Ticketprijzen van Azië naar Europa fors stijgen nu reizigers het Midden-Oosten mijden
Vliegtickets3 maart 2026Eerste Thailandgangers terug in Nederland na chaos in Abu Dhabi
Kort nieuws3 maart 2026Thailand nieuwsupdate (algemeen) – 3 maart 2026
Criminaliteit3 maart 2026Thailand nieuwsupdate criminaliteit en veiligheid – 3 maart 2026
Soms zijn de stoelen inderdaad plotseling leeg en mag de farang plotseling de hele rekening betalen.
Wat uiteraard vanzelfsprekend is. Met het vertrouwen dat je dat altijd doet. Doe het eens omgekeerd…
Idd , de rekening is dan voor jou. Weggaan zonder iets te zeggen mag je proberen goed te praten met een roze bril, het blijft onbeschoft.
Het is trouwens niet alleen in het Noorden.
Doet mij denken aan een eerste date met een dame in BKK, bijna 20 jaar geleden.
Samen uit eten, kende haar net een uurtje.
… maar het was haar verjaardag, dus verschenen er plots ook nog een stuk of 6 familieleden.
Het was in de tijd dat smartphones met bank apps niet bestonden en er daar ook geen ATM in de buurt was.
Ik had ruim 4200 baht bij mij. Ging naar toilet, haalde 3000 baht eruit, stopte die in mijn broekzak.
Toen de rekening kwam (iets van 3000 baht), keek ik verbaasd naar de gezichten vd familie… moet ik alles betalen? Sorry, ik heb maar 1200 baht bij mij en ik moet ook nog met de bus terug naar Pattaya… en toonde de inhoud van mijn portemonnee.
Vervolgens trok een tante (met een mooie gouden ketting om, haar hals) de portemonnee en betaalde de 2000 baht.
So what? Als ik gasten uitnodig dan betaal ik ook de rekening. Ik als Belg doe dat toch.
Worden we uitgenodigd is het ook nog nooit voorgekomen dat ze dan vertrokken en me ongevraagd ook met de rekening lieten zitten.
Wat wel als eens voorkomt is dat we worden uitgenodigd en dan voordien gezegd wordt dat we “American share” zouden doen. Een nicht van mijn vrouw doet dit steeds en ook geen probleem wat mij betreft.
Going Dutch is dan weer een andere variant 😉
American share: je betaalt alleen wat jij hebt gegeten en gedronken.
Going Dutch: de totale rekening wordt gelijk verdeeld over het aantal personen.
Het is zo als altijd nogal bijzonder in die regionen. Zo heb ik het omgekeerde ook meegemaakt. Verscheidene dagen opgetrokken met een gezelschap Thais en 1 pief betaalde steeds alle restaurant rekeningen. Ik tegen hem: “de volgende betaal ik” Ik mag dan een Nederlander zijn maar op andermans zak teren gaat me toch moeilijker af dan de gemiddelde Thai. Dus bij het volgende restaurant ben ik naar de kassa gelopen terwijl iedereen nog at. “De rekening graag” “Is al betaald meneer!” ik keek in de richting van de immer betalende Thai: Hij keek mij glimlachend aan. Betalen geeft ook status blijkbaar. Het betekent in Thailand niet automatisch dat je een sukkel bent als je betaalt. In onze cultuur voel je je al snel genaaid als je voor anderen betaalt. Te snel misschien? Het hangt er ook nog eens van af voor wie je betaalt. Als mensen echt niks te makken hebben ga ik niet zeuren over een rekening.
Denk aan het oer-Hollandse spreekwoord: het is beter te geven dan te nemen.
Jack, in de zin van iemand ongevraagd met de rekening laten zitten is “geven” niet echt toepasselijk vind ik. “Nemen” dan weer wel maar of dat in die zin beter is? 😉
Als wij door mijn schoonzuster worden uitgenodigd in Bangkok betaalt zij altijd de rekening. Moet natuurlijk wel zeggen dat ze zich dat kan veroorloven. Als ze naar Belgie op bezoek komen hoef ik trouwens ook nooit garant te staan om die reden.
Goed artikel, precies wat ik ook meemaak in de familie. Daartegenover staat het begroeten wat uitermate hartelijk en beleefd is. (Als je de rekening moet betalen ga je met de verkeerde mensen om 5555)
Je vergat nog: toeteren bij het wegrijden (in Nederland, waar eigenlijk een boete op staat)
Maar, geef mij de Nederlandse manier maar
Ik maak er hier in Thailand een gewoonte van om mensen een knuffel te geven, a biiiiig hug. Eerst schrikken ze, maar dan voel ik ontspanning, en zie een grote smile. Iedereen heeft knuffel nodig.
En ja, ik blijf een Farang
Zelfde geldt voor een ochtend, ‘goedemorgen’ is ook niet gangbaar. Men komt gewoon aanschuiven en neemt al dan niet deel aan het gesprek of de discussie. Of nog zo 1, degene die voor je door een deur waar dan ook gaat, houdt deze zelden even open voor je. Het is niet onbeleefd, alleen wij zijn anders gewend. Gewoon mee doen en het went, relaxed.
Wat mij daarnaast ook opvalt is het beëindigen van een telefoongesprek zonder aankondiging, gewoon afsluiten als er gezegd is wat ze wilden zeggen, al is het midden in een gesprek.
Maar ja, dit is Thailand met een bevolking met andere gebruiken cultuur en gewoontes en dat valt dan op. Niks mis mee want Thaise mensen en mensen uit andere landen verbazen zich weer over Nederlandse gebruiken en gewoontes.
Ik kom al in Thailand sinds 1998 en tot de dag van vandaag kan ik er nog steeds niet aan wennen.
Je normaliseert deze houding, opsteller.
Natuurlijk geven Thailanders onder elkaar wel aan dat men elders gaat.
Het is niets meer als onfatsoenlijk gedrag en gebrek aan opvoeding, schaamte et cetera, cultuur is een roze bril in dit geval.
Heb het ook eens een tijdje gedaan jaren terug, gewoon omdraaien en weglopen zonder een woord, nu ‘Korat in last’ of dat normaal was in ‘Norwee’ waar ik volgens vele vandaan kom.
Aan te raden, om eens even een punt duidelijk te maken.
Gewoon basale en basis omgangsvormen zijn het zelfs onder dieren en peuters. En wijs hen er eens op dan volgt het loosing face syndroom…
Dat zal dan toch wel plaats gebonden zijn of afhangen van je vrienden, dit bijna nog nooit mee gemaakt, als we met collega’s of vrienden op een party zitten en er gaan mensen naar huis zeggen die altijd iets om afscheid te nemen.
Verhaal klopt helemaal, ben er inmiddels aan gewend. Mijn vrouw die 35 jaar in Nederland heeft gewoond, zegt wel altijd gedag als ze weggaat.
Maak in Laos het omgekeerde mee. Familie, werklui die in de ochtend straal langs je heen lopen en geen goedemorgen zeggen.
Ik vond dat tot vandaag nou niet bepaald getuigen van (westerse) beleefdheid.
Maar door dit stuk begrijp ik, dat het in het verlengde kan liggen van geen afscheid nemen:
gewoon doorgaan; dus geen einde, geen begin, maar een constante. Geen pauze in een perpetuum mobile.
Mijn ervaring is dan toch dat onze gasten komen steeds afscheid nemen.
Kan natuurlijk dat mijn vrouw hun gezegd heeft dat ik zoiets weet te waarderen.
Wij hadden een 24-jarige neef een weekje bij ons in Nederland te gast. Na een paar dagen vroeg hij aan mij of hij de mensen op straat die hem gedag zeiden iets terug moest zeggen, hij wist echt niet hoe ermee om te gaan en had het nooit eerder meegemaakt.
Hij woonde tot dan zijn hele leven in een buitenwijk van Bangkok en was nu in een dorp in de randstad.
Ik legde hem uit dat je mensen in een rustige straat gedag zegt en in een drukke straat niet.
Wat andere hier hebben geschreven herken ik ook: opstaan van tafel terwijl niet iedereen is uitgegeten, het rare beeindigen van telefoongesprekken (doet mijn eigen vrouw ook) en zonder groeten weglopen. Niet altijd en niet iedereen, maar in pakweg 50% van de gevallen.
Dit artikel klopt niet. Ik heb dergelijke houding van de gasten nog nooit meegemaakt, integendeel zelfs.
Maar goed, mijn ervaring is misschien een uitzondering, wie zal het zeggen?
Leuk geschreven stukje en leuk om te lezen, het viel mij heel wat jaren geleden al op dat afscheid nemen hier veel minder drama en doeidoei en zoenen en zwaaien in beslag neemt. Eigenlijk best wel pretig als je eraan gewend raakt. Soms hang ik zelf ook de telefoon op met ok, ok… en that’s it. Als mijn dochter na een tijdje bij ons weer terug gaat met de bus naar Bangkok voor haar studie, is het ook een stuk minder uitgebreid afscheid en geknuffel als in Europa. Gewoon cool en ze geeft papa een wai, ik geef haar nog wat mee voor onderweg en we weten we zien elkaar toch wel weer. Als ik zelf wegga uit een restaurant zeg ik nog steeds wel wat, zeker met familie, sawasdee khrab of een wai, maar al dat uitgebreide afscheid en handen schudden en zwaaien mis ik inderdaad niet hier. Niet onbeleefd maar gewoon een andere stijl.
Dit artikel staat toch in schril contrast met het warme en vriendelijke Thailand.
Ik werd vorige maand nog naar de luchthaven in Bangkok gebracht door de schoonouders en we geven elkaar altijd een ‘afscheidsknuffel’. Ook na een kort bezoekje thuis vertrekken we/ze niet zomaar.
Of is dit weer een uit de duim gezogen verhaaltje? Op den duur weet je het niet meer.
Dit kan uiteraard echt zijn en al zeker als de donaties tijdens uw verblijf als voldoende werden beoordeeld Toch berust dat dikwijls op gekopieerd gedrag. Ik herinner mij ,lang geleden toen ik bij mijn vorige Thaise vriend op bezoek was voor de herdenking van het overlijden van zijn vader doneerde ik er zowat 100.000 baht voor een dorpsfeest. Toen we terug naar de luchthaven moesten was de familie bereid ons te brengen. Tegen betaling.. Amazing! Mijn vriend heeft toen nooit meer willen terugkeren naar Thailand. Geef hem eens ongelijk.
Vind je het gek? Het geld voor het feest was op, en als je dan toch de rijke Farang wilt uithangen, kun je die rit er ook nog wel bij doen.
Een paar jaar geleden kregen mijn vrouw en ik de grootste ruzie met haar zus, die in Bangkok woont met een man die een autogarage heeft — nou ja, garage is een groot woord, hij heeft gewoon zijn achtertuin omgebouwd…
Toen hun vader voor een oogoperatie naar Bangkok moest, betaalden wij het grootste deel van de kosten. En omdat hij nog nooit bij ons was geweest, een stukje ten zuiden van Hua Hin, bood haar zus aan om de ouders naar ons te brengen. Tegen betaling natuurlijk.
Ze reden in een dikke SUV, hadden een goedlopende zaak, maar dat kon er blijkbaar niet af.
In die familie is het trouwens heel normaal om niks te zeggen als je komt of gaat. Vind ik prima hoor. Ik ben er inmiddels wel aan gewend dat mijn vrouw gewoon naar bed gaat zonder iets te zeggen… het is nu eenmaal zo.
Inderdaad je hebt gelijk. Ik had toen nog een reusachtige roze bril op, besefte niet wat ik deed en creëerde en triggerde hierdoor een nog grotere hebzucht. En bij vele Thai bestond die onbeschaamdheid om zonder schuldgevoel ‘onnozele’ farangs volledig leeg te melken uiteraard toen ook al. Mijn roze bril ligt nu tussen andere plastic rommel, heb door omstandigheden nu al 18 jaar een nieuwe vriend in een ‘nieuw’ Thailand. En nu zie ik wanneer ik er op bezoek ben uiteraard nieuwe ‘onervaren’ farangs die in dezelfde val trappen waarin ik toen sukkelde.
I have seen that, done that too)
Schrijnend is soms dat velen nooit tot inzicht gekomen zijn. Kunnen of willen ze wellicht niet (de kracht van de illusie) of mogen ze ook niet. De sleutels van hun psychische gevangenis hebben ze allang niet meer in handen.Er is vaak een zekere gelatenheid verdoofd door alcohol bijvoorbeeld. Men heeft het opgegeven om te redden wat men denkt dat er nog te redden valt. Het rad blijft draaien. Voor de ‘rust’.
Ja, ik hebt vroeger ook feestje gegeven waar ik na jaren nog altijd over spreekt dat her mooi was of dat we veel plezier hebben gehad.
Dit is in Thailand niet het geval , hier stopt het feest en zult de thaise nooit meer over terug praten het lijkt mij dan ook onbeleefd.
Bert.
En waarover gaat het dan dat je jarenlang over je feestje moet hebben?
Misschien denken andere dan “…daar heb je hem weer over zijn feestje”
Misschien meer feestjes geven die goed zijn, dan hoef je het niet steeds over die uitzondering te hebben…. 😉
Bert heeft waarschijnlijk ooit leukere feestjes gehad in BE/NL dan in Thailand.
Maarja, soms is het ook een hele opgave om iemands inhoud of vraag te begrijpen 🙂
Groeten uit Trat.
En wees maar zeker dat ik met begrijpen veel ervaring heb…
Ik geloof er niks van. Ik heb jarenlang te Korat gewoond, en sinds de zoon/enig kind van mijn vrouw met zijn gezin naar CNX is verhuisd vanwege een baan daar als luchtverkeersleider, wonen we nu sinds 2022 er ook. Mijn vrouw kon de kleinkinderen niet missen. Maar goed, daar gaat het niet over.
Zowel te Korat als hier te Chiangmai zeggen mensen als ze willen opstappen: ไปกันเถอะ (pai gan thêr) – Een veelgebruikte en beleefde manier die letterlijk zoiets betekent als “Laten we gaan.”
Maar schoonzoon en echtgenote zeggen: ป่ะ (pà), als aankondiging van een vertrek. Dat doe ik ook. Vaak wordt ook gezegd: เรียบร้อย (rieproi) in vragende toon. Wordt dit bevestigd, dan volgt die ป่ะ En altijd gewoon sawasdie en een wai, volgens fatsoen en beleefdheid.
Werkmensen idem. Naar mij toe wat formeler, maar naar mijn vrouw vlotter. Maar inderdaad, je kunt hen ook laten vertrekken zonder hen ook maar enig vorm van aandacht te schenken. Niet beleefd jouwerzijds en zeker geen fatsoen naar hen toe. Het is maar hoe jij het wilt (zien/hebben). En uiteraard: weer gemakkelijk bij de Thai mensen neergelegd. Zoals meer en vaker.
Ik heb dit nog nooit meegemaakt met eten met de thai, zowel met familie en/of met Thaise vrienden zeggen altijd gedag. Misschien ligt het aan waar in Thailand. Wat ik wel aantal keer heb meegemaakt is op kantoor, dat mensen weggaan zonder gedag te zeggen, dat dan weer wel:)