Valse broek
Schijn neemt langzaam de werkelijkheid over
Ik las hier pas nog over de (symbolische) sluiting van een honderdtal winkels voor nepartikelen in ons geliefde MBK. Zonder op de economische schade in te gaan die deze illegale handel blijkbaar toebrengt aan de echte merken, houdt mij weliswaar al langer de vraag bezig wat nu eigenlijk de mensen mankeert die deze neppers kopen en er vervolgens mee lopen te pronken als pauwen, maar net zo belangrijk vind ik de vraag: wat bezielt de kopers van de echte spullen waarvoor ze het honderd- of duizenvoudige betalen. En dan heb ik het niet over mil- of biljonairs, die van rijkdom niet meer weten wat ze met hun centen aan moeten. Nee, de fascinerende en onweerstaanbare aantrekkingskracht van luxe op het reguliere volk laat mij telkens achter in verbijstering. Vooral als het prestigieuze stuk fel als een vlag op een modderschuit afsteekt tegen de overduidelijke armoede van de drager, die poseert als welvarend, maar in werkelijkheid niet eens krediet genoeg heeft voor de aanschaf van een paar touwtjes om deze aan elkaar te knopen.
Als tiener wilde ik zelf ook altijd jeans van Levis, Lee Cooper, Lois, Mustang en dergelijke. Dat was de broek waarin je gezien wilde worden door je collega’s scholieren. Of eigenlijk door jezelf. Ze zaten niet beter, waren ook eigenlijk niet mooier, maar er stond een merknaam op. Vaak onopvallend, maar toch. Kenners zagen het vanaf de andere kant van het klaslokaal. Nog menige ruzie met mijn ouders over gehad, die mijn adoratie voor echte merken, maar bullshit vonden of de voorloper daarvan. Het was meer een budgettaire kwestie dan een principiële. In de plaatselijke jeanswinkel lukte het mijn moeder niettemin wel eens om zo’n begerenswaardig kledingstuk voor mij uit de opruimingsbak te vissen voor 15 in plaats van 60 of 80 gulden. Nou, dan was ik de koning te rijk.
Het ding werd vervolgens helemaal aan gort gedragen en op zijn sterfbed tornde ik nog gauw het merklabel er vanaf wat mijn moeder dan op een blauwe broek van C&A moest naaien om de vernedering van het dragen daarvan te verzachten. Naar de buitenwereld toe lukte dat wonderwel; de innerlijke Ricky kon er echter niet mee bedonderd worden en zo bleef ik maar graaien in de uitverkoop bakken en op de planken met de fluorescerende labels, altijd weer op zoek naar een verlossende vondst die ik maar zelden deed.
In werkelijkheid waren mijn moeder en ik vervalsers avant la lettre al zullen de CEO’s van Levis en co daar niet echt wakker van hebben gelegen. Bovendien liep ik gratis reclame voor ze, zij het met een niet bestaand en slecht zittend model aan mijn kont.
Later ontwikkelde ik een voorkeur voor stereospullen waar op zijn minst Akai, Sony of Pioneer op moest staan, maar in mijn verdediging kan ik wel aanvoeren dat de prijs en kwaliteit van een goed audiomerk leidt tot mooiere muziek. Nog weer later moest een nieuw horloge voorzien zijn van een klinkende naam als Seiko, langzaam doorgroeiend naar Longines, Omega, Breitling en dergelijke medium grootheden. De echte top heb ik nooit mogen bereiken, ook omdat langzaam het inzicht bij me begon te groeien dat een klok van 5€ precies hetzelfde kan als eentje van 5000€ of een tienvoud daarvan. Misschien niet zo lang en zeker niet zo glamoureus, maar het waren dezelfde seconden, minuten, ja zelfs uren.
De opkomst van de sporthorloges gaven mijn horlogemerken obsessie de genadeklap en nu loop ik alleen nog maar rond met een zielloze Garmin aan mijn pols. Ook geen koopje, maar bepaald niet onderscheidend te noemen. Hij zal wel spontaan de nooddiensten inschakelen als mijn hart er ooit de brui aan geeft, wat van de prestige merken alleen maar de Breitling Emergency voor elkaar krijgt voor tien of twintig keer zoveel en dan moet mijn eventuele hartstilstand ook nog niet te acuut zijn, want op het alarmknopje moet je nog zelf drukken vóór het licht uitgaat.
Aan mijn kont hangt nu een broekje van Primark al zou ik mij tegenwoordig ook wel een Levis kunnen permitteren. Maar daar heb ik de kont toch niet meer voor en zo’n topbroek zou dan de vlag op die spreekwoordelijke modderschuit zijn.
Maar genoeg over mijzelf; het was maar om aan te geven dat ook een nuchtere Limburger zich toen en ook tegenwoordig nog voorover gebogen heeft voor de verlokkingen van uiterlijk vertoon, voor de valse illusie dat een klein (of ook groot) merklabel aan het leven een toegevoegde waarde geeft.
En dan zet je voor het eerst voet in Thailand.
Thailand, dat altijd warme land, zoals we allemaal inmiddels wel weten, van verbluffende schoonheid, zowel van mens als natuur. Van schitterende tempels op de hoek van zowat iedere Soi, hoe stoffig en hobbelig ook. Eindeloze glimlachen tot de kaakjes verkrampen en streetfood waar je ziel van gaat zingen en dansen en je lippen van afbranden. Maar ook een land waar je regelmatig wordt verblind door de glans van met puur goud beslagen Louis Vuitton-tassen, vaak gedragen door zestienjarige bakvisjes op een geleasde scooter, die eruit zien alsof ze op weg zijn naar de catwalk in plaats van naar de 7-Eleven. Vaak behoorlijk overweldigend voor de simpele zoon van een al even simpele mijnwerker uit Kerkrade.
Thailand: waar je op straatmarkten en in de volksmalls als MBK Center struikelt over torenhoge stapels van miljoenen nepartikelen — van ‘Guccy’ tot ‘Abibas’ — en waar je een verdieping lager dezelfde merken aantreft, dit keer met de juiste spelling en een prijskaartje dat je spontaan doet twijfelen of je toch niet even terug de tempel in moet om extra verlichting en meer welvaart te zoeken. En het wonderlijke is: beide versies lijken op het oppervlakkige oog enorm veel op elkaar en zijn dan ook ongeveer even populair. Ongeacht het beschikbare budget.
De Thaise fascinatie met merken grenst waarlijk aan religie, nee is een religie. Een glitterend logo is hier zoveel meer dan uiterlijk vertoon: het is een investering in face. Niet het gezicht in de spiegel, maar het sociale gezicht dat je toont aan de wereld. Wie status uitstraalt, hééft status. Echt of nep, dat is bijzaak. Want in Thailand is gezichtsverlies erger dan financiële ondergang. Je kunt beter in de schulden zitten dan zonder aanzien.
En dat speelt zich niet alleen af in de marmeren shopping malls van Bangkok. Ook op het platteland, waar de kippen nog veilig de weg kunnen oversteken zonder geplet te worden door voorbij stuivende SUV’s ’s. Ook daar zie je plots jongeren met Balenciaga-petjes op hun koppen de varkens voeren en hangen de Fendi shirtjes bont kakelend aan de waslijn uit te waaien tussen de door oma eigenhandig van zijde geweven sarongs. De huizen zijn weliswaar gemaakt van gerecycled brandhout, de koelkast werkt alleen als de buurman niet aan het lassen is, maar op Facebook straalt men als een Thaise Kardashian in zijn of haar neppe Chanel shirtje als een gloeiworm in de balstijd. Face reist altijd en overal mee, op de brommer, op TikTok, in de selfiehoek van de meest afgelegen rijstvelden.
Want ook daar wil men meedoen en dat gebeurt met dezelfde toewijding als waarmee ook elders in de wereld filters, likes en logo’s strategisch worden ingezet ter verheffing van het eigen ondermaatse bestaan. Iedereen kent het spel. Iedereen weet dat het grotendeels een toneelstuk is. Maar zolang niemand het script hardop voorleest, blijft de illusie overeind.
En ik, inmiddels permanent voorzien van mijn zielloze Garmin, probeer niet te oordelen. Ik snap het. We willen uiteindelijk allemaal iets uitstralen, iets tonen dat boven ons dagelijks bestaan uitstijgt. Al is het maar voor even. Een logo als symbool van hoop. Vals of echt. Of in mijn geval: als de dierbare herinnering aan een tijd dat ik nog dacht dat een Levis-broek mijn leven zou veranderen. Aan mijn moeder die een label van nepleer, maar wel met een echte merknaam erop moeizaam op een gloednieuwe broek van C&A vast naaide. Misschien verandert een merk in werkelijkheid helemaal niks, maar het gevoel, de illusie dat het zou kúnnen, soms is dat al genoeg.
Ik trek mijn wat afgezakte Primark broek weer op en recht mijn schouders. Mijn Garmin geeft richting aan mijn leven. Mijn doel is 10.000 stappen vandaag, niet eenvoudig in die hitte, maar de app is onverbiddelijk. Eerst een flesje water. Nestlé. Zwitserse kwaliteit. Lekker.
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Over deze blogger
- Khun Rick dateert van 1959 (momenteel 66 jaar), opgegroeid en nog steeds woonachtig in Zuid-Limburg. Na 40 jaar ambtenarij nu al bijna 5 jaar met vervroegd pensioen. Komt sinds 2001 regelmatig als toerist in Thailand, maar leerde zijn vrouw in Nederland kennen en is met haar vaak te vinden bij schoonmoeder in Udon Thani. Samen reizen is zijn passie, eten (helaas) ook en sporten een noodzaak. En natuurlijk schrijven: vroeger serieus en nu luchtiger.
Herkenbaar. We hadden het destijds kritisch over de “westerse consumptie maatschappij” Maar wel een Levi’s en een peperdure stereotoren plus “boxen” die het halve huurkamertje in beslag namen. Plus een identiteits bepalende platen collectie natuurlijk. Maar vluchten kan niet meer. De “consumptie maatschappij” is nu overal. Zeker in Thailand met zijn”façade cultuur” zoals een socioloog het eens betitelde. Dat ik daar nu in een jeans van Lidl van 10 euro rondloop verandert daar niets aan.
Een leuk verhaal weer Rick, de Jeans ook een story of my live en zo herkenbaar. Ruzie met mijn ma, die mij in C&A broeken wilde laten lopen. Zoeken naar de uitverkoop van een echte Lee, later reisde ik veel naar Amerika, omdat mijn dochter daar woont en ik fanatiek vliegtuigspotter ben en daar flink los kan gaan. Voordeel was shoppen in outfits, voor dertig dollar een merk jeans, met een goedkope dollar. Jippie. Ik draag ze nu ook niet meer. Ik heb een stapel weggegeven, bij het verhuizen naar Thailand.
Ik probeer mijn vrouw, mijn dochter te begrijpen bij het kopen van weer een tas. Gelukkig niet de LV shit voor duizenden euro’s. Ik begrijp echt niet dat mensen, geld of niet zoveel geld voor een tas kunnen uitgeven. Ik liep onlangs in Kuala Lumpur city centre, waar men je zonder blikken of blozen , een tasje wat niet veel voorstelde voor 700 euro aanbood. Schoenen 800, met inderdaad wel een merkje erop. Het was er hartstikke druk ook nog. Ik begrijp het niet en leg bijna dubbel van het lachen als ik mensen dit echt zie kopen. Gelukkig taalt mijn vrouw er niet naar en vind het leuk om ergens uren te zoeken naar dat ene koopje wat betaalbaar is en toch mooi..Dan kan ze het er dagen over hebben. Voor mij geld dat het past en vooral comfortabel zit.
De stereo spullen wil ik inderdaad ook wat meer voor betalen. Pas twee mooie sprekers aan de installatie toegevoegd. Wow het is net of je in concert ben loepzuivere muziek. Lol.
Beste Rick, leuk verhaal man!
Sporthorloges zijn toch geen horloges, dat noem ik computertjes
Ook ik ging “vroeger” altijd op koopjesjacht in BKK, terwijl ik voor weinig op de US bases in Duitsland orgineel Levis en dergelijke belastingvrij kon kopen als beroepsmilitair.
Later heb ik lang kleding van Camel gekocht in Thailand en heden ten dage maak ik me niet meer druk om het merk dat er op staat. Als het past en makelijk zit vind ik het tot ongenoegen van mijn vrouw
Ja als je jong bent vindt je het allemaal leuk kleding van mooie dure merken en horloges voor weinig maar als je ouder wordt dan hoeft dat allemaal niet meer.
Ik zie alleen wel dat er in Thailand nu er veel grote shopping centrums met orginele kleding het wel een stuk minder is met namaak kleding van de dure merken
Toen ik vroeger jong was vond ik het ook prachtig om spijkerbroeken te kopen ik weet nog goed in de made in markt bloedheet daar en passen het zweet liep over je rug niet normaal.
Ja dan had je voor weinig mooie merkspullen.
Nu heb ik dat niet meer om dure nepspullen te kopen maakt me niet meer zoveel uit.
Wat ik wel merk dat er nu minder nepspullen te koop zijn dan vroeger dat komt waarschijnlijk door de grote shopping mail
@wannee
Ik ook altijd bij made in Thailand market op2 nd road
mijn shirts en broeken daar gekocht begin jaren 90.
Vandaag de dag zit de made in market daar nog steeds.
Ik koop daar zo nu en dan wat sportkleding.
Prima kwaliteit.
Of ik ga naar Mike shopping mall voor Sport kleding.
Ook veel keuze bij Mike shopping mall
Iedereen bedankt, ook voor de blijken van (h)erkenning.