Eén beeld zegt meer dan duizend woorden. Dat geldt zeker voor Thailand, een bijzonder land met een interessante cultuur en veel goedlachse mensen, maar ook een duistere schaduwkant van staatsgrepen, armoede, uitbuiting, dierenleed, geweld en vele verkeersdoden. 

In iedere aflevering kiezen we een thema die een inkijk geeft in de Thaise maatschappij. In deze serie geen gelikte plaatjes van wuivende palmen en witte stranden, maar van mensen. Soms hard, soms schokkend, maar ook verrassend. Vandaag een fotoserie over de kleine zelfstandige.

In Thailand zijn er nog al wat informele werkers, je ze zou ze kleine zelfstandigen kunnen noemen. Ze doen meestal ongeschoold werk en staan ook niet ingeschreven bij de Thaise Kamer van Koophandel of iets dergelijks.

Het is een beeld wat Thailand zo typeert, de straatvensters, die soms in een lange stoet voorbijtrekken. Verkopers met van alles en nog wat. Ze zijn mobiel met een karretje of zitten op de hoek van een Soi: de schoenmaker, naaister, nageslyliste, reparateur, voetmasseur, lotenverkoper, fruitverkoper, etc. Of ze zwoegen in de hitte op het strand met speelgoed en andere waren.

Het is een groep die een dagelijks een strijd levert om wat geld te verdienen voor het gezin. Voor hen geen sociaal vangnet als ze ziek zijn. Niet werken is geen geld. Voor hen geen levenslang pensioen. Het is een hard bestaan. Ik heb met ze te doen….

De kleine zelfstandige


Gerdie Hutomo / Shutterstock.com

******

(Try_my_best / Shutterstock.com)

*****

(NICKY1841 / Shutterstock.com)

*****

(Pavel V.Khon / Shutterstock.com)

*****

(byvalet / Shutterstock.com)

****

(JRJfin / Shutterstock.com)

*****

(Hilight2019 / Shutterstock.com)

*****

*****

*****

(A.Khachachart / Shutterstock.com)

*****

(JJM Photography / Shutterstock.com)

*****

(suttirat wiriyanon / Shutterstock.com)

*****

(byvalet / Shutterstock.com)


» Laat een reactie achter


Rating: 5.00/5. From 12 votes.
Please wait...

15 reacties op “Thailand in beeld (11): De kleine zelfstandige”

  1. khun moo zegt op

    Wij maken vaker gebruik van de kleine zelfstandige en dingen nooit op de priis af.
    Of het nu om voedsel stalletjes gaat of lootjes verkopers

    Sandalen waar de zool van versleten was laten vervangen of waar het stiksel losgelaten is.
    In het verleden video recorders die men in nederland niet meer wil repareren, geven we na reparatie in Thailand gratis weg aan kennissen.
    Ritsluitingen laten vervangen.
    Kleding reparaties.

    Het zijn mensen die het niet breed hebben , niet lui zijn en best financiele ondersteuning kunnen gebruiken.
    Vaak kun je de volgende dag je spullen gemaakt en wel weer ophalen.

    Het geeft ook veel meer voldoening dan in de grote supermarkt iets kopen of iets nieuws kopen.

  2. Kris zegt op

    Wij steunen ook heel veel de lokale zelfstandigen. En in de meeste gevallen zijn die dan nog een pak goedkoper dan de supermarkten.

    Maar soms moet je wel oppassen, als ze een Farang zien kan de prijs wel eens vlug veranderen. Vandaar dat ik meestal mijn vrouw alleen op pad stuur en ik op een afstand volg.

    • khun moo zegt op

      Bij de oudjes letten we niet zo op de prijs.
      Laat die arme oude sloeber eens een fooitje krijgen.
      Het zijn ook niet degene die je proberen te bedonderen.
      Wanneer de prijs redelijk is, geven we vaak 100 baht extra voor de kinderen of klein kinderen.
      Dat geeft ook een goed gevoel wanneer je ‘s avonds weer lekker ligt in je comfortabel hotel.

  3. Jacques zegt op

    Het komt de Thaise regering kennelijk wel goed uit dat deze grote groep op deze wijze bezig is in hun onderhoud. Houden zij meer geld over om in hun eigen zak te stoppen, dan wel op andere wijze uit te geven. Deze groep verwacht ook niets van de politiek en ondergaat het gelaten. Schikken in hun lot. Het is wat het is. Overigens zijn er zat landen waar dit waar te nemen is. Wat doet men aan armoede bestrijding en zorg voor diegenen die het zo hard nodig hebben. Waaruit blijkt dat deze groep enige perspectief geboden wordt? Ik zou het niet weten en deze groep is zeker afhankelijk van de medemens die zich nog wel om hun bekommert en daar goederen afneemt. Zie de voorbeelden van burgerinitiatieven en stichtingen. Ze leven van dag tot dag is wat rest. Maar ja we zien overal hoe de mens omgaat met zijn medemens. Het wegkijken en goedpraten van zaken die niet goed gaan ook daar zijn er velen meester in geworden.

  4. janderk zegt op

    Het commentaar op deze “Thailand in beeld” is weer duidelijk het commentaar van de westerling.
    Zielige oudjes en gebrekkige mensen.
    Wanneer leert men de samenleving waar men het over heeft (of het nu de Thaise samenleving of de Laotiaanse (of Cambodjaanse samenleving (Indonesische etc etc) te bekijken en te beleven zoals de lokale inwoners het beleven.

    Ik wil jullie niet tot een ander gedrag laten komen. Maar de Thai is niet zielig. En arm is een ander begrip in onze ogen dan in de ogen van de Thai.
    Twee voorbeelden:
    1. Bij mij op de moo Baan, waar de huizen (nieuwbouw) allen boven de twee miljoen kostte, woont de moeder (ongeveer 70 jaar) van een vrouw (ongeveer 35 jaar) die elke dag met haar bromfiets (met zijspan) om 6 uur in de ochtend vertrekt om haar waren te verkopen. (in dit geval worstjes, BBQ en ook banaan).
    Zij hoeft dat niet te doen en als je haar vraagt waarom zegt ze naar een oud Nederlands spreekwoord “Ledigheid is een duivelsoorkussen”. Met andere woorden ze wil gewoon werken. Ze heeft het geld niet nodig om rond te komen.
    2. De oma van mijn stiefzoon woon in de nabijheid van een “sloppenwijk”. zijn heeft een winkeltje aan huis.
    Zij verkoopt kleine zaken zoals zakjes chips, flesjes drinken, kleine zakjes waspoeder etc etc. Je kan zeggen het is een winkeltje op de hoek waar je vaak de broodnodige zaken kan kopen. Ze is iets duurder dan de grotere supermarkten (waaronder ik ook de 7/11 schaar).
    Maar de oma van mijn stiefzoon is niet onbemiddeld. Zij heeft een goed pensioen (van overheidswege) en bezit buiten Bangkok zowel grond als huizen. Als je haar oppervlakkig zou beschouwen dan zou je haar arm vinden. Maar niets is minder waar.

    Niet alles is wat het lijkt in Thailand.
    Laat ik jullie niet afhouden van het extra belonen van deze “armen”. Maar bedenk bij alles dat veel Thai kiezen voor zo’n leven. Of het nu de bewoners zijn van de sloppenwijken(ik heb daar al eerder commentaar op gegeven) of de “kleine zelfstandigen”. Scheer ze niet over een kam. Ze zijn niet allemaal zielig en arm.

    Waar ik vandaan kom (Amersfoort) hadden we in 1958 ook buurtwinkeltjes. en kwam de melkboer, de groenteboer (en de schillenboer) nog langs de deur. Ook de kolenboer (en later de olieboer) kwam aan huis.
    Waren deze mensen dan arm (om de dooie dood niet). Maar als ik deze mensen nu zou leggen langs de huidige maatstaven waren ze straatarm en betreurenswaardig.

    Dus ga je gedrag niet aanpassen (blijf royaal betalen) maar laat de Thai in zijn waarde. Behandel ze niet als arm, maar als gelijke..

    groet
    Janderk

    • william zegt op

      Een zeer terechte benadering janderk.
      De maatschappelijke status van veel kleine ondernemers gaat van armoede tot best wel rijke mensen.
      Bij veel kleine ondernemers hoort natuurlijk een status van met de hakken over de sloot houding in dit land.
      Ken er hier diverse als je eens wat verder kijkt of beter oplet dat men privé een ander leven heeft.
      Met een loei oud zijspan je handel verkopen en de Ford ranger voor het vrijstaande huis laten staan bijvoorbeeld.
      De vele vrouwen, maar ook mannen die op markten staan of langs de kant van de weg zijn vaak ook beter af als de fabriek en dat is niet alleen in geld gerekend.
      Tip geven doe ik zelden als je afronden van bedragen daar niet onder schaart.
      Veel Thailanders vinden tip eerder niet echt op zijn plaats als wel.

      • janderk zegt op

        William,
        Ik wilde niet iedereen ontmoedigen dat zij denken dat de kleine zelfstandigen eigenlijk geen extra’s moet toe stoppen.
        Voor ons westerlingen ook al wonen we in Thailand kiezen er vaak voor om voor bewezen diensten (reparatie van een boortol (in Nederland gooien we hem weg en kopen een nieuwe) of bijvoorbeeld een videorecorder), maar ook iets simpels maken als een klein hekwerk, iets extra’s te geven. Bij de gemeenschap waar je woont wordt je gewaardeerd en loopt men toch iets harder.
        Het leuke vind ik dat je hard probeert te onderhandelen om de prijs naar beneden te krijgen (terwijl je weet dat de prijs al goed was) en dan vervolgens toch weer iets extra’s geeft en dan vaak op de oorspronkelijke prijs uitkomt.
        Maakt alleen maar blijde gezichten.

        • william zegt op

          Zeer afhankelijk van waar je woont in Thailand janderk.
          Gehucht kan ik het mij indenken, ik woon aan de rand van een grote stad.
          Daar is men je de ‘volgende dag’ vergeten en garantie bij de kleine zelfstandige zelfde verhaal.

          Vraag bij vrijwel alles vooraf wat het kost, grotere klussen prijzen bij diverse kleine zelfstandige.
          Afdingen of onderhandelen over prijs nooit gedaan.
          Klein geld naar boven afgerond regelmatig bij de kleine zelfstandige on the road, thuis voedsel ondersteuning of gewenst frisdrank of een biertje op het juiste moment is uiteraard mogelijk.

          In Nederland was dat toen ik er nog woonde al een not done optie met voorrij kosten en uurlonen, dus kieper maar weg en koop nieuw,klopt.

    • Tino Kuis zegt op

      Je hebt absoluut gelijk, Janderk, als je zegt dat er een breed scala aan informele werkers zijn. Het zijn echt niet allemaal zielige oudjes.
      Ik lees veel echt Thaise commentaren. Daar pleit men ook vaak voor een beter sociaal vangnet voor mensen in de informele sector. Het is niet alleen ‘de westerling’ die hier problemen ziet die om een oplossing vragen.

    • Lomlalai zegt op

      Dank je voor deze verheldering Janderk Ik zag een paar jaar geleden een vrouwtje van een jaar of 90 met een lange stok lege plastic flessen uit een klong vissen die ze in een grote plastic zak deed, ik had daar op dat moment (dus zonder de zojuist vergaarde kennis) toch wel het nodige medelijden mee en ben naar haar toegelopen en heb haar een paar honderd Baht gegeven. Met de zojuist opgedane kennis zal ik ondanks je advies om mijn gedrag niet aan te passen, haar de volgende keer toch gewoon voorbij lopen, ik weet nu immers hoe het echt zit met dit soort mensen en dat het beter is om ze in hun waarde te laten en ze als gelijke te behandelen! Nogmaals dank voor de verheldering van deze door mij destijds totaal verkeerd ingeschatte situatie.

      • janderk zegt op

        Beste Lolalai,
        Juist dat is iets wat ik niet wilde beogen. Laat de Thai in zijn waarde. Kijk niet naar de Thai met een westerse bril.
        Je hebt het over een vrouwtje van een jaar of 90. Ik vraag me af of dat jouw inschatting was.
        Iets heb ik wel geleerd tijdens mijn verblijf in Thailand: Je kan heel erg moeilijk een leeftijd plakken op een Thaise khun. (vrouw of man).
        Dan vervolgens zeg je dat je haar een paar honderd baht hebt gegevens. Dat was voor jou niet meer dat hooguit 12 tot 15 euro. (Uitgaande van 1000 baht = 27 euro is 100 baht 2,70 euro).
        Maar bedenk dat het gemiddelde dagloon van de normale Thai tussen de 300 en de 400 baht ligt.
        Hier moeten ze meestal zo’n twaalf uur voor werken.
        Opm voor anderen: het minimum loon in Thailand ondergaat nu een verandering. De werknemers worden aan de hand van hun opleiding en werkervaring in een klasse ingedeeld. De minimumlonen worden op grond van deze indelingen verhoogd.

        Wat ik eerder stelde (zie mijn reactie op William) Kijk met de ogen van een Thai. Als je haar iets wil geven dan is 40 tot 100 baht veel(al laat ik dat ook aan jouw over).
        Ook ik neig er naar om vaak meer te geven. Maar mijn vrouw (Thaise) houdt me dan op het rechte spoor.

        Dus: wees een vrijgevige westerling maar beperk je vrijgevigheid tot normale proporties.

        Groet Janderk

        • Tino Kuis zegt op

          Citaat:

          ‘Kijk niet naar de Thai met een westerse bril.’

          Janderk, ik kijk naar de Thai met een menselijke bril nadat ik me goed op de hoogte heb gesteld door Thaise mensen in woord en geschift. Ik verzeker je dat die Thaise mensen ook vinden dat er veel mis is met die zelfstandigen naast veel goeds en dat er beleid moet komen voor verbetering.

          • Janderk zegt op

            Tino
            Met het kijken door een westerse bril wil ik net zoals jij bedoeld probeer je kijk niet met de westelijke waarde en normen te bekijken.
            We wonen allebei al langer in Thailand. Ik denk dat we kunnen stellen dat we van het land, de cultuur en de mensen houden. En natuurlijk weten wij dat er velen(waaronder veel Thai) zijn die vinden dat zaken beter geregeld moeten en kunnen worden.
            Maar in het artikel (kleine zelfstandigen) gaat men er vanuit (ook de commentaren hierop lezende) dat de kleine zelfstandigen het niet best hebben. Ik vermoed dat men deze veronderstelling voortkomt uit de leefwijze en de plek(woonsituatie of werkplek) waar de kleine zelfstandige zijn/haar beroep uitoefent.
            Natuurlijk kan er een verbetering plaatsvinden op allerlei gebied (al was het bijvoorbeeld bij de hygiene bij de straat verkoop van voedsel)
            Maar ik schrijf ook dat het kijken naar de Aziatische manier van leven (Indonesische, Cambodjaanse, Laotiaanse, Birmese etc etc) met een door een westerse gekleurde bril niet een juiste manier van kijken is.
            Een menselijke bril is misschien wel een betere manier van kijken.

            • Tino Kuis zegt op

              Oké, Janderk. Laat ik er aan toevoegen dat ik niet geloof dat westerse en oosterse waarden en normen zo veel van elkaar verschillen. Als ik kijk naar boeddhistische waarden zie ik veel christelijke waarden. Er zijn mijns inziens niet veel normen en waarden die essentieel of in hoge mate verschillen tussen West en Oost. Al het onderzoek daarnaar wijst daar op. Hoe dieper je kijkt hoe minder verschillen je ziet. Dat is mijn overtuiging.

  5. Bert zegt op

    Veel kleine zelfstandigen verdienen toch een goede kom rijst per dag. Ook de zzp-ers in de bouw. Het is ze gegund hoor.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website