Nok’s World – De laatste keer (deel 10 en slot)

Ik kijk nu terug op die tijd in de Wonderful 2 Bar en het voelt soms alsof het iemand anders is geweest. Een jongere Nok, magerder, minder slim maar ook minder moe. Ik werk nu niet meer in de bar. Dat is een ander verhaal voor een andere keer.

Maar ik denk nog vaak aan die periode. Aan Fon die me de regels uitlegde bij een bord pad krapow moo. Aan de mama-san met haar roofvogelogen. Aan Lek die huilend in de keuken zat en geld voor haar moeder nodig had. Aan Arthit die bleef toen hij eigenlijk kon weggaan. Aan de dove lotenverkoopster die duizend baht kreeg voor vijf lootjes van tachtig. Aan de drieënzeventigjarige Amerikaan die elke twee weken voor iedereen betaalde zonder er iets voor terug te vragen. Aan Cat, die naar Bahrein was gegaan, was teruggekomen met minder geld dan gehoopt en meer verhalen dan ze wilde, en er daarna toch mee was doorgegaan op haar eigen manier.

En aan Frans.

De laatste keer dat ik hem zag was in maart 2018. Hij zat op zijn vaste plek, zweetband om zijn hoofd, laptop open, sigaret in de asbak. Hij zag er moe uit, vond ik, maar Frans zag er altijd een beetje moe uit en hij maakte er altijd grappen over dus ik dacht er niet te veel bij na. Hij at die avond niet veel. Maar hij praatte wel, vertelde grappige verhalen over een toerist die had geprobeerd te onderhandelen over de prijs van een lady drink, wat iedereen die de bar kent belachelijk zou vinden. We lachten allemaal en hij lachte mee, ook om zijn eigen verhaal, wat hij altijd deed.

Aan het einde van de avond gaf hij me een fooi die groter was dan normaal. Ik wilde iets zeggen, misschien vragen waarom. Hij wuifde het weg voor ik begon. “Koop iets leuks,” zei hij. “Of stuur het naar je moeder. Wat je wil.”

Ik stuurde de helft naar mijn moeder. Ze belde me terug in plaats van een berichtje te sturen, wat ze zelden deed, en we praatten tien minuten over niets belangrijks. Dat was fijn. De andere helft bewaarde ik. Ik wist niet waarvoor. Soms bewaar je geld niet omdat je weet wat je ermee gaat doen maar omdat het voelt alsof het ergens voor bedoeld is en je dat nog niet weet.

Uiteindelijk heb ik het besteed aan een grote pan khao tom voor alle meisjes van de Wonderful 2 Bar. Een gewone ochtend, vroeg, voor de hitte begon. We aten met z’n allen in de keuken en op de stoep voor de bar en praatten over van alles en niets. Niemand noemde Frans. Maar ik denk dat we allemaal aan hem dachten, op de een of andere manier.

Het was een goede ochtend. Ik denk dat hij dat een goed idee had gevonden.

Wat ik op die ochtend nog niet wist, en pas veel later hoorde, was dat Cat kort daarna een bericht had gekregen. Niet van Frans. Over Frans. Ze vertelde het me bij een glas ijsthee op een warme middag in Udon Thani, twee jaar nadat ik Pattaya had verlaten. Ze keek naar het tafelblad toen ze het zei en zei het maar één keer, zacht, zonder omhaal.

Ik vroeg haar niet om het te herhalen.

We zaten nog een tijdje zonder iets te zeggen. De ijsblokjes in onze glazen smolten langzaam. Buiten reed een tuk-tuk voorbij, te snel voor de smalle straat, zoals altijd.

Misschien was dat toeval.

Misschien ook niet.

– Slot –

Delen die al eerder verschenen zijn:

• Nok’s World — De eerste avond (deel 1)
• Nok’s World — Tuk-Tuk (deel 2)
• Nok’s World — De verkeerde telefoon (deel 3)
• Nok’s World — Het eten van Frans (deel 4)
• Nok’s World — De lotenverkoopster (deel 5)
• Nok’s World — De bezoeker (deel 6)
• Nok’s World — De avond dat alles misging (deel 7)
• Nok’s World — Cat (deel 8)
• Nok’s World — Het ontbijt van het Lek Hotel (deel 9)

Ingezonden door Hans