‘De wijsheid van het zwijgen’
Tino kuis vroeg me een tijdje geleden in een reactie of ik de Thaise taal machtig ben. Nee, dat moet ik stellig ontkennen. Communicatie is natuurlijk belangrijk en in het begin probeerde ik het nog. Met een app. Met handgebaren. Met mijn hele gezicht. De eerste weken in het dorp waren een aaneenschakeling van misverstanden, verbaasde blikken en gesprekken die eindigden in het geluid van stilte en een halfslachtige glimlach. Mijn ‘sawadee krap’ kwam eruit als een nies, mijn ‘aroy maak’ klonk alsof ik een keelontsteking had, en het enige woord dat ik goed uitsprak was ‘Chang’.
Maar gek genoeg en dat is het wonderlijke aan Thailand, begon ik me, zonder veel te zeggen, toch steeds meer thuis te voelen. Want waar je geen woorden deelt, ontstaat ruimte voor iets anders. Voor kijken. Voor luisteren. Voor zwijgen.
In mijn dorp zit een man die elke ochtend in lotushouding op zijn stoepje zit. Niets doet hij. Geen krant, geen telefoon, geen koffie. Alleen maar zitten. Als ik langskom, knikt hij. Soms glimlacht hij. Dat is alles. Geen ‘hallo’, geen ‘hoe gaat het’. En toch begrijp ik hem. En hij mij. We zeggen elkaar elke dag zonder woorden dat het leven oké is. Niet spectaculair. Niet vreselijk. Gewoon: oké.
Mijn buurvrouw, tante Uan, spreekt geen Engels. Ik geen Phasa Nuea. Maar op een middag stond ze ineens met sticky rice en wat gegrilde kip voor mijn deur. Ze wees naar mijn buik, maakte een rond gebaar en knikte goedkeurend. Het was niet onbeleefd bedoeld, geloof ik. Ze bedoelde: “Je ziet eruit alsof je een extra portie kunt gebruiken.” En ze had gelijk. Zonder een woord te wisselen, zaten we vijf minuten later samen op de grond te eten. De stilte was zacht, warm, vriendelijk. En voedzamer dan de kip.
Wat je leert als je niets kunt zeggen, is dat taal vaak overschat wordt. Niet spreken dwingt je tot voelen. Tot kijken naar iemands ogen. Naar hoe handen bewegen. Hoe iemand een bord aan je geeft, snel of langzaam, met aandacht of met ergernis. Je leert het verschil tussen stilte uit verlegenheid en stilte uit verbondenheid.
Ik heb geleerd dat ‘begrijpen’ niet hetzelfde is als ‘weten wat iemand zegt’. Ik heb een keer twintig minuten met de vader van mijn schoonzus gepraat over rijst, terwijl ik alleen maar hummend knikte en af en toe “chai” zei. We eindigden met een stevige schouderklop. Ik weet nog steeds niet waar het precies over ging, maar het was goed.
En het mooiste is: soms zegt die stilte meer dan een goed gesprek. Want waar woorden ophouden, begint iets anders. Iets wat zachter is. Langzamer. En vaak veel eerlijker. Je kunt je niet verschuilen achter slimme zinnen of flauwe grappen. Je bent er gewoon. Zonder filter. Zonder script. En dat, mijn lieve lezers, is precies de wijsheid van het zwijgen.
Ik praat tegenwoordig minder. Niet uit onwil, maar omdat het niet hoeft. Soms is een glimlach genoeg. Of een stuk meloen. Of gewoon samen kijken naar de kippen die over het erf scharrelen.
En weet je wat? Ik denk dat ik nu pas echt begrepen word…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur8 januari 2026‘Waarom ik dit jaar weer niet aan zelfverbetering doe: de kunst van het matige genieten’
Cultuur26 december 2025‘Ik leef al 543 jaar in de toekomst en toch ben ik steeds te laat’
Korte verhalen22 december 2025‘Kerstmis in de tropen en de eenzame slinger van de 7-Eleven’
Cultuur15 december 2025‘Overleven als voetganger in Thailand’
Sommige mensen zullen daar genoeg aan hebben anderen iets minder. Ik kan daar ook tegen en verkies de stilte of een gebaar boven de vreselijke small talk in bars en andere gelegenheden. Toch ga ik na enige tijd sterk verlangen naar een goed gesprek met een geestegenoot zodat ik toch weer even mijn ei kwijt kan zoals men pleegt te zeggen.
Ik ook. Niet om te roddelen maar om een serieus gesprek te hebben me iemand die kan meedenken. Ik ken een paar Thaise gestudeerde dames die goed Engels spreken met wie dat mogelijk is. Voor de rest is Thailand op dat vlak de woestijn.
Daar ben ik het mee eens. Een absolute woestijn. Ik spreek ondertussen een aardig woordje maar met bijna niemand kun je een gesprekje aanknopen, de interesses en mogelijke onderwerpen liggen mijlenver uit elkaar. Politiek is sowieso een taboe om bekende redenen, buitenlands nieuws volgt men niet, sport zeer beperkt. Naast eten zijn financiele sores en schandalen nog het meest voorkomende onderwerp maar daar kun je je beter ook westeuropees doof bij houden want anders krijg je de verzoeken om geld te “lenen”.
Ik ben het oneens met beide voorgangers. Thai mensen hebben sinds jaar en dag een geheel andere voorstelling van interacties, en van het uitwisselen van gedachten en gevoelens. Men kiest ervoor, en niet alleen in TH is dat het geval, om wederzijdse beïnvloeding zo klein mogelijk te houden. Dat impliceert een geheel andere soort van interpersoonlijke communicatie. Verkeren Thai mensen daarmee in een ‘woestijn’? Ik denk het niet. Nederlanders komen uit eigener beweging naar TH en vinden dat de wereld op de hunne moet lijken. ik heb als Nederlander langere tijd in het Vlaamse Essen gewoond, en gewerkt te Antwerpen. Ik verzeker jullie dat het gedrag en de wijze van communiceren een heel eind op die van de Thai gelijkt, en vice versa. Ook de Vlaming laat het achterste van de tong niet zien, spreekt halve zinnen, is altijd aan het aftasten wie hij tegenover zich heeft, suggereert liever dan dat hij zich uitspreekt. Is graag aan het eten en wil er steeds bier bij. Dit heet Bourgondisch, doet een Thai dat, dan heet het obsessief. Zelfs een Duitser en een Brit zijn voorzichtiger in hun opstelling.
Blijft: spreek, maar oordeel niet of anders zwijg. (Johan Anthierens, Vlaamse publicist en columnist, † 2000)
Klopt helemaal beste Frans. Er zijn vele buitenlanders die vergeten in Thailand te zijn, en meten wat zich om hen heen beweegt af met wat zij menen voor te hebben. Thai mensen hebben nu eenmaal een andere afkomst, achtergrond, geschiedenis, en leven in heel andere realiteiten. Minder vrijheid, meer armoe, minder kansen, meer risico’s, minder perspectief, meer apathie. En inderdaad, is ook mijn ervaring dat onze zuiderburen zachter van aard zijn, en zich veel minder duidelijk uitspreken. Met hen kun je het ook maar enkel hebben over koetjes en kalfjes.
Ik ben het helemaal met je eens, Farang Kee Nok, ook zonder taal kun je veel zeggen en dat doe je op een mooie manier.
Het oudere stiefzusje van mijn zoon is doofstom door de in Thailand veel voorkomende erfelijke bloedziekte thalassemie. We hadden altijd een leuk contact, ook zonder woorden. We begrepen elkaar.
Vanmorgen sprak ik met mijn Thaise ex die nu in Japan woont. Ik heb mijn Thais nog niet verleerd. We hadden een goed gesprek en we waren daar beiden erg blij mee.
Taal wordt inderdaad vaak overschat maar je schrijft wel, toch? Ik begrijp je en waardeer je en dat komt door je taal. Taal is ook belangrijk. In de twintig jaar dat ik in Thailand woonde heb ik altijd veel plezier gehad van mijn kennis van de Thaise taal. Ik had anders geen vrijwilligerswerk kunnen doen in scholen en ziekenhuizen. De enige die dat niet waardeerde was mijn zoon. Als ik hem af en toe in het Thais aansprak (hij spreekt vloeiend Thais, Nederlands en Engels) dan reageerde hij zelden. Heel grappig.
Is zo herkenbaar!!
Liefde voor elkaar heeft geen woorden nodig!
Ik zelf kom al 23 jaar in Thailand.
Ben ook getrouwd met mijn Anothai!!
Spreek redelijk Thais
Maar zonder woorden, bereik je meer, dan spreek je van uit je hart!!!
Dank voor deze mooie en rake beschouwing, Farang Kee Nok. Zó herkenbaar!
Wat een wijsheid Farang kee nok, prachtig om te lezen. Ik heb genoten.
Groet Mike.
Beste FKN,
om het met je eens te zijn, klets ik (denk ik) veel te graag.
Maar als ik je wijsheid zo lees kan ik me toch ook indenken dat spreken voor mij niet altijd goud hoeft te zijn, maar ook wel eens zilver. En het goud dan voor het zwijgen. Mooi geschreven als altijd.
@Kee Nok:
Dit is één van de aller beste lezingen die ik ooit op dit blog heb gelezen.
Ik begin er ook steeds meer achter te komen. M’n vrouw zegt vaak genoeg dat ik te veel praat… Ik heb inmiddels wel geleerd om gewoon m’n mond te houden bij haar. Niet altijd makkelijk, maar sinds ik dat doe, hebben we een stuk minder ruzie.
Het is niet dat ik het altijd met haar eens ben hoor, maar vroeger kregen we vaak bonje om domme misverstanden — meestal omdat ik weer eens m’n mond niet kon houden en van een kleinigheidje een groot drama maakte.
Dus gooi ik m’n overlopende gedachten maar hier op Thailandblog (en niet alleen hier trouwens, ik heb nog wat andere plekken waar ik m’n ei kwijt kan)…