Ik wil toch even mijn verhaal kwijt, omdat het me eigenlijk een ongemakkelijk gevoel geeft. Laat ik proberen mijn gevoelens duidelijk te maken.
Drieëntwintig jaar geleden heb ik per ongeluk via internet mijn huidige Thaise vrouw leren kennen. Hoe dat kwam, vertel ik misschien nog weleens in een ander verhaal.
Nadat ik haar had leren kennen, ben ik haar gaan opzoeken in Bangkok. Ze zag er inderdaad uit als het mooiste meisje van Thailand. Drie maanden later, na veel regelen van papieren, kwam zij naar Nederland. Ze heeft haar inburgering gedaan, wat toen nog goedkoop en eenvoudig was. Oké, toppie: ze kreeg haar Nederlandse paspoort.
Ze maakte veel vriendinnen, uiteraard ook Thai, en genoot van haar nieuwe land. Maar goed, dat hebben we samen 21 jaar beleefd. We hebben wel elk jaar haar en intussen ook mijn Thaise familie bezocht, en dus zeker 20 stempels in 3 tot 4 paspoorten gehad.
Nu ben ik 3 jaar geleden met vervroegd pensioen gegaan, na 43 jaar gewerkt te hebben als verpleegkundige. Tijd om te stoppen en mijn oude dag samen met mijn vrouw te slijten in ons geliefde Thailand, met een geweldige familie, die ook 23 jaar ouder is geworden en daardoor ook wat lichamelijke klachten heeft.
Ouderdom komt met gebreken. Ook bij mij, helaas bij mijn vrouw in de vorm van longkanker. Een zeer moeilijke tijd. Het gaat echter redelijk met haar, en nu besef ik nog meer hoe dierbaar ze voor mij is.
En juist dit brengt mij op de reden waarom ik dit verhaal graag met jullie wil delen.
Gisteren ben ik voor de derde keer naar immigratie geweest. Jaarverlenging op basis van Thai wife, zoals mijn stempel aangeeft in mijn paspoort. Elk jaar, inclusief elke driemaandsmelding, een hoop papieren invullen. In het eerste jaar ook vertalingen enzovoort.
Maar goed, 23 jaar getrouwd met een Thaise burger. Liefde kent toch geen grenzen? Dan denk je toch: het moet toch fijn zijn om samen met je vrouw te gaan wonen in Thailand?
Nu komt het deel waar ik een onprettig gevoel van krijg.
Ik ben getrouwd volgens de Nederlandse wet, aantoonbaar gelegaliseerd. Toch moet ik elk jaar, met gemaakte foto’s samen met mijn vrouw, bij de voordeur van mijn huis, met het huisnummer in beeld, bewijzen dat ik graag samen met mijn grote liefde in Thailand wil wonen.
Alle documenten die ik moet laten zien, zijn elk jaar hetzelfde. Alleen mijn inkomen is steeds hoger, gelukkig maar, want dan kan ik meer uitgeven, waar Thailand blij mee is.
Oké, ik hoop niet te negatief te worden. Ik hou van mijn vrouw. Ik hou van Thailand.
Ik hou van de glimlach van Thailand. Maar helaas, het gevoel dat ik daar ook een stukje van ben, is een sprookje. Ik ben en zal altijd een gast blijven in Thailand.
Helaas.
Goed, ik ben blij dat ik dit even kan delen.
Groeten en veel liefde van een Nederlandse gast in Thailand.
Ingezonden door Peter