“Welcome, massage, massage…” (lezersinzending)

Dat hoor je overal waar toeristen komen, zowel overdag als ’s avonds. Maar dan heb je massage, massage én massage in Thailand.

Thaise massage, waar je helemaal uit elkaar getrokken wordt.
Eerst verwissel je je kleding voor een soort lichtgewicht vechtpak.
De masseuse of masseur heeft een dito pak aan.
Niks geen olie, strelen of ontspanning. Dit is gewoon keihard werken, afzien liever gezegd. Je wordt dubbelgevouwen, je armen bijna uit de kom getrokken, ellebogen op plekken waar je ze absoluut niet wilt hebben.
Wanneer je dit niet weet en je verwachtingen zijn heel anders, dan kom je van een koude kermis thuis, kan ik je vertellen. Eens en nooit weer.

Je hebt ook de massage waar de masseuses quasi-geïnteresseerd je rug strelen. Nu weliswaar met gebruik van olie, maar op het moment dat hun telefoon piept, zijn ze afgeleid en weg. Eén minuut, twee minuten. Bellen met het thuisfront of een vriendin. Daar gaat je extase. Weg ontspanning.
Wel weten ze je erogene zones makkelijk te vinden en zo te masseren dat ze net wel, net niet aanraken. Op een gegeven moment komt dan de vraag: “Hé mister, you want happy end?” en dat met een gespeelde lach: “1.000 baht mister”.
Een flinke vent die zegt dat ze kan opzouten.

En dan heb je massage met liefde. En dan bedoel ik niet erotische massage, maar liefde voor het beroep, voor het vak. Geef aan waar je last van hebt, waar de pijntjes zitten, en daar krijg je dan de zorg voor. Vertel je niets, dan vinden ze de zere plekken vaak zelf wel. De kennis van een goede fysiotherapeut, denk ik dan.
Tref je een doorgewinterde masseur, iemand die al honderden blote lijven onder handen heeft gehad, borsten, billen, piemels, dan ben je een gelukkige klant. Zij of hij weet waar hij of zij mee bezig is en wil alleen maar dat je je beter voelt wanneer je de deur uitgaat. Ik ga niet zeggen dat het een roeping is. Voor hen is het gewoon een manier van geld verdienen, daar waar ze goed in zijn.

Ter informatie: je herkent de eerste en derde massagesalon aan de uniforme kleding die de masseuses dragen. In de tweede salon dragen de dames hun eigen kleding, wel of niet uitdagend.

Mijn rug is de laatste jaren een zwakke schakel in mijn lijf geworden. Ik weet het en ook de mensen die bij ons werken weten het. Mijn team helpt me en ontziet me bij zware sjouwerij. Een enkele keer, wanneer ik denk “ik doe het zelf wel, even snel dat beeld verplaatsen”, moet ik het de volgende dag weer bezuren.
Ik was er net weer klaar mee, een blessure in mijn onderrug. Een paar keer naar Fred, sportmasseur in Breukelen, voor een triggerpointmassage en twee keer naar de chiropractor voor een tussentijdse behandeling. Uiteindelijk ben ik redelijk kwiek in het vliegtuig gestapt richting Thailand.

In de tweede week hier heb ik een massage gehad van Noi. In Chun, een klein plaatsje iets verder dan ons dorp, waar wij ons huis hebben in het noorden, Changwat Phayao, zo’n 80 kilometer van de grens met Laos.
Noi is een vrouw van 56 jaar, getrouwd en moeder van twee volwassen kinderen. Ze werkt vijf tot zes dagen per week. Ze neemt een dag vrij wanneer zij dat wil, als dat kan. Hier kost een oliemassage 600 baht voor twee uur, zo’n 16,50 euro. De masseuses ontvangen geen salaris, maar krijgen 50 procent van de kosten van de massage. Daarnaast geef je, wanneer je tevreden bent, vaak nog een fooi in de hand. Die hoeven ze niet te delen.

Noi is top. Ik denk de beste masseur die ik tot nu toe heb gehad.
Teem wordt gemasseerd door Pee, een mooie dame van rond de dertig. We liggen samen in een private room, allebei op ons eigen bedje. Die van mij is een stukje hoger.

Teem trekt daar een speciaal broekje aan. Ik daarentegen lig in mijn blote kont met een handdoekje. Full body massage dus, ook mijn billen. En dat vind ik heerlijk, verder niets aan de hand. Wel ‘per ongeluk’ af en toe een verdwaald tikje tegen de balzak. Nog heerlijker.
Noi heb ik de eerste keer stiekem, zonder dat Teem het zag, 400 baht fooi gegeven. Daar heb ik de volgende keer veel extra profijt van gehad. Begrijp me niet verkeerd, Teem ligt in dezelfde ruimte dus er gebeurt niets wat niet door de beugel kan. Maar de meeste erogene zones werden niet overgeslagen.

Noi heeft me afgeholpen van de terugkerende blessure in mijn onderrug, een zeurende plek in mijn nek en ook nog van een zere elleboog aan de rechterkant.
Wonderbaarlijk wat zij met haar vingers, handen en onderarmen tot stand brengt.

Dus we hebben in het plaatsje Chun niet alleen een fantastisch restaurant waar heerlijk op Isaan-wijze gekookt wordt, maar ook een top massagesalon.
Bij beide komen we regelmatig terug.

Home sweet home!

Ingezonden door Peter

18 januari 2026, Baan Wang Khon Daeng