Het is februari 2026 en de hel is losgebarsten in mijn normaal zo slaperige dorp. Nee, de vulkaan is niet uitgebarsten en de prijs van de kleefrijst is stabiel. Het is erger: de democratie is gearriveerd. Aanstaande zondag, 8 februari, zijn er parlementsverkiezingen en dat zullen we weten ook. Sinds een week rijden er pick-uptrucks rond met geluidsinstallaties die zo krachtig zijn dat ze nierstenen kunnen vergruizen op vijftig meter afstand.
Als westerling denk je bij verkiezingen aan saaie debatten over koopkrachtplaatjes. Hier is het een rondreizend circus. De tactiek is simpel: wie het hardst schreeuwt via een krakende luidspreker, moet wel de beste leider zijn. Mijn hond heeft zich uit pure wanhoop ingegraven onder het kippenhok en ik overweeg serieus om asiel aan te vragen in een geluiddichte bunker. Mijn buren? Die kijken onverstoorbaar naar de herrie en vragen zich hardop af of de kandidaat van nummer 7 misschien gratis T-shirts gaat uitdelen.
Langs de weg is een leger van geesten neergedaald. Aan elke elektriciteitspaal, bananenboom en verkeersbord hangt een bord met het hoofd van een politicus. Wat opvalt, is de wonderbaarlijke verjongingskuur die deze mensen hebben ondergaan. Ik zag een poster van een lokale kandidaat die ik toevallig in het echt heb gezien. In het wild is het een man van zeventig met de huid van een verschrompelde passievrucht. Op de poster is hij een K-popidool van tweeëntwintig met een huid zo glad als een biljartbal.
Het is een openluchtmuseum van Photoshop-misdaden. De dorpelingen vinden het prachtig. Niet om op te stemmen, maar om de borden na de verkiezingen te recyclen. Vorige keer zag ik het hoofd van de minister van Financiën dienstdoen als afdakje voor een varkensstal. Dat is pas echt circulaire economie: van loze belofte naar varkensbescherming in één stap.
In het Westen stem je op een ideologie. Hier stem je op degene die je brommerband plakt of een doosje eieren geeft. Het is verfrissend concreet. Er kwam gisteren een campagneteam langs dat “educatieve pakketten” uitdeelde. Die bestonden uit een kalender (met het hoofd van de leider), een flesje vissaus en een blikje makreel in tomatensaus.
Mijn buurvrouw was dolblij. “Ik stem op nummer 4,” zei ze stellig. Toen ik vroeg wat zijn standpunten waren over de economische hervormingen, keek ze me aan alsof ik vroeg naar de wortel van pi. “Geen idee,” zei ze, “maar die van nummer 2 gaf alleen een pen, en daar kun je geen soep van koken.” Kijk, dat is politiek inzicht waar geen politicoloog tegenop kan.
De enige die echt snapt hoe het werkt, is de lokale waarzegger annex loterij-expert. Hij voorspelde gisteren dat de uitslag van de verkiezingen irrelevant is, omdat de sterren verkeerd staan voor de premier, maar gunstig voor de oogst van de longans. “Wie er ook wint in Bangkok,” sprak hij terwijl hij pruimtabak uitspuugde, “de muggen blijven steken en de whisky blijft duur.”
Hij heeft een punt. De geluidswagens brullen dat ze Thailand gaan redden, dat ze van ons dorp een wereldstad maken en dat iedereen rijk wordt. Wij weten wel beter. We wachten gewoon tot zondag. Dan gaan ze stemmen, halen ze een stempeltje en hopen ze dat de geluidswagens eindelijk ophoepelen, zodat de hond weer onder het kippenhok vandaan durft te komen.
Zondag 8 februari wordt een grote dag. Niet vanwege de democratische vernieuwing, maar omdat na 17.00 uur de alcoholverkoop weer is toegestaan. De echte winnaar is niet de politicus met de grootste luidspreker, maar de eigenaar van de dorpswinkel die maandagochtend goede zaken doet. Als ik mocht stemmen, dan wist ik het wel. Op degene met de stilste auto.
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur14 maart 2026‘De tokeh achter mijn badkamerspiegel is de beste therapeut van Thailand’
Cultuur4 maart 2026‘Mijn spirituele leven speelt zich tegenwoordig af voor een zoemende witte doos’
Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Cultuur16 februari 2026‘Waarom de haan van de buren mijn bioritme gijzelt met zijn nachtelijke solo’
Helemaal waar, Vogelpoepje! De verkiezingsbijeenkomsten gaan gepaard met veel lawaai en helaas ook loze beloften. Toch weet ik dat de meeste Thais heel goed weten waar een partij voor staat en welke politiek ze voorstaan. Ook het kopen van stemmen is heel beperkt, wat wel eens anders wordt gezien.
Mijn half-Thaise zoon woont nu bij mij in Nederland. Hij ging vorige week zondag naar Utrecht om zijn stem uit te brengen. Hij is goed op de hoogte.
Stemmen kopen beperkt? Wij wonen hier met de Thaise familie samen op één terrein, in drie huishoudens. Alle stemgerechtigden (zes personen) hebben elk 500 THB ontvangen. Deze vorm van stemmenkoperij ken ik al jaren. Het is nu niet anders.
Hetzelfde in ‘mijn’ dorp. Of ze vervolgens inderdaad stemmen op deuirdelende oartij is overigens maar zéér de vraag, volgens mijn partner.
Ja, er wordt geld uitgedeeld op partijbijeenkomsten. Dat gaat over slechts een klein gedeelte van alle stemgerechtigden. Vervolgens stemt iedereen op zijn eigen voorkeur. In het verleden is al eens aangetoond dat de partij die veel geld uitgaf het niet zo goed deed bij de verkiezingsuitslag.
Dat is gemakkelijk gezegd. Bangkok Post had het over een onderzoek van de Kiescommissie naar opnames van in totaal 450 miljoen baht. Dat is geen kattepis. Maar waar het om gaat is dat dit soort praktijken (cliëntelisme) anno 2026 nog steeds voorkomt. En dat niet alleen: https://www.nationthailand.com/news/politics/40061981
Dat beloofd men hier ook in de soi, 500 a 1000 baht, als men op bepaalde persoon stemt, maar in het verleden was het ook zo , maar nooit betaald
Hier op het platteland in het gehucht zijn het echt geen beloftes, zondag zijn er hier 2 verschillende partijen ‘langs’ gekomen. Die gingen van huis naar huis (onze overbuurvrouw is van een andere partij en hulp Phu Yai Ban van ons dorpje, daar gingen ze voorbij). Elke stemgerechtigde (5 bij ons) kreeg 300baht in de hand gestopt met de vraag of ze op hun (de beste partij) wilde stemmen. Van 1 partij kregen de mannen ook nog een petje dat beleefd werd aangenomen, nadien is het op de vuil/verbrandingshoop beland. Toen in nadien aan mijn schoonvader vroeg op welke van de twee hij zou stemmen lachte hij. Op geen van de twee was zijn antwoord, het is altijd hetzelfde, veel beloven maar er veranderd toch niks. Toen klopte hij op zijn borstzakje van zijn hemdje, met een knipoog zei hij dat het volgende maand weer verkiezingen mochten houden. Als ik even een rekensom maak voor hier in Phang Khen, een kleine 120 gezinnen, stel dat ze de helft bezoeken, aan een 1000baht per gezin. Dat is dan toch al een 60 000baht. Toen er de vorige keer moest worden gekozen voor een nieuwe Ghu Yai Ban werd er ook rondgegaan voor stemmen te ronselen. Toen was het wel meer een geschenkje in natura, een zakje eieren of een flesje Pla ra.
Vissaus, telefoonkaarten, de goedkoopste bakolie en mannen in glimmende pakken. Opgedirkte vrouwen. Destijds een aanplakbord van Thaksin in een hermelijnen mantel nota bene! En herrie, veel herrie want WIJ zijn de enige, juiste en de burger liefhebbende partij die … etc. Juist, die net voor JOU het beste voor heeft. En een lachend smoel maar dat zagen we ook op NL TV afgelopen week.
Gelukkig duurt dit maar even. Maar heb je jouw kruisje gezet dan vergeten ze je als de wiedeweerga! Net als in ons polderlandje, trouwens….
In NL wordt 1.000 euro beloofd of 10 nieuwe steden.
Die vissaus of 500 thb hdbben ze zeker
Bij mijn schoonouders tot zover al 800 THB van Pheu Thai, Ma stemt People Party (Feature forward) en pa doet niet aan stemmen maar iedereen die wat uitdeelt is welkom, veranderd verder hun gedrag niet.
Komende week moet de jackpot worden want volgens de uitdelers is het natuurlijk zo dat alleen het laatste kadootje herinnerd wordt en daarop dan gestemd gaat worden.
Lijst 7 maakt het meeste lawaai door keihard te herhalen dat het allemaal Bulshit is.
Ik vind het heel vervelend dat er zo neerbuigend en laatdunkend gesproken wordt over het stemgedrag van de Thais. Verreweg de meeste Thais weten redelijk goed waar een partij en hun leider voor staat. Ze maken een welbewuste keuze, los van het cadeautje dat ze ontvangen. Dat weet ik uit de vele gesprekken die ik voerde en de vele verhalen die ik las. Echt Thaise verhalen.
Ik denk dat het in elk land ter wereld zo is dat grofweg een derde van de bevolking geen flauw idee heeft waar ze op stemmen.
Kijk in Nederland waar een derde van het electoraat op de PVV of LPF of FVD stemt en gelooft in de sprookjes dat “minder, minder” wel even geregeld gaat worden met €0 eigen risico in de zorg. En in de USA waar ook vele latino’s op Trump hebben gestemd en nu van een koude kermis thuis komen.
Dat klopt. En ik denk dat het percentage nog veel hoger ligt. Ik zag ooit een interview met een man die zei dat hij op de PVV had gestemd, maar hij was teleurgesteld. Hij zou de volgende keer op de Partij voor de Dieren gaan stemmen. Als je zoiets roept, dan heb je geen idee waar deze partijen voor staan.
Mensen, ook Thaise mensen, bepalen om een veelheid van uiteenlopende redenen en motieven hun keuze in het stemhokje. Lange tijd op voorhand bewust wel overwogen of “last minute” of …
Ik hoor en zag en hoorde in ons rijstboerendorp dat diverse partijen en kandidaten een fortuin uitgeven in de hoop stemmen te kopen. Dat was zo bij de lokale (obotjor) verkiezingen vorige maand en is niet anders in de aanloop naar de nationale verkiezingen zondag 8 februari 2569.
De bedragen die uitgegeven worden aan het kopen van stemmen zijn gigantisch, want de (wan)praktijk is wijd verspreid. In mijn beleving is het vooral een sterke indicator voor de graad van corruptie. Thaise mensen weten verdomd goed dat ze betaald worden met hun eigen belastinggeld. Maar ze nemen het aan, met de glimlach. (sic) Je kan het ook zien als een bijzondere vorm van herverdeling.
Aan één van de kandidaten bij die lokale verkiezinen, een goede vriendin van mijn echtgenote, vroeg ik of dat stemmen kopen efficiënt en effectief is. Ze vertelde ons dat dit bij lokale verkiezingen absoluut het geval was … omdat de beperkte kiesomschrijving, de procedure en de locale context maakt dat geweten is wie voor wie stemde.
Dat verklaart waarom die ene lokale kandidaat alweer gewonnen heeft. Hij voerde nauwelijks campagne maar betaalde het hoogste bedrag per stem. Hij is populair bij de boeren in dit boerengat, vnl. door het aanleggen van kilometers betonwegen met solarverlichting tussen de uitgestrekte rijstvelden. Overdag worden die betonwegen gebruikt door een paar motorfietsen en sporadisch een “rot-Thailand” of een tractor. ’s Nachts is er helemaal geen verkeer. Dat is efficiënt stemmen kopen via een waanzinnig inefficiënt publiek investeringsbeleid. Bij die publieke wegenwerken hoort steevast een afdracht van “30% in the pocket van de lokale winnaar”, weet ik van een familielid aannemer. O ja, de winnaar van de lokale verkiezingen is eigenaar van de lokale “ricemill”, een bedrijf voor agrarisch loonwerk en doet ook aan “grondverzet”. Hij valt niet te betrappen op een spatje ideologie. Hij is politiek volstrekt kleurenblind en tegelijkertijd een veelkleurige cameleon.
Of dat geheim van de stemming bij nationale verkiezingen ook zo “transparant” afwezig is weet ik niet. De context is alvast verschillend, de kiezomschrijvingen lijken me deels anders en de procedure ken ik onvoldoende.
Die cadeautjes zijn bekend, maar of dat stemgedrag werkelijk beïnvloed? De mensen weten wel ongeveer welke kant de grote partijen op willen, welke partijen bij hen passen en aan welke partijen of kopstukken ze een hekel hebben. Niks bijzonders.
Is vooral spannend wat de uiteindelijke uitslag zal zijn, wat weer ligt aan hoe de stemmen op de landelijke en district gekozen kandidaten uit de bus rolt. En dan wat de powers that be gaan doen, mocht de oranje Volkspartij het weer goed doen, dan zal die wederopbouw eieren moeten lopen. Elk klein foutje z
Al onder een vergrootglas komen. Want de ‘goede partijen’ (conservatief, voor het leveren alndat), die willen de powers that be liefst in het zadel hebben en houden. Straks toch weer Anoetin samen met Aphisit?? Dan verwacht ik weinig verandering aan de grondwet…