‘Overleven als voetganger in Thailand’

In mijn vorige leven, dat zich afspeelde in de geordende polders van de lage Landen, was wandelen een ontspannende bezigheid. Een manier om het hoofd leeg te maken: een ‘ommetje’. Hier in mijn Noord-Thaise dorp, en eigenlijk in heel Thailand, is het begrip ‘wandelen’ een fundamenteel andere ervaring. Het is geen recreatie; het is een stedelijke survivaltocht, een discipline die op de Olympische Spelen niet zou misstaan tussen de hindernisloop en het fierljeppen.

Als westerling ga je er onbewust vanuit dat een stoep een domein is dat exclusief is gereserveerd voor de tweevoeter. Een veilige haven, verheven boven het geraas van het asfalt. Dat is een naïeve gedachte die je hier snel afleert. In Thailand is het trottoir, voor zover aanwezig, geen recht, maar een hypothese. Het is een multifunctionele ruimte die dient als parkeerplaats, terras, marktkraam, opslagplaats voor bouwmaterialen en, niet te vergeten, als extra rijbaan voor motorbikes die haast hebben.

Mijn tocht naar de lokale 7-Eleven, hemelsbreed slechts vijfhonderd meter verderop, begint met een grondige inspectie van het wegdek. De betegeling in Thailand is namelijk van een bedrieglijke schoonheid. De tegels liggen er vaak losjes bij, als pianotoetsen die wachten op een onhandige voet. Stap je op de verkeerde, dan word je getrakteerd op een fontein van bruin, geurig water dat zich onder de tegel heeft verzameld na de laatste regenbui. Ik heb geleerd te lopen met de tred van een ballerina die een mijnenveld ontwijkt: lichtvoetig, observerend en altijd klaar voor een noodsprongetje.

En dan zijn er de gaten. Soms ontbreekt er simpelweg een putdeksel, waardoor je een onbelemmerd zicht krijgt op de duistere krochten van de lokale riolering. Een misstap hier betekent niet een verzwikte enkel, maar een enkeltje naar een onderwereld waar de ratten koning zijn. Het houdt de geest scherp, dat wel.

Maar een geoefend wandelaar kijkt hier niet alleen naar beneden. Het gevaar komt namelijk ook van boven. De beroemde Thaise elektriciteitskabels hangen als een reusachtig bord zwarte spaghetti boven de straten. Ze tarten de zwaartekracht en elke westerse veiligheidsnorm. Soms hangt er een tros zo laag dat ik, met mijn toch niet imposante lengte van 1 meter 80, moet bukken als een volleerd limbo-danser.

Altijd flitst die ene vraag door mijn hoofd: staat daar stroom op? Is dat een actieve hoogspanningskabel die daar tegen mijn bezwete voorhoofd tikt, of een oude telefoonlijn uit 1998? Ik ga er maar vanuit dat het veilig is, want de lokale bevolking loopt er achteloos onderdoor, terwijl ik schichtig omhoog kijk als een kip die bang is dat de hemel naar beneden valt.

Het meest confronterende aan wandelen is echter de realisatie van je plaats in de pikorde. In de Thaise verkeershiërarchie staat de voetganger stijf onderaan. Nog onder de straathond (die immers nooit opzij gaat) en de kip. De stoep is namelijk de favoriete sluiproute voor bromfietsers die de file willen omzeilen of gewoon te lui zijn om over te steken.

Er is niets wat je zo snel terugwerpt op je eigen nietigheid als het beleefde, maar dwingende ‘piep-piep’ van een Honda Wave vlak achter je hielen, terwijl je op de stoep loopt. Je draait je om en ziet een complete familie op één zadel, die je vriendelijk toelacht. Jij bent het obstakel. Jij bent de inefficiënte reus die kostbare ruimte inneemt met zijn trage benenwagen. Nederig stap ik opzij, de berm in, om de gemotoriseerde medemens doorgang te verlenen op mijn stoep.

Toch blijf ik wandelen. Misschien uit een soort misplaatste Hollandse koppigheid, of omdat ik zo dingen zie die je vanaf een brommer mist. De glimlach van de oude vrouw die bananen verkoopt, de geur van verse curry. Ik kom bezweet, met modder op mijn kuiten en een lichte hartritmestoornis aan bij de 7-Eleven. De airconditioning slaat me in het gezicht als een koud bad. Ik heb het overleefd. Ik koop een koud biertje. Voor de terugweg…

Over deze blogger

Farang Kee Nok

Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.

De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.

Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Cultuur2 februari 2026‘Democratie wordt hier gemeten in decibellen en gratis blikjes makreel’
• Cultuur25 januari 2026‘Waarom ik als een bange astronaut door de rijstvelden tuf’
• Cultuur16 januari 2026‘Waarom wij hier geen politie bellen voor de man die het verkeer regelt met een banaan’
• Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’