Je maakt van alles mee in Thailand (265)
Alhoewel de Thai niet echt veel verschilt van de gemiddelde Belg of Nederlander maak je in Thailand toch soms iets mee wat je in Belgie of Nederland niet zo gauw zal meemaken. Daar gaat deze reeks verhalen over. Vandaag een nieuw verhaal van Lieven Kattestaart: ‘Een Kerstverhaal’
‘Een Kerstverhaal’
Het is kort voor Kerst, en we brengen, na enig licht verweer mijnerzijds, de feestdagen door bij Thaise schoonma. Goedmakertje: met heerlijke Isaanse temperaturen en zonneschijn alom lijken de donkere dagen verder weg dan ooit.
Net wakker, de vingers brandend aan een mok serieus beroerde oploskoffie, slenter ik over het braakliggende veldje naast schoonmoeder’s huis. Geheel content met het leven, terwijl op de achtergrond vrouwlief Oy, gezellig kwetterend met de buren, mijn ontbijt in elkaar fröbelt.
Een vredig plaatje.
Op de uiterste hoek van het open stuk grond, grenzend aan de wijdse Thaise polder, staat een geestenhuisje. Ooit felrood van kleur, is het nu door de tand des tijds en ongenadige zon een vaag verhaal geworden. Ik had het al vaker vanuit de verte bekeken, en was zoals altijd licht gefascineerd door wat die Thai toch bezielt om dit soort dingen overal neer te plempen.
En er om de haverklap wierook, bloemslingers, of, bij gebrek aan een beetje christelijke fles wijn in deze gewesten, wat plaatselijk vuurwater bij te offeren.
Uiterst bijgelovige flauwekul als je het mij vraagt, en de vraag oproepend of de Wijzen wel echt uit het Oosten kwamen.
Maar dat idee houdt deze nuchtere kaaskop wel vóór zich, want mijn ontbijtje maakt zich tenslotte niet vanzelf.
Het huisje hoorde ooit bij de gammele houten woning van mijn Thaise zwager, zelf gelukkig al weer vele jaren in Bangkok residerend.
Gelukkig, want vergeleken met hem was iedere andere dronken klaploper in de buurt een aanwinst.
Het huis werd gesloopt, de planken verkocht, en het geestenhuisje bleef vervolgens eenzaam achter. De enigen die het nu nog bezoeken zijn de mussen die er een nestje bouwen, of de met mos overdekte offerglaasjes gebruiken als bad.
Nieuwsgierig kom ik dichterbij. En bekijk het geheel nog eens goed, nu vanaf een meter afstand.
Conclusie: vogelhuisje in verval.
Als ik vervolgens verder wil gaan met mijn relaxte ochtendronde, hoor ik een stem.
Zwak, maar onmiskenbaar.
‘Come here, come on.’
Het is nauwelijks verstaanbaar, maar geeft me het unheimische gevoel niet alleen te zijn. Om me heen kijkend ontwaar ik echter niets dan desolate Thaise prairie.
Dan is daar nogmaals, zacht en sinister: ‘Come on, come here!
Niet wetend wat me overkomt doe ik een stap terug, koffie morsend in het droge gras.
Mijn eigen geest geeft even niet thuis, terwijl ik ongelovig naar het huisje staar.
Dan, eindelijk, dringt het tot deze geïmporteerde kleibint door dat verveloze Thaise huisjes waarschijnlijk geen Engels spreken.
Met het nekhaar nog overeind besef ik een broekzak-gesprek te hebben gevoerd. Met een live uitzending van YouTube, die ik vanmorgen tijdens het koffiezetten bekeek.
De ongewenste seance verbrekend zie ik nog net hoe een Golden Retriever een goedkeurende aai over de bol krijgt van zijn baasje.
Bij Nieuwjaar hoort ook een goed voornemen, zoals u allen weet.
Daarom besloot ik wat later, moedig en doortastend in mijn ontbijtje spittend, om ook déze bijgelovige flauwekul maar voor mezelf te houden.
Over deze blogger
-
Lieven Kattestaart (1963) woont samen met vrouw Oy op het mooie Goeree-Overflakkee.
Is werkzaam als havenmeester en bezoekt sinds 1993 het verre Thailand, waar hij in 98' Oy leerde kennen en haar overhaalde de zon vaarwel te zeggen en zich in dit kille moeras achter de dijken te vestigen.
Tegenwoordig de vakantieweken meestal doorbrengend in het Isaanse optrekje van schoonmoeder, afgewisseld met wat strandhangen in Pattaya, of klem zitten in bus of trein om andere en onbekende Thaise streken te bezoeken.
Zich voornemend na pensionering samen met Oy in Thailand te gaan wonen, en beiden kunnen nauwelijks wachten tot het zover is.
Hobby's: zodra er zich een inspiratie-vonkje aandient, doch meestal gekweld door schrijversblok, het toetsenbord beroeren teneinde het mooie Thailandblog van een nieuw stukje te voorzien, het beoefenen van lichamelijke bezigheid door middel van joggen (uiteraard met mate) online schaken, en het af en toe drinken van een prima Single Malt en daarbij wegdampen van een sigaar van Cubaanse origine.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur2 januari 2026 ‘Goede Voornemens’
Cultuur8 december 2025‘Van donkere dagen en zwarte sneeuw’
Cultuur12 november 2025‘Cultuurverschillen’
Cultuur15 oktober 2025‘Over (Thaise) smaak valt niet te twisten’
Beste Lieven,
jij vindt een geesteshuisje bijgelovige flauwekul. Is ook zo, het is bijgeloof.
Maar wat vind je dan van het jaarlijks opstellen van een kerstboom, versierd met allerlei kleurige bollen, slingers en kaarsjes. dat is evenzeer bijgelovige flauwekul als zo een geesteshuisje.
Beste Lung addie,
dank voor uw reactie.
Helemaal mee eens, want hoe we ooit van de geboorte van Jezus tot het optuigen van een blauwspar zijn gekomen, Joost mag het weten.
Maar dit verhaaltje, ( hoewel dit me echt is overkomen ) is met een flinke knipoog geschreven en zeker niet bedoeld andermans geloof of bijgeloof naar beneden te halen.
Ik neem mezelf in deze schrijfsels niet al te serieus, en het laatste wat ik wil is een discussie opstarten over geloof of bijgeloof.
Vriendelijke groet, Lieven.
Beste, omdat de christenen bijna alle feestdagen van ons overgenomen hebben, de kerstboom was het feest van het licht, het Joelfeest, Onder invloed van het Christendom dus is het heidense joelfeest omgevormd tot de Kerst- of Midwinterviering de terugkeer van de zon…dieven…! btw: Gezamenlijke dronkenschap was een wezenlijk onderdeel van religieuze gebruiken…
Beste Lieven,
het is ook niet mijn bedoeling een discussie over bijgeloof op te starten. Wil alleen maar aangeven dat zoiets onzinnig in zowat alle culturen bestaat en niet enkel in Thailand.
Alleszins een mooi verhaal en heel goed geschreven.
Ja Lieven
Over geloof en bijgeloof wordt al eeuwen “gediscuteerd”
Maar Thailandgangers zijn ‘t over één ding eens: de wijven komen uit ‘t Oosten!!
Waarom schrijft iedereen Geesteshuisjes, het is toch Geestenhuisjes? Men schrijft toch ook niet Geestes maar Geesten?
Het zal dan ook “geestig” zijn zeker 😉
https://www.encyclo.nl/begrip/geestig
Moderator: De reactie van Chris is verwijderd.
Dank u wel voor dit stijlvol geschreven verhaal.
Weer een prachtig verhaal Lieven,we hebben wat dingen gemeen,mijn vrouw heet ook Oy en ik heb ook een zwager met een uitgezaaid lui oog,prettige Kerstdagen.
Lieven, heerlijk verhaal.
Bijgeloof maar met regels, denk er aan. Pek en veren als je er iets aan doet! Ik wilde het verplaatsen maar o jee….
Dat moest via de dorpsgek, zo noem ik hem maar, die met een zak kippenbotjes komt stoeien en de plaats bepaalt. Maar nee, die plaats wilde ik zelf bepalen…. Dus bezocht ik de man eerst in het geniep en betaalde wat baht en sprak af dat ik een stok in de tuin zou zetten precies daar waar ik het huisje wilde hebben. Want er moest aangebouwd worden….
En dan komt de grote dag! De meneer en twee dames met een gebit als een fietsenstalling komen met een zak kippenbotjes en na een serie magische spreuken wordt dat als het Mikadospel uitgegooid op de tegels. Kijk! En wat zeiden de goden? Precies twee centimeter naast een stok die toevallig in de tuin stond….
Bier en een paar honderd baht; de zaak was geregeld. iedereen blij, vooral mijn Thaise familie die al hel en verdoemenis op zich af zagen komen. Want boze geesten, die wil niemand in de tuin….
Mooi verhaal met een goede afloop
Doet me denken aan de Farang die in zijn huis de deuren moest verplaatsen omdat deze in een lijn lagen en dat een teken zou zijn, dat geld dat via de voordeur binnen zou komen via de achterdeur zou verdwijnen. Maar goed ook in Nederland zijn er figuren die denken dat er 2000 jaar geleden iemand op water kon lopen en doden kon genezen.
Deuren die in lijn liggen etc komt van de leer van Fengshui en zeer gewaardeerd in bouwen van grote tot kleine gebouwen in China en alle landen in Azie.
Wanneer een huis of b.v. bankgebouw verkeerd word gebouwd brengt dit geen voorspoed terwijl wanneer je de regels van Fengshui hanteert voorspoed je ten deel zal vallen.
Piet,
Het bouw van ons huis is ook een paar dagen uitgesteld omdat monniken de dag bepaalde waarop we konden gaan bouwen. Gelukkig maar: stel we gewoon op een willekeurige maandag waren begonnen, dan was de ellende niet te overzien.De trap naar de boven verdieping moest ook 90 graden gedraaid worden omdat men niet recht het huis mocht betreden. Fensui heeft ons al veel ellende bespaart.Helaas nog geen fensui regeltje zodat huis niet gekraakt worden en alle spullen verdwenen zijn bij onze 6 maanden afwezigheid.
Ik denk dat een groot hondenhok met een goede waakhond opgenomen moet worden in de fenshui regels.
U bent een ware levensgenieter!
Alweer een mooi verhaal lieve.
Mischien moet je na verloop van tijd de verhalen bundelen en voor het nageslacht bewaren.
Ik zit alleen met de vraag hoe vaak onze Lieve een ontbijtje of andere maaltijd in elkaar flanst voor zijn lieve Oy? 🙂 En of hij dan wel kan praten over de ideeën achter een of ander mocht Lieve dat zelf al willen…
Ja Lieven,
Ook ik kan ervan meepraten.
Niet dat Chaantje ook maar iets met geesteshuisjes heeft!
Zelf ‘n foto van de ouwe/nieuwe koning prijkt niet bij ons aan de muur.
Maar vaak, meestal tijdens m’n fietstourke, activeer ik ongewild ‘n toets van m’n I-phone.
Dan hoor ik de vreemde verhalen, de ene keer Engels de andere keer Nederlands.
Ik kijk dan vreemd rond om te ontdekken wie er toch tot me spreekt.
Gewaar dat pas na 20 seconden dat ik daarna tot mezelf zegt dat het weer de internet-techniek was.
Maar wederom ‘n sappig verhaal. Dáár houden we van.
En ik heb ook zo’n gammele schoonbroer die meer van z’n hanen en whisky houdt dan ook maar iets aan het huis van schoonmoeder wil onderhouden. Dus we zijn ‘n beetje bloedbroeders.
Beste Rob V.,
Om je vraag te beantwoorden, het is me ooit gelukt wat pannenkoeken voor haar te bakken, maar tegenwoordig mag ik haar keukendomein alleen nog betreden om af te wassen.
En gelijk heeft ze want ze kookt honderd keer beter dan ik.
Ze weet ook heel goed hoe ik over bepaalde dingen denk wat ‘geloof’ aangaat, maar ik laat haar altijd in haar waarde en zal gul bijdragen als ze in de tempel wil offeren of andere zaken.
Zoals hierboven al door mij gezegd, neem mijn stukjes met een knipoog.
Ik ben getrouwd met een vrouw uit duizenden, niet met een keukenslaafje of gedienstige huishoudster, mocht ik die indruk gewekt hebben.
Vriendelijke groet, Lieven.
Beste Lieven, die knipoog bij je stukjes is wel duidelijk hoor, als je een soort van neo-koloniaal dictatortje met een godheids complex had geweest had Oy je vast uit huis gezet én hadden niet van dit soort leuke en luchtige stukjes met zo nu en dan commentaar kunnen schrijven. Oh, en ik zal je een paar letters N cadeau doen, die was ik wederom vergeten. Mijn diepe excuses LieveNNNNNNN.
Rob
Mooi geschreven verhaaltje!
Misschien dit nog:
Wat ik ergerlijk en irritant vind aan al het bijgeloof in Thailand is dat je, bij aankoop van een nieuwe wagen, je deze moet laten inzegenen door een monnik. Velen onder ons kennen dit wel.
Tijdens dit doopritueel, wat uiteraard de nodige bahtjes kost, besmeurt de dienstdoende monnik, het interieur van je wagen met de nodige verf. Ik haat dit, een spiksplinternieuwe wagen op dergelijke manier verneuken ten dienste van je ‘bijgeloof’ gaat er bij mij niet in. En de bijhorende attributen die men op het dashboard en de binnenspiegel aanbrengt is ook al niet bevorderlijk voor de zichtbaarheid. En dit alles voor de gratie van onze zo geliefde Boeddha.
En idem dito voor de inzegening van onze woning … er werd een mooi schilderijtje aangebracht op de venster boven de voordeur. Resultaat: We wonen hier nu al een dikke 5 jaar en de desbetreffende venster mag NIET gewassen worden 🙁